Son of a Bitch - Victim You (1996)

Onder de oude naam van Saxon namen de voormalige gitarist Graham Oliver, bassist Steve Dawson en drummer Pete Gill dit album op. Haydn Conway is tweede gitarist en Ted Bullet de zanger. Geen wereldstem en weinig opzienbare composities, maar stiekem wel lekker om de oude leden weer samen te horen spelen. Moeilijk om hier favoriete nummers uit te halen, want het klinkt allemaal wel aardig maar de uitschieters ontbreken. Door Angel Air heruitgebracht met bonustracks van het Isle of Man festival. 747(Strangers in the Night) klinkt door de matige gitaarprestaties niet al te best. Vermoedelijk kon Oliver destijds Saxon niet meer bijbenen, daar waar Paul Quinn nog steeds op de planken staat.

Best een goede plaat, hoor. Saxon en Thunderhead ontlopen elkaar niet zoveel qua stijl. Gewoon een goede metal plaat. Met extra track: running away (japanner)

Huh??

Wat huh???

Ik snap de opmerkingen dat Saxon en Thunderhead elkaar niet veel ontlopen niet tov dit album. En waar is die extra track van?

Extra track staat op de japanner.
Ted Bullet zat in Thunderhead en deze band speelde vergelijkbare rock, zodoende.

Prima album. Hier hadden ze prima mee verder gekund.

Interessant cd'tje voor fans van Saxon, omdat hier drie oerleden van die band spelen. Heavy metal volgens het boekje, degelijk maar weinig opzienbarend; van de stem van Ted Bullet moet je houden (wat mij niet lukt).

Drummer Pete Gill had indertijd Saxon tijdelijk verlaten wegens een blessure; vervanger Nigel Glockler beviel zo goed, dat hij niet meer terug hoefde te keren. Bassist Steve Dawson verliet Saxon uit onvrede met de commerciële koers die midden jaren '80 werd ingezet, plus omdat hij (haantje) botste met Byford (ook een haantje); Gitarist Graham Oliver was uit Saxon gezet omdat hij buiten medeweten van band en management had geprobeerd liveopnamen te verkopen.
Dit soort feitjes zijn te zien in de prima 2dvd Heavy Metal Thunder - The Movie (2010), die ik laatst weer eens heb bekeken. Dawson en Oliver krijgen daarin alle ruimte om hun kant van het verhaal te vertellen, Gill wilde kennelijk niet meewerken.

Beste nummers op Victim You: Past the Point en More for Me, met een lekker drumintrootje. Het gitaarwerk is genieten, aanbevolen voor de liefhebbers van uiteraard Saxon en genregenoten.
Het jaar nadat deze cd verscheen gingen Dawson en Oliver ook als Saxon werken, maar in de rechtszaal werden ze gedwongen onder de vlag van Oliver/Dawson Saxon te varen. Onder die naam werd van 2000 - 2014 vooral livewerk uitgebracht, plus deze studioplaat. Gill en de andere twee mannen op het schijfje dat hier wordt besproken waren toen alweer vertrokken.

Ah interessant RonaldjK, wist ik niet van die blessure van Pete Gill. Dat Biff een 'haantje' is verbaast me niet, zangers hebben wel vaker een ego. Is Saxon - Live in Germany 1991 (2013) zo'n liveopname die Graham Oliver verkocht? Via het label Angel Air verschenen er destijds wel wat vage uitgaven. Dacht dat Saxon met de vervangers zich net weer op de kaart had gezet ten tijde van Killing Ground, toen Saxon met de ex-leden de naam moest aanpassen om in 'achteraf' zaaltjes te spelen. Kan me herinneren Saxon 2e helft jaren 90 eens in iets van een danszaaltje gezien te hebben waar het heer Byford niet aan aanstekelijk enthousiasme ontbrak. Laatste keer dat ik ze zag was als hoofdact van de eerste avond Into the Grave 2017 en a.s. vrijdag verschijnt hun nieuwe album, waar ik verder geen verwachtingen bij heb. Misschien een pre-order, misschien een paar weken wachten, maar komen gaat het er. Dat dwaalt wat af van Oliver/Dawson, waarvan hun aandeel in het klassieke oeuvre onlangs wederom opnieuw uitgebracht is: een verse lichting nieuwe CD's van het debuut tot Destiny, dus daar moet nog steeds vraag naar zijn, anders begint men er niet aan, zou je zeggen.

B.Robertson, iemand tijdens ziekteverlof ontslaan is een naar iets, de doorsnee werknemer wordt hiervoor juridisch beschermd. Bij Saxon lag dat anders, toen Gill zich na herstel weer meldde. Toen ik dit in de docu zag, nota bene door de band zelf uitgebracht, heb ik met de ogen zitten knipperen. Dat doe je toch niet?

Volgens diezelfde docu was Saxon bezig om Dogs of War op te nemen, toen de band door de platenmaatschappij werd geïnformeerd dat er live-/bootlegopnamen van Donington 1980 via e-mail te koop werden aangeboden voor release. Dit door een onbekende partij, maar Graham Oliver zou er meer van weten. Na een confrontatie werd Oliver op staande voet ontslagen.
Waarom hij dit in het geheim deed, wordt niet duidelijk. Wél dat hij er in 2010, het jaar dat de docu uitkwam, nog altijd geëmotioneerd over was. Dit mede omdat de band sindsdien nooit meer contact met hem opnam. Enige tijd na zijn ontslag belde hij Steve Dawson, waarmee de hernieuwde samenwerking tussen de twee aanving.

In dit interview met Biff uit maart 2016 lees ik dat hij niet weet waarom Olivers gitaarpartijen voor Dogs of War werden verwijderd en dat "iemand anders" zijn partijen inspeelde. "Iets met problemen met de platenmaatschappij". Ach ja, de band heeft wel vaker details uit de eigen geschiedenis herschreven...

De gewraakte liveplaat is logischerwijs deze, jou bekend. De documentaire is deze.

Keiharde muziekbusiness dus, net zo goed bij Saxon. Live at Donnington heb ik wel ja, in meerdere versies, draai dat album alleen nooit. Dat door mij aangehaalde voorbeeld vind ik interessanter. Maar wel frappant ja, dat er zich bij een band van 'working class heroes', dergelijke mistanden voor deden die rijp voor een vakbond waren, voor zover muzikanten die hebben. Afijn, ben niet bekend met die DVD's van Saxon en denk wel eens dat je vooral beter fan van zoiets als Motörhead kan zijn, omdat de harde kern toch allemaal dood is en je niet zo snel schandaal en opspraak meer verwacht, buiten wat er al bekend is. Wel fair dan, dat men Graham Oliver wel een platform geeft om zijn verhaal te doen en misstanden niet verdoezelt.