Lenny Kravitz - Let Love Rule (1989)

Let Love Rule heeft hetzelfde retro gevoel als de albums van The Black Crowes.
Kwalitatief gewoon zeer sterke albums.
De volgende twee albums van Kravitz waren ook erg sterk, en bevatten de nodige hits.
Vervolgens ging hij een richting op die mij minder boeide.
Pas na dit album; begin jaren 90 kwam pas de grote opleving van de Amerikaanse gitaarbands; waarschijnlijk is het lastig om een Nirvana, Pearl Jam, REM of Smashing Pumpkins bij te benen , ondanks de hulp van een Slash op gitaar.

Ik zag dit album vanmiddag voor een schamele euro liggen bij een platenbeurs hier in de stad. Verbaasde me wel, dacht dat dit album toch wel enige statuur had. Heb hem toch maar laten liggen, want zo'n fan van Lenny ben ik niet...

WAT? Voor een euro het beste en enige relevante album van Lenny Kravitz laten liggen? Hier was Lenny nog authentiek en puur muziek aan het maken. Met de albums hierna ging het snel fout, maar dit is gewoon een sterk album. Ga je schamen, herman!

Met de drie nummers die ik van dit album ken (titelnummer, Garden en Mr. Cabdriver) kan ik al niet veel, dus ik denk dat ik een goede keuze heb gemaakt.

Typische gitaarrock, dus je zal de juiste keuze hebben gemaakt. Had 'm zelf denk ik ook niet meegenomen. Wat moet je er mee als je 'm toch niet draait?

Wat mopper je, Stijn.... Als je 'm niet draait kom je er ook niet achter dat het gewoon een sterk album is. Jij kunt niet veel met deze plaat, ik kan niet veel met je bijdrage hier...

Sorry, maar als ik de drie nummers die hier het hoogst gewaardeerd worden al niet leuk genoeg vind, acht ik de kans dat de plaat me verder wel aanspreekt niet zo groot. Ik zou de plaat inderdaad niet of nauwelijks draaien. Wat dat met gemopper te maken heeft?

Beetje overbodig misschien?

Een beetje gezeur is het wel herman, want jij weet ook dat de 'statuur' van een album niet recht evenredig is met de prijs die je er voor betaalt.

Er zit nog wel in 't bericht verstopt hoe ik over het album denk, maar het was meer bedoeld als bevestiging van Hermans vermoeden. Heb de laatste tijd nml. een paar keer gelezen dat hij steeds minder met standaard/gitaarrock heeft.

Misschien had Herman er dus wel iets aan, misschien ook niet. Desalniettemin zie ik niet zoveel problemen en gemopper in dat bericht.

Okay, dat is waar. Maar ik was oprecht verbaasd.

Natuurlijk was je verbaasd, dit soort platen hoort dus niet voor de prijs van een half worstenbroodje te worden verkocht...

Dat neem ik zo aan herman.

Ik heb het album 2 jaar terug voor €2,50 bij de Free Record Store gekocht

Zoals ze in het engels mooi zeggen: a true priceless album

Is dat een nieuwe winkelketen of zo?

Persoonlijk vind ik Does Anybody Out There Even Care een meesterwerkje.

Zo, de dubbel cd versie voor €6.50 op de kop getikt bij de dolle dagen in de bijenkorf \

Dat zijn nog eens leuke koopjes!

"Let Love Rule" klinkt bijzonder verfrissend in het door synthesizers, keyboards en drumbeats gedomineerde jaren 80. Op "Let Love Rule" hoor je echte instrumenten, en die worden ook nog eens (bijna) allemaal door Kravitz zelf gespeeld (met uitzondering van de blazers en de strijkers). Het geheel doet je denken aan de muziek van de jaren 60 en 70, retro dus zogezegd. "Let Love Rule" is een mooie mix van rock, soul en funk. De gitaren zorgen voor de rock, de blazers zorgen voor de soul en de bas zorgt voor de funk. En die baslijntjes zijn fantastisch zeg. Daarnaast zingt Lenny Kravitz fenomenaal. Hij legt zijn ziel en zaligheid in zijn stem en klinkt bij tijd en wijlen als een gekwelde en getergde blueszanger. Ook de liedjes zijn prachtig. Thema's als liefde, religie en racisme komen voorbij. De titeltrack is een van de hoogtepunten. Het liedje begint rustig maar krijgt een ongelooflijke boost ergens halverwege als de blazers erin komen de bas nog meer naar de voorgrond word gedrukt. Daarnaast vind ik ook "Rosemary" van adembenemende schoonheid. Mooie akoestische gitaar, later aangevuld met warm orgelspel. Overigens is het piano intermezzo op "My Precious Love" ook niet te versmaden. "Let Love Rule" is naast het debuut van Lenny Kravitz ook mijn inziens zijn beste album. Daarna heeft hij nog slechts enkele albums afgeleverd die neigen naar de kwaliteit van "Let Love Rule", maar geëvenaard of overtroffen heeft hij dit album nooit. Of Kravitz daarmee direct al zijn kruit heeft verschoten gaat misschien wat te ver, maar "Let Love Rule" is een meesterlijk debuut en komt op een moment in de tijd waarop de schreeuw om een dergelijk fris en authentiek geluid het hardst was. Prachtplaat! Oh ja, had ik gezegd dat de baslijnen fantastisch zijn?

Die bas van Mr. Cab Driver doet me erg aan Misty Mountain Hop van Led Zeppelin denken. Ik vind er trouwens niet veel aan. Ik ga dan ook maar niet aan het album beginnen.

Ehhh.. je vind 1 nummer niet zo leuk en dat belet je deze klassieker eenmaal helemaal te luisteren?

Nee, omdat ik andere nummers van de heer Kravitz, die ik her en der weleens voorbij hoor komen, ook niet zo goed vind.

Aha... dat snap ik wel. Overigens, zoals met veel artiesten zijn de radio-songs niet altijd representatief voor zijn overige albumtracks, maar dat is je vast wel bekend.

Ja dat is bekend en ik sluit ook niet uit dat dit album een voldoende zou krijgen maar er is nog zoveel dat ik eerst wil checken en waar misschien een meesterwerk tussen zit. Ik heb er gewoonweg geen tijd voor. Dat probleem is ook wel bekend denk ik.

Zekers... Ik heb een aardig stapeltje voor na mn pensioen. Zo heb ik bv Miles Davis `kind of blue´ al 2 jaar nog in plastic in mn cd kast, een van de meest bejubelde Jazzplaten (niet alleen op MuMe). Misschien ben ik op mn 65e wel ineens Miles Davis fan? En jij Lenny Kravitz fan?

Zoals al meer gezegd hier, werd Lenny Kravitz met zijn debuutalbum juichend binnengehaald door de internationale muziekpers.
Terug naar het oude geluid, geheel analoog, buizenversterkers enz.
En de term retrorock deed zijn intrede.
Ik vond het ook een verfrissing.
Als liefhebber van de eerste helft jaren 80 synthipop, was ik er in de tweede helft van de jaren 80 wel klaar mee dat ook rockbands steeds sterieler gingen klinken.
Syndrums en overdadige toetsenmotiefjes. Het waren ook de jaren van de SAW-produkties, waar ik me met terugwerkende kracht nog steeds over kan ergeren.
Want rock moest wel rock blijven natuurlijk.
Dus was Kravitz een verademing.
Ik weet nog dat ik Let Love Rule voor het eerst hoorde op Hilversum 3 en meteen verkocht was.

Al is ook hij er wel eentje uit de categorie "nooit meer beter geworden dan het debuut".
Heb heel wat albums van Lenny, maar naar deze grijp ik toch het meeste terug.
Een toentertijd (en nog steeds) aangenaam verfrissend, eind jaren 60 klinkende mengeling van rock, funk, soul, blues en psychedelica (niet noodzakelijk in die volgorde).

Favorieten hier het titelnummer, I Build This Garden For Us (zoo jaren 60), Mr. Cab Driver, het beklemmende Blues For Sister Someone, Rosemary (zo mooi), Sittin' On Top Of The World en het vrolijke Flower Child.
Een van de beste albums van eind jaren 80.

Ik ervoer het destijds als een gimmick op zich. Het oergevoel wat hij over wist te brengen trok me uiteindelijk toch over de streep, maar ruim 20 jaar later kan hij me nog maar matig boeien vrees ik. En waarom hij in Klaas' naam zijn ( uitstekende ) drumster bij optredens zijn houtenklazen drumtechniek liet kopieëren zal ik wel nooit begrijpen. Live psies zo willen klinken als op je platen is nou eigenlijk juist het soort 70s AOR retro waar ik niet echt op zit te wachten.

Stilistisch en productioneel grijpt het duidelijk terug naar eind jaren '60 en begin jaren '70. Dat organische, analoge geluid vond ik ook een verademing tussen al die steriele en mechanische producties. Ik ben ook liefhebber van de new wave en synthipop in de eerste helft van de jaren '80 maar had na verloop van tijd wel genoeg van die overdaad van synths en syndrums, met name in de AOR laat staan die Stock, Aitken & Waterman-producties.
Zijn debuut vind ik nog steeds zijn beste album al mogen de volgende twee er ook zijn. Nadien hanteerde Lenny Kravitz de automatische piloot.

De man die in zijn eentje een (eind) jaren 60 revival startte in 1989. Toen ik Let Love Rule voor het eerst op de radio hoorde was ik al snel verkocht, wat een zalig nummer vond ik dat en wat een ontdekking vond ik Lenny Kravitz. Het album vond ik best goed, maar Let Love Rule en Rosemary zijn altijd favoriet geweest. Deze gaat volgend jaar vast een 25-jarige jubileum reissue krijgen en wel op vinyl. In elk geval is dit wel een plaat die ik nog op vinyl wil hebben. Dat past eigenlijk ook beter bij deze 60's stijl muziek en was het niet zo dat Kravitz ook oude opnamemethodes en zelfs oude apparatuur gebruikte om de betreffende sound te krijgen?

^ aangezien er een 20th anniversary editie is lijkt een 25 me erg sterk.

Ja maar toen was vinyl nog niet zo in en die is ook alleen op cd. Ik verwacht een vinyl reissue, in limited oplage.

Dom genoeg heb ik de LP trouwens gehad. Zat ooit bij een partijtje, maar heb ik verkocht via de webwinkel. Inmiddels wil ik al meer hebben dan toen, blijkbaar.