Lenny Kravitz - Let Love Rule (1989)

Van Lenny Kravitz kun je live weinig van op aan. Of hij is te stoned om te spelen, of hij is juist een perfectionist. Zo heb ik hem ook mogen ervaren op Pinkpop, na een soundcheck van een half uur zette hij een geweldig optreden neer. Hij had een voltallige band bij zich; o.a. met blazers, en het funkte als de pest

Let Love Rule is zijn eerste album, en nog steeds zijn beste; al mogen de volgende twee er persoonlijk voor mij ook wel zijn.
Ongelofelijk dat hij alle instrumenten op dit album bespeelt (op de saxofoon en viool na), en tevens de productie in handen heeft. Maar hier door lukt het hem dus wel om een geluid neer te zetten, wat niks afwijkt, met wat zijn bedoeling van dit album was. Toen rond 1990 de retro rage met elementen uit de jaren 70 op gang kwam, lukte het Lenny samen met Black Crowes en Primal Scream om hier goed op in te spelen.
Vreemd vind ik het nu wel, dat dit album voor mij nu in een adem genoemd kan worden met de opkomende gitaarbandjes uit de USA.
De elementen uit de jaren 70 hoor ik nu zelfs minder terug.

Beste nummers van dit album blijven voor mij toch wel Let Love Rule, I Build This Garden For Usen het erg pakkende Mr. Cab Driver (gaat volgens mij over een racistische taxi chauffeur), maar de rest is zeker niet veel minder. Vaak luister ik een album niet helemaal af, maar deze is altijd lekker om tot het eind uit te zitten.
Geen zomerse plaat, maar wel een lente plaat (bloemetjes die beginnen te bloeien; groene blaadjes; of te wel flink wat goede hennep), met een verliefde Lenny Kravitz in de hoofdrol.

Oh ja, Jezus wat was zijn toenmalige vriendin Lisa Bonnet een lekker ding; vooral in de film Angel Heart. Heeft verder wel niks met dit album te maken; maar dat is wel een feit.

"Let Love Rule" klinkt bijzonder verfrissend in het door synthesizers, keyboards en drumbeats gedomineerde jaren 80. Op "Let Love Rule" hoor je echte instrumenten, en die worden ook nog eens (bijna) allemaal door Kravitz zelf gespeeld (met uitzondering van de blazers en de strijkers). Het geheel doet je denken aan de muziek van de jaren 60 en 70, retro dus zogezegd. "Let Love Rule" is een mooie mix van rock, soul en funk. De gitaren zorgen voor de rock, de blazers zorgen voor de soul en de bas zorgt voor de funk. En die baslijntjes zijn fantastisch zeg. Daarnaast zingt Lenny Kravitz fenomenaal. Hij legt zijn ziel en zaligheid in zijn stem en klinkt bij tijd en wijlen als een gekwelde en getergde blueszanger. Ook de liedjes zijn prachtig. Thema's als liefde, religie en racisme komen voorbij. De titeltrack is een van de hoogtepunten. Het liedje begint rustig maar krijgt een ongelooflijke boost ergens halverwege als de blazers erin komen de bas nog meer naar de voorgrond word gedrukt. Daarnaast vind ik ook "Rosemary" van adembenemende schoonheid. Mooie akoestische gitaar, later aangevuld met warm orgelspel. Overigens is het piano intermezzo op "My Precious Love" ook niet te versmaden. "Let Love Rule" is naast het debuut van Lenny Kravitz ook mijn inziens zijn beste album. Daarna heeft hij nog slechts enkele albums afgeleverd die neigen naar de kwaliteit van "Let Love Rule", maar geëvenaard of overtroffen heeft hij dit album nooit. Of Kravitz daarmee direct al zijn kruit heeft verschoten gaat misschien wat te ver, maar "Let Love Rule" is een meesterlijk debuut en komt op een moment in de tijd waarop de schreeuw om een dergelijk fris en authentiek geluid het hardst was. Prachtplaat! Oh ja, had ik gezegd dat de baslijnen fantastisch zijn?

Zoals al meer gezegd hier, werd Lenny Kravitz met zijn debuutalbum juichend binnengehaald door de internationale muziekpers.
Terug naar het oude geluid, geheel analoog, buizenversterkers enz.
En de term retrorock deed zijn intrede.
Ik vond het ook een verfrissing.
Als liefhebber van de eerste helft jaren 80 synthipop, was ik er in de tweede helft van de jaren 80 wel klaar mee dat ook rockbands steeds sterieler gingen klinken.
Syndrums en overdadige toetsenmotiefjes. Het waren ook de jaren van de SAW-produkties, waar ik me met terugwerkende kracht nog steeds over kan ergeren.
Want rock moest wel rock blijven natuurlijk.
Dus was Kravitz een verademing.
Ik weet nog dat ik Let Love Rule voor het eerst hoorde op Hilversum 3 en meteen verkocht was.

Al is ook hij er wel eentje uit de categorie "nooit meer beter geworden dan het debuut".
Heb heel wat albums van Lenny, maar naar deze grijp ik toch het meeste terug.
Een toentertijd (en nog steeds) aangenaam verfrissend, eind jaren 60 klinkende mengeling van rock, funk, soul, blues en psychedelica (niet noodzakelijk in die volgorde).

Favorieten hier het titelnummer, I Build This Garden For Us (zoo jaren 60), Mr. Cab Driver, het beklemmende Blues For Sister Someone, Rosemary (zo mooi), Sittin' On Top Of The World en het vrolijke Flower Child.
Een van de beste albums van eind jaren 80.

De heerlijke zwarte soul- / gospelstem van Lenny, de retro sound en technieken waar Beatles en Hendrix in doorklinken, gecombineerd met een klassieker in de vorm van Let Love Rule en uitstekende teksten als slagroom op de taart maken dit album voor mij een absoluut topalbum.
Van het weekend weer uit de kast getrokken en na al die jaren verveelt het nog altijd niet.

Het kleine Sittin' on Top of the World trekt je gelijk naar de plaat toe om geïnteresseerd te gaan luisteren. daarna de ultieme Lenny klassieker Let Love Rule dat live makkelijk een half uur duurt. Desondanks blijft het een fantastisch nummer.
Zo rolt het album van het ene naar het andere hoogtepunt.

Al met al : een indrukwekkend debuut.

Zeer goed debuutalbum van deze rockartiest (Wel heb ikzelf de cd-versie met drie bonustracks 'Blues for sister someone', 'Empty hands' en 'Flower child' erop). 'Let love rule' is een van zijn mooiste nummers en brengt een hele mooie boodschap over en daarnaast is ook 'I build this garden for us' een van mijn favoriete albumtracks. Daarnaast had ik eigenlijk ook 'Rosemary' aangevinkt, omdat het een van de mooiste liedjes op het album is, en is 'Mr. Cabdriver' een goed geschreven en gezongen boodschap tegen discriminatie. Ook 'Fear' is een goed nummer.

Lenny Kravitz is geboren te New York USA in 1964. Zijn vader was een joodse Rus, zijn moeder had voorouders op de Bahama’s. In 1974 verhuisde het gezin naar Los Angeles waar zijn moeder een rol in een sitcom kreeg. Kravitz heeft last gehad van een strenge vader die nogal commando-achtig was ingesteld. Zijn vader was TV-producer en mateloos ambtieus. Hij is nooit bekend geworden in tegenstelling tot zijn vrouw en zoon. Een gefrustreerd kereltje dus.
Via zijn ouders was Lenny gelieerd aan de TV wereld. Zo heeft hij Lisa Bonet aka Denise Huxtable uit the Cosby Show leren kennen. Lenny is getrouwd met Bonet, ze hebben een dochter gekregen en zijn vervolgens gescheiden. Ten tijde van Let Love Rule (1989) waren ze net getrouwd; ten tijde van Mama Said (1991) waren de huwelijksperikelen in volle gang. Het is hoorbaar op beide albums. Op Let Love Rule is het nog ‘Precious Love’, ‘I Build This Garden For You’, ‘Does Anybody Out There Even Care’ en ‘Be’. Op Mama Said gaat het om ‘It Ain’t Over Till It’s Over’, ‘Stand By My Woman’, ‘More Than Anything In The World’, ‘Stop Draggin’ Around’ en ‘What The Fuck Are We Saying’.

Kravitz is een haantje. Lenny is ook een soort Shuggie Otis, multi-instrumentalist en eigenzinnig, maar dan met meer gevoel voor commercie.
Tegen de tijdgeest in maakte Lenny retro muziek. Zijn belangrijkste inspirators waren Sly & Family Stone, Prince, Jimi Hendrix, Led Zep en John Lennon. Het leeuwendeel van zijn platen is door Kravitz zelf ingespeeld met af en toe wat ondersteuning. Het aantrekkelijke van Let Love Rule en ook Mama Said is dat zijn liefde voor de muziek die van deze platen afspat. Je hoort ook dat gitaar-riffs zijn muzikale kracht is.
Kunnen we zeggen dat Kravitz een meestermuzikant is? Nee, zijn gitaarwerk kan niet tippen aan dat van Hendrix, zijn songs zijn terug te leiden naar zijn inspiratiebronnen die daarbij beter werk leveren dan hij dat doet. Wat Lenny wel doet, is al die muziekstijlen met elkaar combineren. Die mix aan stijlen aangevuld met de Kravitz touch, maken deze albums redelijk uniek en aansprekend. Voor mijzelf heb ik bepaald dat 62% van de nummers op Let Love Rule zeer goed is; voor Mama Said is dat 50%. Dat vind ik redelijk hoge percentages.

Met Are You Coming My Way startte in wezen Lenny’s neergang. Lenny had zich de stijl van zijn inspirators eigen gemaakt. De titelsong klonk als gejat Hendrix-werk, ‘Believe’ is the Beatles plus Led Zep. Kravitz liet steeds minder van zichzelf zien. Zijn songs en daardoor zijn albums werden zodoende steeds oppervlakkiger en ongeïnspireerder.
Na Are You Coming My Way koos Kravitz voor het gemak (dus geld) en niet voor zijn muziek. Lenny had succes, het geld stroomde binnen. Hij kon op zijn lauweren rusten en deed dat dan ook. Zijn albums waren niet meer niet enerverend genoeg. Het betekende ook dat we naar zijn boodschappen moeten luisteren; aan zijn liefde voor de Heer, aan zijn goede bedoelingen voor ons allen (zichzelf en de dames voorop). Zijn platen werden masturbatiesessies. Te pas en te onpas wilde hij demonstreren hoe goed hij was. Het leverde steeds minder interessante muziek op.

Daardoor ook is Let Love Rule zijn beste plaat. Hij moest zich nog toen nog bewijzen. Het succes kwam. Lenny trapte in de succesvalkuil. Hij was er inmiddels van overtuigd geraakt dat alles wat hij aanraakte, in goud veranderde. Lenny werd steeds meer van zichzelf vervuld. Zijn ego en image als gereputeerde ladykiller stonden hem in de weg. Dieptepunt is Baptism (2004). Het album moest een ode aan zijn geloof zijn maar verwerd tot een pastiche, een mismoedig contractueel moetje. Je krijgt steeds meer het gevoel dat Lenny per album eigenlijk 2 albums maakt: 1 voor Lenny en 1 voor zijn ego. Let Love Rule en Mama Said waren voor Lenny, het latere werk voor zijn ego. Uiterlijk vertoon heeft de overhand gekregen boven zijn werkelijke gevoelens. Op Lenny zijn Faust en Midas van toepassing en dat is begonnen met Are You Coming My Way. Bonet is verstandig geweest. Ze is op tijd bij deze ego-tripper weggegaan.

(Uit: Van Melancholie Tot Herrie – Jan Koenis)