Lenny Kravitz - Let Love Rule (1989)

Prince kloon? Lenny deed destijds niet iets wat nooit gedaan was, maar wel iets wat niemand anders op dat moment deed. Hij blies het 60's rockgeluid nieuwe leven in en deed dat op een fantastische manier. Hij is nooit vernieuwend geweest en zal dat nooit zijn, maar dat is zijn opzet ook niet, eerder juist retro zijn en dat gaat hem prima af.

Een aangename verassing was het in 1989,toen dit album verscheen.In een tijd van aalgladde popmuziek durfde deze man met een 60/70 er jaren geluid te komen en dat getuigde van een zekere lef.
Kravitz stoeit met soul,rock,blues en heeft in bepaalde tracks(Let love rule,I build this garden for us)The beatles als referentiekader genomen.
Achteraf beschouwd doet Kravitz tegenwoordig eigenlijk hetzelfde als op dit debuut.Rootsy sounds gespeeld op oude apparatuur en het liefst doet hij alles zelf.Misschien was Mamma said nog een tikkie scherper en constanter.Maar Lenny's overige albums benaderen Let love Rule niet.

Het debuutalbum van Lenny Kravitz vind ik nog steeds het beste wat hij gemaakt heeft. Lenny Kravitz vermengt op eigen wijze blues met rock, soul en psychedelica en het album lijkt wel opgenomen eind jaren '60 of begin jaren '70. De pers was in ieder geval enthousiast over dit album en lanceerde de term "retrorock".
De eerste 2 nummers en "Mr. Cab Driver" vind ik de beste op dit album. De originaliteitsprijs zal Lenny nooit winnen van mij, maar een groot talent is hij zeker.

released 19 september 1989 ... Ik ben geboren op 16 september 1989. lache !

Van Lenny Kravitz kun je live weinig van op aan. Of hij is te stoned om te spelen, of hij is juist een perfectionist. Zo heb ik hem ook mogen ervaren op Pinkpop, na een soundcheck van een half uur zette hij een geweldig optreden neer. Hij had een voltallige band bij zich; o.a. met blazers, en het funkte als de pest

Let Love Rule is zijn eerste album, en nog steeds zijn beste; al mogen de volgende twee er persoonlijk voor mij ook wel zijn.
Ongelofelijk dat hij alle instrumenten op dit album bespeelt (op de saxofoon en viool na), en tevens de productie in handen heeft. Maar hier door lukt het hem dus wel om een geluid neer te zetten, wat niks afwijkt, met wat zijn bedoeling van dit album was. Toen rond 1990 de retro rage met elementen uit de jaren 70 op gang kwam, lukte het Lenny samen met Black Crowes en Primal Scream om hier goed op in te spelen.
Vreemd vind ik het nu wel, dat dit album voor mij nu in een adem genoemd kan worden met de opkomende gitaarbandjes uit de USA.
De elementen uit de jaren 70 hoor ik nu zelfs minder terug.

Beste nummers van dit album blijven voor mij toch wel Let Love Rule, I Build This Garden For Usen het erg pakkende Mr. Cab Driver (gaat volgens mij over een racistische taxi chauffeur), maar de rest is zeker niet veel minder. Vaak luister ik een album niet helemaal af, maar deze is altijd lekker om tot het eind uit te zitten.
Geen zomerse plaat, maar wel een lente plaat (bloemetjes die beginnen te bloeien; groene blaadjes; of te wel flink wat goede hennep), met een verliefde Lenny Kravitz in de hoofdrol.

Oh ja, Jezus wat was zijn toenmalige vriendin Lisa Bonnet een lekker ding; vooral in de film Angel Heart. Heeft verder wel niks met dit album te maken; maar dat is wel een feit.

Heerlijk album, lekker old scool..
elk nummertje hier heeft zo'n lekker warm gevoel
komt vast omdat t z'n eerste album is
een 4,5

Destijds was Lenny wel een van mijn favorieten en heb hem dan ook tijdens Torhout-Werchter (toen nog) en nog ergens live gezien.
Vooral leuk was toen dat hij bij Let love Rule bij Torhout-Werchter voor op het podium ging zitten en iedereen meekreeg met de Let love Rule mantra. Volgens mij gooide hij toen ook vliegtuigjes in het publiek waar jointjes in zaten, maar dat kan ook een distortion in mijn herinneringen zijn....tja toen op die leeftijd

Ik vind dit de beste en puurste plaat die ik van hem ken, daarna kwam het succes wat wisselvallige albums opleverde.

Even een momentje retrorock van Lenny. Toch wel een stoere gast. Vind de muziek altijd oke. Wordt er nooit helemaal door ondersteboven geblazen, maar altijd zit er wel iets verfijnds in.
Lenny houdt van het woord 'love', in zo'n beetje elk nummer wel terug te horen, volgens mij. En ja, ik kan hem geen ongelijk geven. Wat ie verder allemaal heeft gemaakt vind ik ook oke, deze debuutplaat als aanvoerder, maar verder een sterk team goede platen.

Does Anybody Out There Even Cares vind ik top en ook helemaal Lenny. Deze is toch wel zijn beste album, daarna vond ik het wat bergaf gaan. Let Love Rule, de titelsong, is natuurlijk een klassieker, daar kan men niet om heen

Heeft iemand al de net uitgebrachte geremasterde versie met de bonus tracks beluisterd? En zo ja, is het wat?

Het had allemaal van mij wat minder zacht gemogen.
Toch een goed album, met lekkere nummers, die soms wel een beetje te lang doorgaan.
Maar het is Lenny, en zijn stem is geniaal.

Ik heb 'm besteld, hij komt eraan. Je krijgt 4 bonustracks + en dat is nou bepaald niet onbelangrijk: een extra live cd uit die tijd. Ik geloof dat er ook 2 nummers uit Paradiso op staan. Ik kan niet wachten!

Rosemary is echt een topnummer...de rest vind ik eerlijk gezegd minder.

Ik heb 'm binnen en beluisterd. En ja, je kan wel zeggen dat het wat is. De remastering van dit album is werkelijk subliem gedaan: ik wist niet wat ik hoorde. Je hoort veel meer details dan eerst en dat komt de muziek zeker ten goede. Sterker nog: sommige nummers klinken zelfs wat anders, ze klinken voller, er is minder een 'wall of sound' en je hoort de meest mooie details. Het is echt voortreffelijk gedaan.

Het live concert daarentegen is niet geremastered. Dit klinkt als een cassettebandje uit 1989. En het gekke is: dat heeft ook weer wat. Zo hoorden we Lenny op zijn eerste tour. Het is net of ik 'm achterin de kast heb opgeduikeld.

Kortom: de remastered version + bonus live cd is warm aanbevolen!

Vanmiddag bij Mediamarkt gekocht en wist niet eens dat er een 20th anniversary deluxe edition was. Tja ik had het album al, maar hiervoor maakte ik een uitzondering . Ik heb de extra tracks op MuMe toegevoegd, dus die zullen wel binnenkort zichtbaar zijn.

Wat een absolute aanwinst!!! Ik heb alle albums van Lenny en had de eer om hem al is live te zien in Ahoy (ja-ren terug ), vandaar dat ik de live bonusdisc wel erg interessant vond.
Het album is (zoals de voorganger al had aangegeven) duidelijk opgepoetst en in vergelijking met de oude versie heeft het een veel krispender geluid.

De 18(!!) extra tracks zijn echt de moeite waard. De 6 tracks aan het einde van disc 1 bevatten 3 demo's, 2 b-kantjes en een mix. Ook Cold turkey die ik alleen maar op een live-bootleg had staan. De rough mix van LLR is ook erg gaaf en lijkt op een demo-achtige opname.

Disc 2 is voor mij toch wel het belangrijkste, want hierop staan 10 livetracks van "The Paradise, Boston" opgenomen op 28-03-1990 en de laatste 2 tracks uit ons eigen kikkerlandje: "Paradiso, Amsterdam" 20-12-1989. Jammer dat ze niet hebben gekozen voor LLR in Paradiso, want daarin weet ik dat hij refereert aan het feit dat hij de populariteit van dit nummer dankt aan de Nederlanders en vervolgens ruim een kwartier het nummer ten gehore brengt (ik ga nu twijfelen of dit wel de opname in Paradiso was...).

Anyway... de versie uit Boston is zeker genieten en alle live-opnames van disc 2 zijn van sublieme kwaliteit en erg goed gezongen/begeleid. Ik ben misschien daarin wat minder kritisch, aangezien ik slechtere soundboardkwaliteit ken.

Kortom: ik heb nu een parel tussen de collectie van Lenny en zijn het mijn 16 eurootjes meer dan waard geweest. Sterker nog: ik had 4 sterren gegeven, maar daar komt een volle punt bij. Ohja... bijna 2 uur en 40 minuten muziek is ook wel een vermelding waard

Wereldverbeteraar op plateauzolen.
Prachtig debuutalbum van Lenny en op het moment dat ik dit typ twijfel ik nog tussen 4.5 of 5 sterren.
God, liefde, religie,wanhoop & racisme het komt allemaal op dit retroalbum voorbij waar Kravitz met verschillende muziekstijlen aan het stoeien is.
Genietbaar album en ook live is Lenny absoluut de moeite waard!

Het liveconcert in Paradiso is eind '89 uitgezonden op Radio 3, ik meen bij Hubert van Hoof. Heb het hele geval op tape.
Ik kende daarvoor enkel de single Let Love Rule, maar daags na het horen van dat concert ben ik de LP gaan halen. En geloof het of niet: vergeleken met Paradiso viel hij me eerlijk gezegd een beetje tegen...
Met name de uitvoeringen van Let Love Rule, Fear en Freedom Train zijn absoluut onovertroffen. Laat ik deze tapes maar eens digitaliseren. Tijd zat, het is vakantie!

€2,50 voor dit album is een koopje zeker ^^

Zag het ook zaterdag.. is gewoon een schandalige prijs voor een album als deze...

Zegt genoeg over hoe de cd markt ineenstort de laatste jaren...

(jammer)

Ik moet eerlijk zeggen dat ik de bonus cd wat vind tegenvallen helaas...

Cold Turkey, Light Skin Girl from London en de demo van fear zijn erg leuk, maar de live show die er bij zit houdt me niet "vast"

Lenny live is leuk, maar je moet het zien denk ik...

Verder is het album uiteraard een enorm superdebuut!!

Eind jaren '80. Eind van een decennium waarin computerdrums, kille productie,synthesizers de muziek vaak een badkamergeluid meegaven dat ik meestal niet aangenaam vond klinken.
En toen kwam Let Love Rule, retro heette het. Het geluid is weer warm zoals in de jaren '70 doordat Lenny computers achterwege liet. Tenminste dat was toen de verklaring. Natuurlijk kun je digitaal ook een warme sound maken, maar okee.

De songs hebben hier en daar een hippie-achtige sfeer door de klank en ook de teksten en zelfs de titel van de plaat. Veel Love inderdaad, heel goeie muziek.

Opvallend is dat Lenny's platen hier op MuME laag gewaardeerd worden. Deze nog het hoogst. En terecht, het is de bestevan hem voorzover ik ze ken. Lenny is weer zo'n jongen die zijn debuut nooit heeft kunnen overtreffen. Hij kwam op het juiste moment op de juiste plaats met Let Love Rule.

Was hij wellicht toch een soort van voorvechter van de retrorock .

Godzijdank begonnen bands in de 90er jaren weer wat natureler te klinken . Echt een verademing deze plaat . Waarschijnlijk de leukste van 1989 .

Retrorock is toch een rare term eigenlijk. Alsof het alleen maar terug grijpt op iets dat voorbij is. Hij gebruikte inderdaad analoge opname-aparatuur, terwijl iedereen alles omhelsde wat met computers te maken had, het was net de tijd van de eerste pc's.

Retrorock is ook een term door de pers bedacht en slaat op het teruggrijpen op muziekstijlen die op dat moment niet in zijn. Zo kun je Stray Cats (50's-rockabilly begin jaren '80 gebracht) retrorock noemen alsook het debuut van Lenny Kravitz. Hij keert terug naar de rauwe bluesrock dat eind jaren '60 zeer populair was maar in de jaren '80 uitstierf, een verademing tussen al die Stock-Aitken-Waterman-producties waarmee wij toen om de oren werden geslagen.

Ik heb 'm maar eens in mijn top 10 gezet. Ook om nostalgische redenen. Lenny in die tijd vier keer live gezien en het was vier keer fantastisch. Vooral die keer in Ahoy, toen bij het tweede nummer een gitarist genaamd Slash het podium opliep en de rest van het concert meespeelde...

uitstekende plaat. Retrorock is een term die men bedacht is om zijn muziek te kunnen omschrijven, men gaf hem alle credits en volkomen terecht natuurlijk want het is nog steeds een erg goede plaat. Hij is helaas wel iets weggezakt in het collectieve geheugen. Qua naam en het opgebouwde repertoire door de jaren heen zou hij toch wel een plek in de top 250 verdienen vind ik. Als het zo is, laat het dan deze zijn.

Nog steeds een uitstekende plaat. Lieveling van de schrijvende pers die toen de man doorbrak bij diezelfde pers iets minder populair werd en later iemand werd die men het verwijd maakte alsmaar meer van hetzelfde te maken. Had ik geen enkel probleem gevonden als die platen dan allemaal meer het niveau van het debuut aantikten. Deze plaat krijgt te weinig voor wat het destijds heeft losgemaakt. Hij zou in de Top 250 mogen staan en daar had hij ook zeker gestaan als hij later was uitgebracht.

Hij is er snel weer uit...

Een debuut van jewelste, langzaam werd ik het nummer Let love rule ingezogen destijds......wat aparte retro muziek door een soort rattenvanger van Hamelen in die clip....en net zo betoverend.....blijft een wereld cd.
Heeft verder amper tot niks met Prince te maken, behalve hun beider gemixte achtergrond wat toch vaak tot interessante muziek-genieen leidt. Waar Kravitz wel akelig dicht bij het Prince geluid komt is met het album 5 en dan met name het nummer Black velveteen......maar goed, dat is slechts mijn mening.

Klassiek album. Zou zeker niet gek staan in de top 250. Dat was ook wel gebeurd als Lenny later meer gedenkwaardige albums had uitgebracht. Helaas viel het na het meesterwerk van dit debuut later altijd weer tegen. Daardoor denk ik dat hij nooit bij de grote sterren is gaan horen en dat kost hem dan een top 250 plek.