Rolling Stones - Beggars Banquet (1968)

Heerlijke bluesy Stones plaat. SFTD en SCB steken er bovenuit, maar elk nummer is hier de moeite waard. Iets wat inderdaad niet van alle Stones platen kan worden gezegd.

Vind het een heel volwassen plaat, zeker voor de tijd waarin het is uitgebracht.

Andere cover? Ik vond de badkamer smerig maar mooi.

Ik ook

Heb ook de cover met de wc en deze past wonderwel bij deze plaat.

Wat algemener bericht over welke hoes geplaats zou moeten worden, verplaatst naar De Site > Algemeen > Feedback, klachten en andere opmerkingen plus niet (langer) relevant berichtje verwijderd.

Dit is de originele album hoes. Als ik me niet vergis is de WC hoes van de Amerikaanse uitgave (kan ook van een latere uitgave zijn). De WC hoes is wel mooier vind ik, maar ik ben het ermee eens dat de originele, Engelse album hoes degene is die op de site hoort.

Ik heb het nog eens nagezocht en moet mijn eerdere bericht verbeteren. De WC-hoes is de hoes die The Stones destijds wilden voor Beggars Banquet. De platenlabels waarmee The Stones werkten wilden het album echter niet met die hoes uitbrengen, waardoor The Stones, na een paar maanden voet bij stuk gehouden te hebben, besloten toe te geven en de witte hoes gebruikten waarmee het album in 1968 verscheen. Later, toen The Stones niet meer onder deze labels werkten, werd het album alsnog met de WC-hoes uitgebracht. De witte hoes is dus de originele uit 1968, maar als het aan The Stones gelegen had was dat de WC-hoes geweest. Ik pleit er daarom ook voor om de WC-hoes op deze pagina te gebruiken zoals The Stones de hoes destijds wilden. Dat is ook een veel mooiere hoes trouwens.

Graag, ik heb dat album nota bene gekocht om die wc-hoes nadat ik hem hier op musicmeter zag

Deze hoes ziet er nog veel smeriger uit met die vergeelde randen...

Mischien wel de beste van de stones.
Country en folk overheersen de plaat.
De bekenste nummers zijn natuurlijk sympathy en street fighting man.
Maar elk nr is meer dan de moeite waard. een van de puurste Jagger /Richards platen.
Vanaf hier kunnen ze zichzelf terecht the greatest rock and roll band noemen. 5 sterren.

Eerste van een geweldige reeks Stones platen. Het geeft The Stones weer en hoe men van de weinige opsmuk die deze plaat kenmerkt transformeert naar de band die zijn definiieve hoogtepunt vindt op Exile on main street waarop de band haar kunnen toont en dit verdeeld over vier plaatkanten. De eerste van een reeks klassieke Stones platen die de band deed stijgen tot zelden bereikte hoogtes.

Helemaal waar . Vanaf deze plaat blijken The Stones in grootse vorm en worden er nieuwe wegen aangeboort die ook helemaal bij de groep blijken te passen .
Met de rock voorop , maar eveneens goed gevonden zijsprongen naar Country , Folk , Blues en Soul .
Op Exile komt dan alles nog 1 x samen . Daarna worden de heren wat wisselvalliger .

En daar kan ik het hartgrondig mee eens zijn. Terug naar de muziek zonder opsmuk.
Zeker vergeleken met de voorganger Their Satanic........ , waar toch enigszins geforceerd naar een andere richting gezocht werd.

Ik heb dit album vanwege zijn reputatie en Sympathy For The Devil en Street Fighting Man gekocht. Verder kende ik het nog niet. Maar na een aantal luisterbeurten kan ik niet anders concluderen dat zijn reputatie terecht is. De 2 nummers die ik al kende worden ruimschoots overtroffen door een aantal andere juweeltjes van deze plaat.

Jig-Saw Puzzle, waar Mick iets hoger en minder rauw zingt. Prodigal Son, met zijn prachtige zanglijn en mooie gitaarbegeleiding. Stray Cat Blues, het eerste nummer met 'Blues' als achtervoegsel dat ik echt een prachtnummer vindt. Wat heeft dat nummer me overdonderd (en dat doet het nog steeds). Tenslotte dan Salt Of The Earth. Prachtig lied met een prachtige tekst. Ik krijg gewoon kippenvel op het eind als die gospelzangeressen mee gaan zingen: wat een kracht heeft dat nummer toch. Is dit ook niet de eerste keer dat The Stones gospel in hun muziek mengden? Daarnaast staan er ook wat nummers op die in eerste instantie flauw klinken (Dear Doctor en Parachute Woman), maar die na een aantal luisterbeurten hun ware aard laten zien (en die is goed). Volgens mij hebben The Doors bij het maken van Roadhouse Blues heel goed naar Parachute Woman geluisterd. De simpele baslijntjes (bij Sympathy van Keith Richards) voegen zo nu en dan wat mooie, scherpe randjes toe aan de nummers (Sympathy For The Devil, No Expectations).

The Stones ontwikkelen hier hun sterk Amerikaanse geluid dat nog lang blijft voortduren en dat is positief. Bij Factory Girl krijg ik echt het beeld voor ogen van een boerderij feest op het Amerikaanse platteland ergens in de 19e eeuw (waarmee ik niet bedoel dat het een gedateerd nummer is). Prachtig album dat geen zwakheden kent: echt ieder nummer is een genot. Ik heb dit album gekocht met de witte hoes uit 1968. Als plaatje op MusicMeter ziet hij er saai uit, maar toch als je hem als LP in je hand houd dan heeft deze hoes ook zijn charmes. De binnenhoes is natuurlijk prachtig.

Stom van me, ben ik helemaal Ventilator Blues en I Got The Blues vergeten. Ik kan in ieder geval zeggen dat The Stones de enige band waarvan ik de bluesnummers geweldig vindt.

Jig-Saw Puzzle t/m Salt Of The Earth

Mijn vierde reactie al, maar ik moest mijn definitieve mening gewoon nog even uitwerken. Want man, wat is dit een groeiplaat. Toen ik deze kocht kende ik de grote vier van The Stones al (deze, Let It Bleed, Sticky Fingers, Exile On Main St.). Na wat nummers hiervan gehoord te hebben had ik verwacht dat deze de minste van deze grote vier zou zijn. Niets bleek minder waar. Waar Let It Bleed en Sticky Fingers me als geheel toch tegenvielen, greep deze plaat me na een aantal luisterbeurten stevig bij de lurven. Hoe vaak ik hem ook luister: het album blijft kaarsrecht overeind.
Hij is inmiddels hevig aan het concurreren met Exile On Main St. om mijn Stones-favoriet te worden.

Sympathy For The Devil is gewoon een prachtnummer. Het bezwerende slagwerk en achtergrondzang lijken wel een geest op te roepen. Een geest die vurig spreekt door Keiths gitaar in diens geweldige gitaarsolo. De prachtige tekst draagt ook heel erg bij aan de kwaliteit van dit topnummer. De energie die door Sympathy wordt opgeroepen, wordt wel een beetje gedrukt door No Expectations. Een prima nummer, maar na Sympathy ben ik meestal zo hyperactief dat ik het niet echt kan waarderen. Eigenlijk mijn enige probleem met deze plaat. Jig-Saw Puzzle zet gewoon heerlijk in met die aparte gitaarpartij. Bij deze rocksong, past de mellotron (bespeeld door Brian Jones) opvallend goed. Dit vind ik wel kenmerkend aan Brian Jones. Hoe veel zijn experimentele invloed op dit album ook weggedrukt wordt, zijn toevoegingen zijn toch belangrijk voor de kwaliteit van het nummer. Dat geld ook bij Street Fighting Man, waar de agressieve muziek en de bijtende stem van Mick Jagger gekruist worden met Jones' snijdende sitar. Stray Cat Blues is mijn absolute favoriet van Beggars Banquet en staat zeker in mijn top 10 van beste Stones-nummers. Wat staat Mick op dat nummer lekker te zingen man. De uitspraak van sommige woorden, zijn krassende stem in het refrein, wat een power. Mooi gevolgd door het gevoelige Factory Girl, waar de jankende viool me soms tranen in mijn ogen brengt. En dan de finale: Salt Of The Earth, waar The Stones alles uit de kast trekken om Beggars Banquet in het geheugen van de luisteraar te grieven. En dat is gelukt.

Beggars Banquet is een zeer constante plaat, waar de nummers niet alleen afzonderlijk heel goed zijn, maar ook het geheel ijzersterk is. Deze plaat behoort zonder twijfel tot de meesterwerken in mijn, nu nog, bescheiden platenverzameling.

Deze mag wat mij betreft strijden om de titel beste Stones-plaat. Tegen Let it Bleed en Exile...

Trouwens, waarom is Parachute Woman het minst gesterde nummer?

Omdat je maar 2 faves aan mag geven en er echt veel sterkere nummers op staan ?

Vreemd dat deze LP maar 18 weken in de Engelse hitlijsten stond en niet verder kwam dan de derde plaats. Het is met recht een klassieker al is het, in tegenstelling tot een aantal platen van de concurrentie, ook wel een beetje een product van een bepaalde tijd.

Zelfs vind ik Stray Cat Blues en Facytory Girl fantastisch maar dergelijke songs moeten wel in je straatje passen. Dear Doctor is zelfs wat flauwtjes. Overigens herpakken The Stones zich bijzonder goed na een aantal zwakkere releases.

Lekkere plaat van The Rolling Stones. 'Sympathy for the Devil' is één van m'n favoriete nummers van hen, en ook de andere nummers zijn stuk voor stuk erg goed, het ene al wat beter dan het andere. Haalt het wat mij betreft net niet bij 'Sticky Fingers'.

Aargh damn, waarom ben ik niet eerder met The Stones begonnen..
Al die jaren heb ik me voorgenomen om eindelijk eens een begin te maken,
maar tot op heden heb ik dat uitgesteld..

Zit nu voor het eerst Beggars Banquet te luisteren en ik vind het echt fantastische muziek .. Misschien is mijn interesse nu toch iets meer getriggerd doordat Stray cat blues in Guitar hero voor komt. Dat vind ik ook een heerlijk nummer.. lay back and relax.

Denk dat dit wel eens het begin kon zijn van mijn 'Stones-episode' , heb er zin in!

Tot nu toe is dit mijn favoriete Stones plaat, net begonnen met de echte albums luisteren (ipv Hot Rocks/Rewind en dergelijke). 4,5* met zeker kans op 5* en mijn top tien. Al heb ik van de 'grote 4' nog niet naar Exile geluisterd.. Maar alleen dat begin al SFTD, briljant en dat doen ze vervolgens dunnetjes over met Jigsaw Puzzle, maar elk nummer vind ik erg goed, maar om er nog eentje te noemen, is dat Salt Of The Earth, prachtig. 'Lets drink to the two thousand million' bizar hoe snel dat gaat.. Alleen Factory Girl vind ik nog niet zoveel aan, maar ach, dat kan nog wel komen.

Een album dat nog goed laat horen waar de Stones hun mosterd allemaal vandaan halen en getuige de invloeden is dat wijd verspreid en deden ze dat als een van de eerste en i.i.g. eerder dat de Amerikaanse bands zelf. Het leid tot afwisseling in de nummers, daar waar dat enige decennia later geheel verdwenen is. In deze periode bevatte elk Stones album wel een paar klassiekers, in dit geval is dat overduidelijk natuurlijk Sympathy for the Devil en Street Fighting Man. Maar ook de rest van het album mag er zijn. Tot aan het eind van de jaren zeventig kun je zowiezo geen bult vallen aan he werk van deze heren.

Viel mij ook al op, vind het een prachtnummer. De hitjes Sympathy for the Devil en Street Fighting Man sla ik tegenwoordig over, prima nummers maar helaas een beetje kapot gedraaid op de radio.

Dit behoort overigens absoluut tot het beste de Stones ooit hebben gemaakt. Daar waar ik die andere klassiekers (Let It Bleed en Sticky Fingers) op een gegeven moment wel gehoord heb verveelt dit echt nooit!

Op mijn versie staan overigens nog twee bonustracks, Jumpin Jack Flash en het niet zo bekende maar erg mooie Child Of The Moon.

Deze heb ik een tijd terug op de gok aangeschaft. Ken weinig van de Stones behalve de singles, die ik wel leuk vond. De rest van de cd valt me eigenlijk een beetje tegen, hoewel het verre van slecht is, wellicht waren de verwachtingen toch veel te hoog. Had het allemaal veel ruiger verwacht.

Nummers 1,5 en 6 zijn mijn favorieten van het album, No Expectations en Factory Girl vind ik niet zo best en de rest is allemaal wel redelijk goed.

Zal hem vanavond nog eens opzetten.

Zou ik zeker doen. Dit is een heel genietbare Stonesplaat hoor. De start van een aantal voorteffelijke albums.

Pak er anders een glaasje whiskey bij, dat past prima bij deze plaat.
Laat hem tot zijn recht komen!

Het is een plaat die je als een goede fles wijn langzaam moet laten rijpen Poepgezicht. Na meerdere malen luisteren zul je steeds meer mooie nummers ontdekken die uiteindelijk een stuk interessanter blijken te zijn dan die twee bekende hits.

Stray Cat Blues bijvoorbeeld, hoe smerig wil je het hebben