Rolling Stones - Beggars Banquet (1968)

Het liefst heel smerig

Parachute Woman is daar ook goed in, je voelt de drank, rook, zweet en sex gewoon door je speakers heen komen

Rock and roll complete. The Stones op hun best. De de experimentdrift werd groter, maar wat is het lekker rauw en smerig.
De perfecte opmaat naar Let It Bleed , Sticky Fingers en Exile On Mainstreet, en hoewel een liveplaat ; Get Yer Ya's Ya''s Out.
The Stones in hun beste periode.

Dat heeft niet zo veel met leeftijd te maken. Meer met smaak. Ik ben 16 en vind deze plaat geweldig. Dat Maartenn deze plaat niet zo goed vind komt denk ik meer door zijn muzieksmaak, dan het feit dat hij pas 20 is.

Toen The Stones dit album (eigenlijk tegen hun zin) uitbrachten met de witte hoes, kregen ze weer allemaal verwijten naar zich toe geslingerd dat ze The Beatles imiteerden met hun White Album. Echt, hoe ver sommige mensen gaan zoeken om dat wedstrijdje tussen Stones en Beatles vol te blijven houden. Hoe kun je nou over de kleur van een hoes gaan zeiken? Het gaat erom dat deze plaat van een superkwaliteit is en zeker niets met The Beatles te maken heeft.

Sorry, dit moest ik even kwijt.

De enige klassieker van de Stones welke ik nog niet op CD had.
Daar is vanavond verandering in gekomen

mooie bijdrage

Let It Bleed verkocht?

Aanloopje naar een beoordeling van een prima Stones Album die wat mij betreft kan wedijveren met Let It Bleed , Sticky Fingers & hun magnum opus Excile On Main Street.
Zo beter?

jeeeuuuh!!

Prachtige plaat van The Rolling Stones. Onderdeel van de "grote vier" en verveelt nog steeds niet. Je kunt op "Beggars Banquet" duidelijk horen waar de roots van The Stones liggen. Sterke songs doordrenkt van de blues en country. De eerste drie songs zijn meteen raak. Wat een manier om het album te beginnen. De klassieker "Sympathy for the Devil" zal nooit vervelen. De opzwepende ritmes, piano en dan die bezwerende stem van Jagger en die mooie koortjes. "No Expectations" en "Dear Doctor" hebben die heerlijke laidback country feel. Prachtige liedjes, met een vette knipoog in "Dear Doctor". Ook de andere tracks zijn van grote klasse. Nummers als "Parachute Woman", "Jig-Saw Puzzle", "Street Fighting Man" en "Prodigal Son" blijven tijdloze songs. Muzikaal is het uiteraard allemaal dik in orde. "Stray Cat Blues" bevat spetterend bas en gitaarwerk. "Factory Girl" is pure country en afsluiter "Salt of the Eart" bevat zelfs wat gospelelementen (mooi koor). Veelzijdige doch consistente plaat, een ware klassieker.

Met dit album wordt maar weer eens onderschreven dat de topperiode van The Stones tussen 1968 en 1972 lag.
Het niveau van het kwartet Beggars Banquet / Let It Bleed / Sticky Fingers en Exile is nooit meer geevenaard.
Sluit mij geheel bij het bovenstaande betoog van Ronald aan al zit ik met mijn score iets hoger.
Heerlijk vette rockplaat met blues & country invloeden.

Als lange tijd vijf jaar is, dan klopt bovenstaande uitspraak. De vierspan die deze heren tussen '68 - '72 produceerde is zeer goed genietbaar.

Het blijft alleen zo eeuwig zonde dat ze zelf nooit hebben ingezien dat hierna hun kruit vershoten was

Stem verhoogd naar 4*

Aaah, je bent van je Stones haat afgestapt merk ik.
Misschien wordt het dan ook eens tijd om je mening over Springsteen te herzien

Ehm.. Er zijn grenzen aan het waarschijnlijke natuurlijk.

Ja, een geweldig album.
De Stones begonnen hier inderdaad aan hun beste periode en ik heb niet veel toe te voegen aan alles wat er al over gezegd is (Ronald 5150 heeft het voor mij al heel aardig verwoord).
Het klinkt allemaal zo lekker vet, smerig, opgefokt en toch ook relaxed.

Met de klassiekers Sympathy For The Devil (wat trouwens pas in 1973 een hit werd), Street Fighting Man en zeker ook het waanzinnig goede Stray Cat Blues.
Wat country met Factory Girl (ook al zo'n lekker nummertje) en No Expectations en het ook al zo goede Salt Of The Earth als waardige afsluiter.
Zwakkere nummers kan ik niet ontdekken.
Jagger klinkt hier over het algemeen trouwens snerender dan ooit en spuugt als het ware zijn teksten de microfoon in.

Een onvervalste eind jaren-60 klassieker.
Op vinyl en puntgaaf (origineel).

Mijn reden om er een halfje bij op te gooien

Wat een geweldig album blijft dit. Eigenlijk alleen maar sterke nummers en dat is zeldzaam bij de Stones.

ik heb teruggebladerd, zie het niet vermeld, puzzel er al jaren op (niet doorlopend hoor) maar wtf betekent rsvp?

Tja zaaf even googlen en je komt Rolling Stones Vinyl Product tegen.

Oja, ik ben lui. En dom.
Ik zag op google ook dat er ook een invitationele betekenis aan de afkorting kleeft, en het respondez s'il vous plait zou kunnen betekenen. Maar als jij met zoveel stelligheid mij een uppercut geeft, zal je wel gelijk hebben.
Thanks Rudi

Als je zoveel moeite hebt om twee favoriete nummers aan te vinken weet je dat het goed zit. The Stones beginnen voor mij pas echt in 1968 en stoppen jammer genoeg alweer in 1972. Deze plaat is magistraal vanaf de eerste noot en blijft eigenlijk vrijwel constant doorknallen met briljante nummers, ongekend.

Dit is denk voor mij het beste album van The Stones met als absolute hoogtepunt die kippenvel opwekkende slide guitar van legende Brian Jones in No Expectations en Jigsaw Puzzle.

Ondanks het feit dat ik geen liefhebber van ben Country vind ik dit toch een heerlijke Stones plaat.

Vaak haak ik af bij teveel Country invloeden, maar bij dit album kan ik het heel erg goed hebben.

The Stones op hun muzikale hoogtepunt denk ik.

No expectations vind ik echt waanzinnig mooi!!

Omdat ik dit album op vinyl wilde hebben, heb ik de re-release uit 2003 maar aangeschaft. Mooie nieuwe kwaliteit, tegen een normale prijs

Dit is toch niet de originele hoes? Ik vind deze vreselijk en heb zelf gelukkig die met het...toilet.

Sterk album van de Stones, maar met een aantal wat minder sterke nummers (Prodigal Son, Factory Girl bijv,). Ik weet eigelijk niet welke ik beter vind van de 2 eind jaren 60 Stones albums , aangezien ik op Let It Bleed ook enkele nummers wat minder vind (Love In Vain en Country Honk met name). Ik denk dat ik nipt voor LIB ga.

Als we het over de artistiek allerbeste periode van The Stones hebben, dan begon het met dit album.
Een absoluut sterke plaat, waar flink uitgepakt wordt met rock, country, folk en blues.
Kan ook niet stuk met geweldige Stones klassiekers als Sympathy For The Devil, Street Fighting Man, No Expectations en Stray Cat Blues.
Produktioneel is Let It Bleed wat sterker en gerijpter, maar ik vind het verschil in songkwaliteit minimaal.

Een voorbode voor de twee beste studioalbums van The Stones. Sticky Fingers en Exile On Mainstreet.

Toen ik gisteren in dit topic mijn tien favoriete stones nummers postte, kwam ik erachter dat er drie van mijn absolute favorieten van dit album (of de periode waarin dit album is opgenomen) afkomstig zijn. Beggars Banquet reken ik dan ook tot mijn favoriete albums aller tijden. Misschien wel het meest blues georiënteerde album met eigen composities dat ze ooit gemaakt hebben. Ik heb de nummers al honderden keren, misschien wel duizenden keren, gehoord maar elke keer krijg ik weer kippenvel bij de eerste tonen van Street Fighting Man en Sympathy For The Devil. Ook de overige nummers zijn stuk voor stuk klassiekers en worden door mij elke keer als ik ze hoor meegezongen. Een terechte klassieker dus die niet of nauwelijks onder doet voor Exile On Main Street, mijn nummer 1 van m'n top 10. Als er 1 albums is die de positie van dat album ooit kan bedreigen is het deze wel.

Deze en de volgende drie platen zijn natuurlijk de backbone gebleken van de Stones. Onder leiding van Jimmy Miller weten de Stenen tot grote hoogtes te komen.
Tevens hebben ze hier (voor mij in ieder geval) het begrip prachtige 'zeik-nummers' uitgevonden. Vooral Jagger blijkt uitermate geschikt om een flink aantal nummers een heeerlijke vreselijke zeikerige swung te geven. Hij weet dat zodanig goed te doen dat ik vrijwel altijd geboeid blijf luisteren. En er wordt op deze plaat wat afgezeikt zeg. Ik tel er zeker vijf. Meschien net een teveel.
De overige 5 nummers zijn klassiekers of schurken daar tegenaan.

Pracht plaat dus.

iggy:
Zeik-nummers? Bedoel je dan bijvoorbeeld Facory Girl? Of snap ik het niet. Verder kan ik je overigens goed volgen. Behoort naar mijn mening tot de allerbeste Stones-platen. Ben ik het een keer met de meerderheid eens.

YES !!!!

Iggy mag dat zeggen hij geeft tenslotte een hoge score voor BB

Voor mij zijn de prachtige zeik-nummers Dear Doctor, Prodigal Son, Factory Girl en in iets mindere mate Parachute Woman en Stray Cat Blues.
Het prachtigste OPPER zeik-nummer vind ik You Gotta Move ha. Beter ga je het niet krijgen.

Meschien moeten de Stenen eens een Live plaat maken met al hun zeik-nummers. Die zou ik blind kopen ha.

iggy, teus:
Mijn berichtje impliceerde toch geen "afkeuring" van het woord "zeiknummers"? En iedere user mag van mij alles zeggen over de besproken albums, dat is toch normaal. Het ging mij er alleen om dat ik het gebruik van het woord zeiknummers niet geheel begreep. Ik zou een ander woord hebben gebruikt, maar bedankt voor de verheldering. En verder ben ik (blijkbaar) met iggy eens dat Mick Jagger hier fantastisch zingt. Inderdaad een topalbum.