menu

The Rolling Stones - Let It Bleed (1969)

mijn stem
4,21 (845)
845 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Blues
Label: Decca

  1. Gimme Shelter (4:30)

    met Merry Clayton

  2. Love in Vain (4:19)
  3. Country Honk (3:07)
  4. Live with Me (3:33)
  5. Let It Bleed (5:27)
  6. Midnight Rambler (6:52)
  7. You Got the Silver (2:50)
  8. Monkey Man (4:11)
  9. You Can't Always Get What You Want (7:28)
totale tijdsduur: 42:17
zoeken in:
avatar van nlkink
5,0
Sinds een maand of wat heb ik een bootleg versie van Let It Bleed die de integrale monoversie van het album bevat. Kreeg 'm aangeboden voor € 5,-- en kon de CD niet laten liggen voor dat bedrag. Geluidskwaliteit is goed. De verschillen met het stereo album hoor ik niet maar het is een leuk hebbedingetje. Ik was ook zeer benieuwd naar de bonus tracks. Dat zijn: Gimme Shelter met vocals van Keith, Honky Tonk Women, Loving Cup, You Got The Silver met vocalen van Mick, Sister Morphine, Memo From Turner en de mono single versie van Honky Tonk Women. De nummers zonder nadere omschrijving zijn alternatieve takes. Leuk om af en toe te horen maar zeker geen 'lost masterpieces'.

avatar van RuudC
2,0
Man, man, man, wat moet ik hiermee!? Gimme Shelter is best ok (zou zelfs nog flink kunnen groeien bij me als ik het vaker zou draaien), maar waarom in godsnaam in je eigen voet schieten met Love In Vain, of, nog erger, Country Honk. Dat afgrijselijke gekweel doet me dringend verlangen naar de beginjaren. Ter hoogte van Live With Me, begin ik me ernstig af te vragen of je de Stones nog wel een rockband mag noemen. De albumtitel heb ik dan in mijn hoofd al omgedoopt tot 'Let It Stop'.

Het is jammer dat ik niet met iedereen kan meejubelen. Ik merk dat ik me aan allerlei dingen begin te storen, zoals de stem van Jagger, de grote hoeveelheid middelmatige songs, de toeters en bellen die te pas en te onpas erbij gehaald worden, de uitstappen naar genres als country. Pas bij Monkey Man is er weer een nummer dat waardering opwekt. Fijne sfeer hangt hier. Vervolgens sluit de plaat af met het gezapige You Can't Always Get What You Want. Krappe 2*


Tussenstand:
1. 12x5
2. Their Satanic Majesties Request
3. Aftermath
4. The Rolling Stones
5. The Rolling Stones No. 2
6. Out Of Our Heads
7. Between The Buttons
8. Beggars Banquet
9. Let It Bleed

avatar van lennon
4,5
Oei oei RuudC toen ik las dat je aan deze reeks zou gaan beginnen dacht ik dat 't wel goed zou gaan komen. Maar nu ik je bevindingen zie bij de reeks die toch door velen wordt gezien als de sterkste periode van de heren, en jij dit totaal anders ervaart, zou ik je aanraden je energie in andere muziek te gaan steken. Want als je dit niet goed vindt, ga je wat nog komt zeker niet waarderen.

Wel top dat je stug blijft proberen, maar het lijkt een beetje op zelfkastijding.

avatar van RuudC
2,0
Mja, ik had wel mijn vermoedens. Dat ik nooit behoefte heb gehad om eens een concert van de Stones te bezoeken en dat ik optredens op tv nooit erg sterk vond, zegt natuurlijk wel al iets. Ik ben er nooit in geraakt, terwijl ik een handvol nummers wel heel erg goed vind. Ik snap de magie van de band wel hoor. Misschien zat het er wel in en dan was deze marathon wellicht een daverend succes gevonden. En ach, in het kader van muziekgeschiedenis is dit natuurlijk wel erg leerzaam. Daarom hoeft muzikale zelfkastijding helemaal geen slecht iets te zijn. Het probleem is dat ik nog vijftien albums te gaan heb en daar kijk ik nu stiekem wel een beetje tegenop.

avatar van HansVon
5,0
.... een beetje op zelfkastijding ??

Wat lennon zegt... RuudC stop toch met naar de Stones te luisteren man. Of in elk geval een hele tijd overslaan.

Want als het m.i. schitterende Midnight Rambler niet kan waarderen

avatar van Tony
3,0
RuudC schreef:
Ik ben er nooit in geraakt, terwijl ik een handvol nummers wel heel erg goed vind.

Ik heb precies hetzelfde. 40 licks of een andere verzamelaar is tzt. misschien wel een optie voor je?
RuudC schreef:
nog vijftien albums te gaan

Succes, het gaat je vast lukken.

avatar van lennert
3,5
Ik ben echt dol op die broeierige sfeer van Gimme Shelter. Wat mij betreft het beste Rolling Stones nummer dat ik tot nu toe heb gehoord en ook een van de beste nummers uit de late jaren '60. De tekst, die zompige sound en Merry Clayton's fantastische zang stuwen het echt naar ongekende hoogtes!

En prompt komt daar Love In Vain om het album weer een compleet andere kant op te slaan. Country Honk gaat er nog even lekker mee door. Valse, klaaglijke zang en countrycomposities die me echt voor geen meter bekoren. Met Live With Me komt er een sterke ritmesectie terug en saxofoonpartijen die lekker opzwepend zijn, maar opvolgende track Let It Bleed is voor mij wederom het toonbeeld van oersaai. Midnight Rambler begon twijfelachtig, maar bouwt uiteindelijk alsnog op tot een lekker ruwe bluesy track. You Got The Silver bevalt me nog best en rond Monkey Man ben ik weer aan het genieten. You Can't Always Get What You Want heb ik altijd wel een fijne track gevonden.

Let It Bleed frustreert me. Zonder Love In Vain, Country Honk en Let It Bleed had ik dit album met gemak 4 sterren of hoger gegeven, maar het mocht alsnog niet zo zijn. Het valt me vooral tegen dat ik nog geen enkel album heb gehoord waar ik werkelijk van alle songs kan genieten, terwijl als ik de songs goed vind
ik ze ook echt goed vind.

Tussenstand:
1. Their Satanic Majesties Request
2. Let It Bleed
3. Beggars Banquet
4. Aftermath
5. Between The Buttons
6. 12x5
7. Out Of Our Heads
8. The Rolling Stones No. 2
9. The Rolling Stones

avatar van Jelle78
4,5
Ik kan lennert een heel eind volgen in zijn commentaar op dit album. Mijn eindoordeel komt hoger uit, maar de strekking van zijn recensie snap ik.

Nadat de Stones zichzelf op Beggars Banquet opnieuw hadden uitgevonden, trokken ze die lijn door op Let It Bleed. Vanaf de eerste seconden van Gimme Shelter is het duidelijk dat het menens is. Een riff die me elke keer dat ik hem hoor weer kippenvel bezorgt opent wellicht het meest dreigende en onheilspellende nummer van de Stones. War, children, it's just a shot away. Een tekst die helaas altijd actueel zal blijven. De bijdrage van Merry Clayton vind ik werkelijk fenomenaal. Zelden zal iemand met zoveel emotie gezongen hebben als zij. Tragisch genoeg kreeg ze niet lang daarna een miskraam.
Helaas zakt het album na deze klassieker serieus in. Love In Vain is een prachtig nummer, maar niet in deze uitvoering. De definitieve Stones-versie van dit nummer (het origineel is van Robert Johnson) staat namelijk op de liveplaat Get Yer Ya Ya's Out. Deze studioversie kan mij maar matig bekoren. Helaas wordt het nog minder met het rare Country Honk. Een soort van country rehearsal versie van Honky Tonk Women. Waarom dat nummer niet op Let It Bleed staat is mij een groot raadsel.
Gelukkig wordt het niveau daarna weer flink opgekrikt met Live With Me en Let It Bleed. Met Midnight Rambler volgt nog een absolute topper. Dreigend, agressief, onheilspellend. Ofwel, precies zoals ik de Stones graag hoor. Een klassieker. Met You Got The Silver krijgen we het eerste volledig door Keith gezongen Stones-nummer. En dat doet hij erg goed. Een prachtig, gevoelig nummer. Monkey Man is een heerlijk funky rocknummer en afsluiter You Can't Always Get What You Want is een klassieker en in een concert altijd een fijne meezinger, maar op plaat vind ik het een iets minder nummer.

Al met al is Let It Bleed toch een stapje terug na Beggars Banquet. Maar er staan alsnog voldoende toppers op om een hoge score te rechtvaardigen. Dus Let It Bleed is zeker een klassieker, alleen wel iets minder dan haar voorganger.

Tussenstand:
1. Beggars Banquet: 5*
2. Let It Bleed: 4,5*
3. Aftermath: 4,5*
4. The Rolling Stones: 4*
5. Their Satanic Majesties Request: 4*
6. Out Of Our Heads US: 4*
7. The Rolling Stones Now!: 3,5*
8. 12 X 5: 3,5*
9. The Rolling Stones No. 2: 3*
10. Between The Buttons: 2,5*
11. December's Children (And Everybody's): 2,5*

avatar van devel-hunt
4,0
Het is ook wel weer verfrissend wat RuudCdoet.
De meeste luisteraars luisteren toch met de oren naar deze plaat van een meesterwerk, dat is de status nu eenmaal, en wekt respect op, als vanzelf.
RuudC doet dat lekker niet en heeft schijt aan de status van de zogenaamde klassiekers maar vormt los daarvan helemaal zijn eigen mening.
Altijd goed, want dat gejuig kennen we nu wel, mag een ander geluid ook?

avatar van lennert
3,5
devel-hunt schreef:
Het is ook wel weer verfrissend wat RuudCdoet.
De meeste luisteraars luisteren toch met de oren naar deze plaat van een meesterwerk, dat is de status nu eenmaal, en wekt respect op, als vanzelf.
RuudC doet dat lekker niet en heeft schijt aan de status van de zogenaamde klassiekers maar vormt los daarvan helemaal zijn eigen mening.
Altijd goed, want dat gejuig kennen we nu wel, mag een ander geluid ook?


Sowieso, als albums niet van jongs af aan erin gegoten zijn, je niet aanwezig was in die tijd en in de tussentijd ook een veel breder perspectief hebt op wat er aan muziek rond die tijd uitkwam, dan is het niet gek dat er wel eens andere meningen uitkomen. Ik vond onze Beatles-marathon een verschrikkelijke zit, maar heb uitzonderlijk veel van The Kinks genoten.

avatar van chevy93
3,5
devel-hunt schreef:
RuudC doet dat lekker niet en heeft schijt aan de status van de zogenaamde klassiekers maar vormt los daarvan helemaal zijn eigen mening. Altijd goed, want dat gejuig kennen we nu wel, mag een ander geluid ook?
Helemaal mee eens, en zijn rating is bovendien vrij aardig. Maar Beggars Banquet is toch echt wel een pareltje.

avatar van Jelle78
4,5
Helemaal eens met devil-hunt. Hoewel ik het zeker niet eens ben met Ruud (Lennert kan ik in zijn recensies van de Stones een stuk beter volgen), vind ik het wel leuk en verfrissend zijn recensies te lezen. En het dwingt mij om eens met wat kritischere oren naar bijvoorbeeld Let It Bleed te luisteren. En dan kan ik best begrijpen dat je als gemiddelde muziekliefhebber niet zo heel veel met deze plaat kunt. Ik zou Let It Bleed overigens ook niet aanraden aan iemand die nog niks van de Stones kent. Dan is een verzamelaar (Hot Rocks bijvoorbeeld) of Sticky Fingers een veel betere instapplaat.

avatar van bikkel2
4,5
geplaatst:
De countryfeel in bepaalde songs hierop, komt omdat Keith een prima relatie had met Gram Parsons. Die leerde Keith de fijne kneepjes van de countrymuziek.
The Stones zouden dat hun gehele carrière blijven maken, al was dat natuurlijk niet de hoofdmoot in hun discografie.
Country Honk komt bijv. voort uit het feit dat Keith Honky Tonk Woman voor Parsons speelde.
Deze speelde het na, maar dan op de " Cosmic American Music wijze" ( zo noemde hij de countryrock die hijzelf maakte.)
Een aantal dagen later werd het opgenomen met fiddlespeler Byron Berline.
Die werd voor de sfeer naar buiten gestuurd en de laatste 7e of 8e take werd gebruikt.
Ik vind het wel een geinig alternatief, al verkies ik toch Honky Tonk Women. Sowieso één van hun fijnste singles.

avatar van HansVon
5,0
geplaatst:
Mooie info Michel!
Zo eens... Honky Tonk Women ! Super nummer en allereerste nummer wat ik mee kon zingen:
She tried to take me upstairs for a ride .... ☺️

Gast
geplaatst: vandaag om 15:09 uur

geplaatst: vandaag om 15:09 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.