The Veils - The Runaway Found (2004)

Deze muziek heeft alles wat tot mijn smaak behoort, de flow, de teksten en de energie. Helaas irriteert de stem mij zo erg dat het een krappe voldoende wordt. In potentie is dit 5 sterren materiaal, als ze een andere zanger hadden dan. Want geweldige nummers schrijven kunnen ze zeker!

Mijn voorganger legt de vinger al op de zere plek, want Finn Andrews heeft wel een beetje een love-it-or-hate-it-stem met de dramatiek van een zware omfloerstheid die gauw teveel kan worden, zeker wanneer hij er zo duidelijk op gaat inzetten dat zijn luisterrijke stem in z'n eentje wel voldoende is om een verder kaal gearrangeerd nummer als The valleys of New Orleans te dragen. Persoonlijk heb ik geen moeite met zijn stem (die me soms trouwens aan Waterboy Mike Scott doet denken), en gelukkig kan hij daarnaast ook scherp en hard uithalen, hetgeen van dit album zo'n diverse ervaring maakt. Wat die variatie betreft moet ik wel zeggen dat ik indertijd vooral viel voor nummers als Guiding light en The tide that left and never came back, die voor mij op optimale wijze de drie ingrediënten voor een perfect liedje combineerden: een melancholische tekst, een ultieme melodie en een jangle-gitaar. Het ruigere en monotonere werk als More heat than light en Vicious traditions kan ik ook wel waarderen, maar dat variëren op twee akkoorden vind ik toch niet de sterkste kant van deze band. De mooie momenten overheersen echter ruimschoots.

Schitterend album. Weet niet waarom, maar ik heb destijds alleen Nux Vomica opgepikt. Leuk album, maar komt niet in de buurt bij deze klassieker. Lavinia, More heat than light en The leavers dance zijn de absolute toppers. Doet me bij vlagen een beetje denken aan The Strokes

Mooi albumpie hoor. Echt een eigen geluid met af en toe een the strokes gehalte!
Echt een album waar je wel in de stemming voor moet zijn, vooral de wat langzamera nummers.
The leavers dance is echt een classic, nu al!
Favs- the leavers dance, the wild son en the tide
4* voor nu
Thanks to coldwarkids voor de aanbeveling

Live in Utrecht:
The Tide That Left and Never Came Back

Leuk om dit debuut zo later nog eens te laten passeren. Het is een zeer fijn en oprecht album maar het overweldigende zit er op dit moment nog niet in. Hier is Finn nog de lieve, gevoelige singer-songwriter met weliswaar wat donker verdriet maar niet te veel agressie in zich. Evenals Time stays, we go heb ik hier 4 fijne tracks weten te vinden namelijk 3, 6, 7 en 9, er zitten geen echte skipsongs tussen die het in geheel lusiteren van het album in de weg staan verder. Ik geef het een 3,5.

Dat dit album als hoogste van al hun werk scoort vind ik, gezien de wat mij betreft zeer veel betere albums nux vomica en total deprivaty redelijk vreemd, trouwens.