The Tallest Man on Earth - There's No Leaving Now (2012)

The Tallest Man on Earth is maar 1,72 m. Maar zo klinkt het niet, ik stond dan met redelijke verbazing te kijken naar een optreden van hem een paar jaar terug. Met een stem à la Bob Dylan en twee prachtige albums achter zijn naam heeft hij zijn naam bij mij gevestigd. Ik leg me neer bij de constatering die wordt gedaan door de titel van het nieuwe album: There's No Leaving Now. Het is een album dat geluisterd dient te worden dit jaar.

Dat het iets heel anders is dan de twee voorgangers valt meteen op. De stem is hetzelfde gebleven, maar de hele productie is anders. Het scherpe dat het karakter van de muziek op de eerste twee albums had is hier niet terug te vinden. Ook is de instrumentatie uitgebreid. Er zijn nu nummers met meerdere gitaren en ook het pianospel dat we op The Wild Hunt voor het eerst aantroffen is terug.

Ondanks alle dingen die anders zijn, blijft The Tallest Man On Earth wie hij is. Er mankeert niets aan de liedjes. Voordat je het weet zijn er weer een kleine veertig minuten vol fijne zomerse klanken voorbij. Het is echter wat gevarieerder dan de eerste twee albums waardoor het wat minder snel gaat vervelen. Het maximum van twee keer achter elkaar beluisteren wordt daarom opgekrikt naar ongeveer vier keer. Kortom, fijne plaat, en ik kan nu al niet meer wachten op wat deze kleine man nog voor ons in petto heeft.

klik

Over het algemeen vond ik het album wat wisselvallig. De extra instrumenten die op dit album zijn te horen vind ik af en toe wat afleiden en zoals ik al eerder aangaf blijven de nummers me voorlopig nog niet echt bij.
De tweede helft van het album (vanaf There's No Leaving Now) vind ik toch de betere helft van het album met als uiteindelijke favorieten There's No Leaving Now en Criminals.

Ik ga voorlopig voor een 3.5* waardering.

The Tallest Man On Earth bezit de gave om met alleen een akoestische gitaar en zijn stem hele volksstammen genadeloos bij de keel te grijpen. Met de bijzonder mooie folkliedjes van zijn tweede plaat 'The Wild Hunt', wist Kristian Matsson veel gevoelige snaren te raken. Een album dat het zelfs shopte tot mijn plaat van het jaar. Op zijn derde plaat gaat deze, eigelijk helemaal niet zo'n grote man, voor een nieuwe aanpak. Een plaat die zijn naam (wederom) eer aan doet.

'There's No Leaving Now' voelt meteen vertrouwd. De Dylan-achtige stem van Matsson is gelijk volstrekt herkenbaar. Het verschil zit anno 2012 in de instrumentatie. Zo worden er op subtiele wijze extra piano, (steel)gitaar, bas en percussie toegevoegd aan de prachtige liedjes van de Zweedse singer-songwriter. Het maakt het geheel voller en gevarieerder. Het lijkt daarom in nummers als 'To Just Grow Away' en 'Leading Me Now' alsof we niet langer naar een man met een gitaar maar naar "The Tallest Man on Earth Band" luisteren. Het levert kippenvel momenten op als '1904', een nummer waarin het nieuwe concept het beste aanslaat. Maar het absolute hoogtepunt is is het titelnummer. Een intieme ballad met alleen piano, waarin de emotionele Matsson tot op het bot weet te raken. Persoonlijk mis ik rauwe en kale van vroeger wel een beetje, zoals de 'Tallest Man' zelf al zei is deze plaat iets minder gejaagd. Vergeten we dit, is 'There's No Leaving Now' nog steeds een bijzonder warme plaat, met alleen maar rake liedjes. Tja, daar hebben we ook een woord voor. Pareltje.

Hoewel deze derde plaat het niveau van 'the Wild Hunt' niet haalt, is het een prachtige toevoeging aan het oeuvre van deze kleine Zweed met grote naam. Want laten we eerlijk zijn; er zijn momenteel maar weinig (zo niet géén) singer-songwriters die zo'n groot talent bezitten als Matsson.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Kristian Matsson, alias The Tallest Man on Earth, wist mij met zijn vorige plaat, ‘The Wild Hunt’, net als zovelen overigens, voor zich te winnen. Zijn debuut was toen, in 2010 was dat, al een goeie twee jaar in omloop, maar het was die tweede plaat die het vuur bij veel mensen deed oplaaien. ‘Shallow Grave’ gaan beluisteren was na die zeer gesmaakte plaat een logische tweede stap, en die beviel me nog beter. Daarna heb ik zijn titelloze EP beluisterd, en inmiddels had hij al een nieuwe EP uit, met de mooie titel ‘Sometimes the Blues Is Just a Passing Bird’. En nu is er dus zijn derde langspeler.

‘There’s No Leaving Now’, heet die derde, en het is wederom een werkje van hoge kwaliteit. Een eerste bemerking van mijn kant is wel dat de kwaliteit niet zozeer constant is, maar er zijn pieken en dalen. Al zijn die dalen zeker niet diep. De pieken, daarentegen, zijn hoog. Zo is het titelnummer één van de mooiste nummers die ik dit jaar al heb gehoord, en zo goed als zeker het meest ontroerende. Nochtans horen we Matsson in deze voortreffelijke song niet in zijn meest bekende rol als meester-snarenplukker, maar aan de piano. Een bijzonder ingetogen en naar de keel grijpende song is het resultaat.

De titelsong is echter niet de enige piek, ook ‘1904’ en ‘Bright Lanterns’ mogen het etiket “fantastisch” opgekleefd krijgen. ‘1904’ is een vinnig nummertje, waarin de karakteristieke stem van Matsson het best tot z’n recht komt. ‘Bright Lanterns’ laat dan weer de andere Matsson zien, net wat rustiger en in meer in zichzelf gekeerd, zoals ook op de titelsong te horen is. De teksten zijn ook weer van een hoog niveau, Matsson put weer uit zijn blijkbaar zeer uitgebreide collectie natuurmetaforen.

Ook afsluiter ‘On Every Page’ is een erg mooi nummer, en een meer dan geslaagde afsluiter voor het album. De overige nummers bevinden zich minstens een niveau lager dan de vier die ik nu heb opgenoemd. Opener ‘To Just Grow Away’ laat weer maar ‘ns horen dat Matsson de fingerpicking style wel degelijk onder de knie heeft, en dat hij er goeie songs uit kan puren. ‘Revelation Blues’ laat een wat voller geluid horen, met elektrisch versterkte gitaar, als ik me niet vergis, iets wat hij ook al deed op zijn vorige EP. ‘Leading Me Now’ leunt weer meer aan bij het authentieke Matsson-geluid (als je daar in zo’n vroeg stadium in zijn carrière al van mag spreken), maar het nummer had, toegegeven, als het op het debuut had gestaan, een beetje bleek geweest. Goed dus dat hij zijn horizon stukje bij beetje verbreed.

Na deze eerste drie nummers komt dus dat ijzersterke drieluik ‘1904’-‘Bright Lanterns’-‘There’s No Leaving Now’, waarover een mens weinig meer dan “Wauw!” kan zeggen. Soms is het toch echt verbluffend wat deze kleine grote Zweed weet te presteren, en hoe hij voor zichzelf een plaats in het hart van veel muziekliefhebbers weet te veroveren. Met het titelnummer wil ik altijd hardop meezingen, maar ik kan het niet, omdat ik weet dat mijn stem nog niet tot aan de enkels van Matsson’s unieke vocalen reikt. Oké, het lijkt een beetje op Dylan met een verkoudheid, maar het is zeker en vast geen kopie, dat moet je hem nageven. Je moet er wel voor zijn, uiteraard.

‘Wind and Walls’ kent een kalme intro, maar na een tiental seconden laat Matsson zijn akoestische gitaar toch weer duchtig weerklinken. Op het eerste gehoor een wat onopvallende song, maar eens je voorbij die barrière bent, is ook dit weer een erg mooi nummer. Er zit een soort bluesy feeling achter het nummer. De pedal steel wordt hier ook gebruikt, als ik me niet vergis, maar in ‘Bright Lanterns’ wordt die ook al gebruikt, en vooral in die song klinkt het heel erg goed, en klopt het plaatje perfect. ‘Little Brother’ is een nummer dat ik al kende uit een live-uitvoering, als ik me niet vergis, en is een nummer waar niets mis mee is. De eerste paar luisterbeurten behoorde het tot m’n favorieten (omdat ik het al kende, I suppose), maar gaandeweg is het toch een soort “minder broertje” geworden. Vergeef me het kleine woordspelletje.

‘Criminals’ is weer zo’n klein liedje waar Matsson zo goed in is, beetje onopvallend, maar toch wel goed. Mijn opmerking over pieken en dalen kan je wel schrappen; dalen zijn er niet, het zijn gewoon enkele songs die erbovenuit steken. ‘On Every Page’, de prachtige afsluiter waar ik het al eerder over had, lijkt een uitstapje in de richting van een andere koers. Het is een nummer dat erg traag en bluesy op gang komt, en redelijk traag blijft aanhouden, en de rauwe, directe stem van Matsson is complementair met de sobere instrumentatie. Zo lijkt het alsof zijn woorden dubbel zoveel kracht hebben. “There must be marks on every page; from the past to these songs”…

‘There’s No Leaving Now’ is een meer dan geslaagde, neen, zelfs ronduit fantastische derde plaat van de kleine grote Zweed Kristian Matsson. Hij slaagt er wederom in mij te ontroeren met zijn teksten en gitaarspel, en in het gezicht te meppen, als om me wakker en attent te houden, met zijn stemgeluid. Er zijn wat nieuwe elementen te horen op deze plaat, en dat is goed, want het is altijd mooi als je, als je je eigen geluid maar genoeg kan aanhouden, je horizonten kan verbreden. Maar dat had ik al gezegd, dus voor ik teveel in herhaling val, zal ik mijn relaas maar afsluiten met volgende conclusie: weer één van de beste platen van het jaar.

4,5 sterren

The Tallest Man on Earth – There’s No Leaving Now

Het eerste album wat ik van deze kleine Zweed beluisterde. Na het beluisteren van de eerdere albums kan ik zelfs zeggen dat dit mijn favoriete album is. Matsson heeft een zeer bijzondere stem en beheerst de gitaar uitstekend.

Ik moest wel erg aan deze muziek wennen. De stem beviel me op het eerste gehoor niet echt maar na dit album vaker gedraaid te hebben moest ik toch toegeven dat het erg mooi was. Het titelnummer is misschien wel mijn favoriete nummer van 2012 tot dusver.

Maar er is veel meer moois op There’s No Leaving Now te vinden. Vooral 1904, Leading Me Now, Revelation Blues en Bright Lanterns weten me te raken.

Een dik verdiende 4,5* voor dit album en een plek in mijn eindejaarslijstje kan eigenlijk niet uitblijven.

Wederom een fantastisch album van The Tallest Man on Earth! Net een klein trapje minder dan de 2 voorgangers, maar daarom niet minder genieten.

Het lastigste bij zijn albums vind ik altijd om favorieten aan te duiden, omdat ik vaak zoveel nummers echt geweldig vind. Uiteindelijk heb ik To Just Grow Away en Revelation Blues aangeduid, maar dat hadden eigenlijk even goed 1904, There's No Leaving Now of Wind and Walls kunnen zijn. En dus heb ik nu alweer een half album als favoriet genoemd...

4,5*