menu

The Tallest Man on Earth - There's No Leaving Now (2012)

mijn stem
3,90 (282)
282 stemmen

Zweden
Folk
Label: Dead Oceans

  1. To Just Grow Away (3:17)
  2. Revelation Blues (3:43)
  3. Leading Me Now (3:25)
  4. 1904 (4:00)
  5. Bright Lanterns (3:42)
  6. There's No Leaving Now (4:30)
  7. Wind and Walls (4:10)
  8. Little Brother (3:57)
  9. Criminals (3:30)
  10. On Every Page (4:50)
totale tijdsduur: 39:04
zoeken in:
avatar van IntoMusic
3,5
Snap ik inderdaad ook niet en is een veel gemaakte opmerking (zoals bij de laatste van Kate Bush). Ik houd wel van mooie ingetogen slow songs, alhoewel mijn lage(re) beoordeling meer te maken heeft met zijn stem en de lengte van het album.

avatar van Ducoz
4,0
Ik vind het commentaar over zijn stem even erg als het commentaar over het tempo...

Op zijn vorige 2 album en 2 EP's was die stem echt niet anders dan op dit album, alsof hij nu ineens totaal anders zou zingen of anders zou gaan componeren dan hij de afgelopen paar jaar doet...

De lengte vind ik overigens niets mis mee, de tijd vliegt.

Waar ik echter nog steeds wel tegen aanloop(al is het niet storend en trek ik er ook geen punten voor af), net als bij al zijn andere albums is de manier van lyrics schrijven... ik krijg steeds het gevoel dat het gewoon nergens overgaat, soms wel soms niet.
Alsof hij lukraak woorden opschrijft..

avatar van De Daniël
4,0
Dat gevoel heb ik ook, maar doen niet veel meer singer-songwriters dat? Ik kan daar persoonlijk prima mee leven, omdat teksten voor mij zelden een nummer maken. De melodie staat voorop, goede teksten zijn mooi meegenomen. Oké, het moet natuurlijk geen niveautje Bieber worden, maar je hebt m'n punt.

avatar van IntoMusic
3,5
Ducoz schreef:
Ik vind het commentaar over zijn stem even erg als het commentaar over het tempo...

Zoals zovaak wordt elk bericht weer op een weegschaal gelegd en kan tekst van mede MuMe's verkeerd worden uitgelegd. Stem is voor mij ietwat vlakker dan de vorige albums en als ik de 30 minuten ben gepasseerd, is het voor mij wel genoeg.

Waarom niet bij die andere 2 albums? Beetje open deur: stem is ietwat aantrekkelijker i.c.m. de begeleiding en de duur van beide eerste albums zijn veel korter...

Zo heeft iedereen wel zijn voorkeur voor tempo, stem, teksten, begeleiding etc. Voorlopig scoort dit album een dikke voldoende, dus waar maken we ons dan druk over

avatar van nseQ
2,5
Heester schreef:
Voor de eerste keer geluisterd, ik kon er enigszins van genieten. Maar er is iets veranderd in de stijl, de muziek is veel voller en drukken geworden en je hoort ook meer instrumenten.. de hele charme rond zijn rauwe stem word veel minder.


Ik denk er net hetzelde over. Review op Skyline Reviews » The Tallest Man On Earth ? There?s No Leaving Now - skylinereviews.com

avatar van Kuk
3,0
Kuk
Prima om te zien dat er ontwikkeling in z'n sound zit, al gaat dat wel gepaard met verreweg z'n minste album. Nummers als On Every Page of de titelsong zijn werkelijkwaar verschrikkelijk. Gelukkig is de Dylan (hij is er vaker mee vergeleken maar er nog nooit zó dichtbij gekomen) song To Just Grow Away, het op ouder materiaal lijkende Revelation Blues en het hieronder genoemde Criminals allen uiterst genietbaar, zodat in ieder geval gedeeltelijk dit plaatje nog af en toe voorbij zal komen hier. Maar een kraker die ik in de kast moet hebben, is dit helaas niet. Daar hinkt Matsson wat teveel op twee gedachten en klinken een aanzienlijk deel van de tracks wat te twijfelachtig voor.

avatar van De Daniël
4,0
Ben ik dan gek als ik de titelsong juist een heel mooi liedje vind?

avatar van RoyDeSmet
3,5
De Daniël schreef:
Ben ik dan gek als ik de titelsong juist een heel mooi liedje vind?


Nee joh, kwestie van smaak.

avatar van crosskip
3,5
De Daniël schreef:
Ben ik dan gek als ik de titelsong juist een heel mooi liedje vind?

Nope, ik vind het nummer zelfs het beste nummer van de plaat.

4,5
crosskip schreef:
(quote)

Nope, ik vind het nummer zelfs het beste nummer van de plaat.


Idem.
Gaat door merg en been, zo mooi!

avatar van Janhero
4,0
Gewoon veel draaien en hij gaat steeds beter worden. Gewoon een ander album dan de vorige 2 maar daarom ook lekker anders.... Prima plaat.

4,5
Het tempo was juist de kracht van Kristian Mattson op zijn eerste twee albums. Soms vergat je gewoon even dat hij helemaal geen bass en drums had om het tempo te benadrukken, hij deed alles op de gitaar, zeer virtuoos. Deze nummers neigen meer naar een paar rustige songs van zijn EP (Sometimes the Blues Is Just a Passing Bird). De kwalitiet is nog steeds hoog, maar had wel wat meer afwisseling van rauwe songs willen hebben.

avatar van My Addiction
There's no leaving now, dat is toch wel een tientje wow!

avatar van WinterBase
4,5
Janhero schreef:
Gewoon veel draaien en hij gaat steeds beter worden. Gewoon een ander album dan de vorige 2 maar daarom ook lekker anders.... Prima plaat.


Helemaal mee eens! (Y)

avatar van willymeuf
4,0
Vandaag een singletje op 7" gekregen met de nummers 1904 en Cycles. Wat is dit toch een superfijn album zeg! There's Now Leaving Now en Criminals horen voor mij bij de betere nummers.

avatar van Ducoz
4,0
willymeuf schreef:
Vandaag een singletje op 7" gekregen met de nummers 1904 en Cycles. Wat is dit toch een superfijn album zeg! There's Now Leaving Now en Criminals horen voor mij bij de betere nummers.


Bij de allereerste persingen van dit album op vinyl zat de single gratis bijgesloten, bij de 2e persing helaas al weer niet meer, de artwork van de single is net zo mooi als zijn andere albums.

3,0
Ik blijf toch definitief bij mijn standpunt. Op momenten geweldig. De opener is van een grote schoonheid. Criminals is een van de mooiste nummers die ik dit jaar gehoord heb. Echter zit er gewoon teveel middelmatigheid op deze plaat. Alles van Bright Lanterns tot Little Brother kabbelt voort zonder me echt te raken. There's No Leaving Now wordt door velen gewaardeerd maar dit vind ik zelfs een van de mindere nummers op de plaat. Een beetje irritant zelfs. Ik ga me toch wel wagen aan The Wild Hunt want met Criminals en Revelation Blues is mijn aandacht zeker gewekt.

avatar van Kuk
3,0
Kuk
Als dit je eerste plaat van 'm is ben je een lucky guy. Dit is verreweg het minste van deze man, denk ook dat ik bij die conclusie zal blijven.

3,0
Jep eerste plaat. Ik ben benieuwd of en hoe zijn stijl veranderd is in de loop der jaren.

avatar van Halbee
4,0
Gewoon weer een fijne plaat en wat een dijk van een stem heeft ie toch. Subtiel neergezet met sterk gitaarspel. 1904 is de uitschieter wat mij betreft. Heel puur! Kunnen de singer-songwriters van Giel Beelen nog wat van leren....

avatar van Don Broccoli
4,0
Verreweg de minste? vind ik helemaal niet. Dit is van hetzelfde torenhoge niveau als de vorige 2 platen. Zijn EP van vorig jaar vind ik het enige mindere werk dat hij heeft geleverd.

avatar van RoyDeSmet
3,5
Ik moet zeggen dat ik deze ook minder vind dan het 2e album en de EP van vorig jaar.
Ik heb er nu een tiental luisterbeurten meer opzitten. Het wordt allemaal wat draaglijker, maar nog steeds blijft er weinig echt hangen.
Revelation Blues, 1904, There's No Leaving Now, en Little Brother groeien op me.

Vanavond zie ik hem in Paradiso. Ben benieuwd hoe dit live uitpakt.
Hij zei dat hij live niet met band wil spelen.

avatar van erwinz
Minimale middelen, maximaal effect. Niet heel anders dan de vorige platen, maar ook deze heeft me te pakken.

Lees mijn volledige recensie op: De krenten uit de pop: The Tallest Man On Earth - There's No Leaving Now - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

avatar van IntoMusic
3,5
erwinz schreef:
...Niet heel anders dan de vorige platen, maar ook deze heeft me te pakken.

Vind ik nou juist wel, vooral als je zijn vorige eerst draai met deze erachteraan. En dan heb ik het natuurlijk niet alleen over zijn stem, maar het totaal plaatje incl. de tijdslengte van het album. Kom bij dit album niet verder dan een 3,5 en dat is maar net gehaald.

avatar van AOVV
4,5
Kristian Matsson, alias The Tallest Man on Earth, wist mij met zijn vorige plaat, ‘The Wild Hunt’, net als zovelen overigens, voor zich te winnen. Zijn debuut was toen, in 2010 was dat, al een goeie twee jaar in omloop, maar het was die tweede plaat die het vuur bij veel mensen deed oplaaien. ‘Shallow Grave’ gaan beluisteren was na die zeer gesmaakte plaat een logische tweede stap, en die beviel me nog beter. Daarna heb ik zijn titelloze EP beluisterd, en inmiddels had hij al een nieuwe EP uit, met de mooie titel ‘Sometimes the Blues Is Just a Passing Bird’. En nu is er dus zijn derde langspeler.

‘There’s No Leaving Now’, heet die derde, en het is wederom een werkje van hoge kwaliteit. Een eerste bemerking van mijn kant is wel dat de kwaliteit niet zozeer constant is, maar er zijn pieken en dalen. Al zijn die dalen zeker niet diep. De pieken, daarentegen, zijn hoog. Zo is het titelnummer één van de mooiste nummers die ik dit jaar al heb gehoord, en zo goed als zeker het meest ontroerende. Nochtans horen we Matsson in deze voortreffelijke song niet in zijn meest bekende rol als meester-snarenplukker, maar aan de piano. Een bijzonder ingetogen en naar de keel grijpende song is het resultaat.

De titelsong is echter niet de enige piek, ook ‘1904’ en ‘Bright Lanterns’ mogen het etiket “fantastisch” opgekleefd krijgen. ‘1904’ is een vinnig nummertje, waarin de karakteristieke stem van Matsson het best tot z’n recht komt. ‘Bright Lanterns’ laat dan weer de andere Matsson zien, net wat rustiger en in meer in zichzelf gekeerd, zoals ook op de titelsong te horen is. De teksten zijn ook weer van een hoog niveau, Matsson put weer uit zijn blijkbaar zeer uitgebreide collectie natuurmetaforen.

Ook afsluiter ‘On Every Page’ is een erg mooi nummer, en een meer dan geslaagde afsluiter voor het album. De overige nummers bevinden zich minstens een niveau lager dan de vier die ik nu heb opgenoemd. Opener ‘To Just Grow Away’ laat weer maar ‘ns horen dat Matsson de fingerpicking style wel degelijk onder de knie heeft, en dat hij er goeie songs uit kan puren. ‘Revelation Blues’ laat een wat voller geluid horen, met elektrisch versterkte gitaar, als ik me niet vergis, iets wat hij ook al deed op zijn vorige EP. ‘Leading Me Now’ leunt weer meer aan bij het authentieke Matsson-geluid (als je daar in zo’n vroeg stadium in zijn carrière al van mag spreken), maar het nummer had, toegegeven, als het op het debuut had gestaan, een beetje bleek geweest. Goed dus dat hij zijn horizon stukje bij beetje verbreed.

Na deze eerste drie nummers komt dus dat ijzersterke drieluik ‘1904’-‘Bright Lanterns’-‘There’s No Leaving Now’, waarover een mens weinig meer dan “Wauw!” kan zeggen. Soms is het toch echt verbluffend wat deze kleine grote Zweed weet te presteren, en hoe hij voor zichzelf een plaats in het hart van veel muziekliefhebbers weet te veroveren. Met het titelnummer wil ik altijd hardop meezingen, maar ik kan het niet, omdat ik weet dat mijn stem nog niet tot aan de enkels van Matsson’s unieke vocalen reikt. Oké, het lijkt een beetje op Dylan met een verkoudheid, maar het is zeker en vast geen kopie, dat moet je hem nageven. Je moet er wel voor zijn, uiteraard.

‘Wind and Walls’ kent een kalme intro, maar na een tiental seconden laat Matsson zijn akoestische gitaar toch weer duchtig weerklinken. Op het eerste gehoor een wat onopvallende song, maar eens je voorbij die barrière bent, is ook dit weer een erg mooi nummer. Er zit een soort bluesy feeling achter het nummer. De pedal steel wordt hier ook gebruikt, als ik me niet vergis, maar in ‘Bright Lanterns’ wordt die ook al gebruikt, en vooral in die song klinkt het heel erg goed, en klopt het plaatje perfect. ‘Little Brother’ is een nummer dat ik al kende uit een live-uitvoering, als ik me niet vergis, en is een nummer waar niets mis mee is. De eerste paar luisterbeurten behoorde het tot m’n favorieten (omdat ik het al kende, I suppose), maar gaandeweg is het toch een soort “minder broertje” geworden. Vergeef me het kleine woordspelletje.

‘Criminals’ is weer zo’n klein liedje waar Matsson zo goed in is, beetje onopvallend, maar toch wel goed. Mijn opmerking over pieken en dalen kan je wel schrappen; dalen zijn er niet, het zijn gewoon enkele songs die erbovenuit steken. ‘On Every Page’, de prachtige afsluiter waar ik het al eerder over had, lijkt een uitstapje in de richting van een andere koers. Het is een nummer dat erg traag en bluesy op gang komt, en redelijk traag blijft aanhouden, en de rauwe, directe stem van Matsson is complementair met de sobere instrumentatie. Zo lijkt het alsof zijn woorden dubbel zoveel kracht hebben. “There must be marks on every page; from the past to these songs”…

‘There’s No Leaving Now’ is een meer dan geslaagde, neen, zelfs ronduit fantastische derde plaat van de kleine grote Zweed Kristian Matsson. Hij slaagt er wederom in mij te ontroeren met zijn teksten en gitaarspel, en in het gezicht te meppen, als om me wakker en attent te houden, met zijn stemgeluid. Er zijn wat nieuwe elementen te horen op deze plaat, en dat is goed, want het is altijd mooi als je, als je je eigen geluid maar genoeg kan aanhouden, je horizonten kan verbreden. Maar dat had ik al gezegd, dus voor ik teveel in herhaling val, zal ik mijn relaas maar afsluiten met volgende conclusie: weer één van de beste platen van het jaar.

4,5 sterren

avatar van McSavah
4,0
Die steel guitar in Bright Lanterns

avatar van Gloeilamp
5,0
The Tallest Man on Earth – There’s No Leaving Now

Het eerste album wat ik van deze kleine Zweed beluisterde. Na het beluisteren van de eerdere albums kan ik zelfs zeggen dat dit mijn favoriete album is. Matsson heeft een zeer bijzondere stem en beheerst de gitaar uitstekend.

Ik moest wel erg aan deze muziek wennen. De stem beviel me op het eerste gehoor niet echt maar na dit album vaker gedraaid te hebben moest ik toch toegeven dat het erg mooi was. Het titelnummer is misschien wel mijn favoriete nummer van 2012 tot dusver.

Maar er is veel meer moois op There’s No Leaving Now te vinden. Vooral 1904, Leading Me Now, Revelation Blues en Bright Lanterns weten me te raken.

Een dik verdiende 4,5* voor dit album en een plek in mijn eindejaarslijstje kan eigenlijk niet uitblijven.

Cured
IntoMusic schreef:
Ik houd wel van mooie ingetogen slow songs, alhoewel mijn lage(re) beoordeling meer te maken heeft met zijn stem.


Sluit ik me bij aan, ook de waardering.

avatar van woutorrmusic
Dit is, denk ik, een lastig album voor deze man geweest; de eerste twee albums waren kwalitatief geniaal en zijn uitvoerig beschreven en bediscussieerd. Het enige wat je dan kunt doen, is mooie liedjes maken en op een album uitbrengen, wat hij op dit album, mijns inziens, heeft gedaan.

Even on the side: ik vind de muziek van Tallest Man On Earth altijd perfect passen bij de film Into The Wild. Als Eddie Vedder die soundtrack niet had gemaakt, dan had deze man dat wel mogen doen

avatar van Marteen
4,5
1904 Wat een geweldig nummer! Ook een prima album, al zitten er ook wat onzichtbare nummers bij.

Gast
geplaatst: vandaag om 02:58 uur

geplaatst: vandaag om 02:58 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.