Alice in Chains - Jar of Flies (1994)

Zoals eerder al gezegd is dit een fraai stukje akoestiek van Alice In Chains. Eigenlijk is het niet helemaal akoestisch, hier en daar hoor je ook wel wat elektrische gitaren, maar die komen niet echt zo op de voorgrond, de akoestische gitaren en in Whale & Wasp ook de cello zijn dominanter. Jar of Flies staat hier op Musicmeter geboekstaafd als een rockalbum maar ik vind het zelf niet echt als rock klinken, eerder een soort blues. Omdat de zware gitaren en het geschreeuw niet aanwezig zijn denk ik dat luisteraars die helemaal niks met Alice In Chains of wat voor rockband dan ook hebben dit toch nog best kunnen waarderen.

Na een lange zware regenachtige herfstdag vol tegenslag zak je achterover in je luie stoel en draai je dit, tenminste, dat is een beetje het sfeertje van dit potje met vliegen. De teksten zijn op Jar of Flies net als op voorgaande albums erg negatief en verdrietig, maar niet op een deprimerende manier zoals bij Dirt. Het heeft ook te maken met de insteek van de teksten. Layne lijkt het gevecht tegen zijn problemen bijna op gegeven te hebben en zijn noodlot te accepteren, maar hij is nog niet zo kapot als op de hond met maar drie poten. Eigenlijk is het het beste van twee werelden.

Net als op het Unplugged album is er hier weer te smullen van de harmonie in de zang van Layne en Jerry, wat gaan die twee stemmen prachtig samen zeg! Maar ook zonder zang kan Alice In Chains er wat van, Whale & Wasp is een prachtig instrumenteel nummertje. Ik zal Don't Follow niet de hemel in prijzen, dat hebben genoeg mensen al gedaan en kan ik vast niet beter. Maar gelijk hebben ze allemaal.

Maar ook aan Jar Of Flies is het een en ander op te merken. I Stay Away begint mooi maar krijgt al gauw een beetje onnodige pit, dat nummer had veel beter kunnen zijn dan het is. Ook de boogie van Swing on This is een beetje misplaatst.

Jar Of Flies is zeker mooi maar zoals deric raven als zei is het eigenlijk een beetje een tussendoortje. Begrijp me niet verkeerd, het is geen hap-slik-weg maar het mist de impact van bijvoorbeeld Dirt , Alice In Chains (die hond) en Unplugged.

Alice In Chains; tja wat moet ik er over zeggen.
Toen Nirvana en Pearl Jam groot werden had ik het niet zo met deze grunge band.
Ik vond dat ze mee liften op andermans succes, en vond de zonnebril en het sikje van Layne Staley zwaar overdreven; zo ook de ijsmuts van Jerry Cantrell.
Toch ooit dit album gekocht toen het in de aanbieding was, en er geen moment spijt van gehad, ondanks het feit dat er verkondigt werd dat er sprake was van creatieve armoede.
Dit tussendoortje ademt de sfeer van een unplugged album, terwijl dit zeker geen unplugged album is.

Rotten Apple is zeker niet de rotte appel van dit album, mooi dreigend sfeertje, waarbij de mooie samenzang van Staley en Cantrell al op valt. Zelden mee gemaakt dat de dubbele zang zo heerlijk samen gaat. Klinkt als een krachtige stem. Ook het gitaarwerk van Cantrell is dreigend maar tevens slepend.
Vervolgens krijg je het ingetogen Nutshell, waarbij weer eens opvalt dat dit vooral de band van Staley en Cantrell is. En hoe mooi het begint, zo mooi verdwijnt hij ook weer. De eb en vloed van JAR OF FLIES.
I Stay Away heeft het maniakale van Staley. Je hoort hier iemand zingen, die je liever in het donker niet tegen komt. Er wordt minimaal gebruik gemaakt van violen; met maximaal effect. Mooi nummer; ook al lijkt het intro wel verrekt veel op Wanted Dead Or Alive van Bon Jovi.
No Excuses is volgens mij samen met I Stay Away op singel verschenen. Ook hier is de samenzang tussen Staley en Cantrell de kracht van het nummer (ik kan het niet vaak genoeg zeggen). Hoe rauw kan Seattle klinken.
Het instrumentale Whale & Wasp is niet verkeerd, maar komt toch niet helemaal tot recht op dit album. Het klinkt een beetje als een singel van Metallica afgespeeld op 33 toeren.
Voor mij het minste nummer op dit album.
En zelfs Alice In Chains kan hoopvol klinken, dat bewijzen ze met Don’t Follow. Mooi ondersteund door een mondharmonica. Als het nummer halverwege sneller wordt hebben we bijna te maken met een gospel. Amen.
Staley klinkt bijna als Bono.
Swing On This is ook net wat minder. Hoe dan ook, de titel klopt in ieder geval wel. Het is bijna jazz.

Het grootste minpunt van dit album is de lengte. Een half uur is gewoon veels te kort.

Alice in Chains zet hier een heerlijk werkje neer. Ontzettend prachtige melodieën en ontspannen spel aan de oppervlakte herbergen momenten van diepe droevenis afgewisseld met momenten waarop het licht aan het einde van de tunnel in zicht lijkt te zijn. Het is zonde om hier elk nummer afzonderlijk te analyseren aangezien het met zijn korte speelduur eigenlijk een ideale luisterervaring vormt. Als geheel heeft het ook iets ongeforceerds en oprechts. De band probeert niets te bewijzen of indruk te maken waardoor je als luisteraar onbewust je reserveringen vallen waardoor de emotie alleen maar sterker overkomt. Minder dan vijf sterren hier voor zou ik niet over mijn hart kunnen verkrijgen.

Een EP van een half uur is aan de lange kant. En doordat zes van de zeven nummers van een hoog tot zeer hoog niveau zijn, is dit toch een bijzonder aangenaam werkje van Alice in Chains. Semi-akoestisch werken ze hun weg door de songs heen, iets wat ze bijzonder goed ligt, weten we al sinds Sap en inmiddels ook sinds het ronduit briljante MTV Unplugged. Twee nummers van deze EP worden daar al in het begin gebruikt: het prachtige Nutshell en het geweldige No Excuses. Ik vind deze versie van Nutshell zelfs nog wat beter, door de uitstekende elektrische gitaar.

Op dit album is de opener echter het buitengewoon fraaie en donkere Rotten Apple met ook een ijzersterk intro, wat dus gelijk de toon van deze plaat zet. I Stay Away heeft een fraaie basis van strijkers en (elektrische) gitaar. Het levert (alweer) een sterk nummer op. Don't Follow is een echt akoestisch lied, ook weer mooi. Swing on This is iets te chaotisch, tot op het eind de jazzy bas en gitaar zich ineens aandienen: die zijn erg fraai. Net als deze EP trouwens. Dit is een plaat vol met mooie donkere verdrietige prachtige muziek en teksten.

Zwaarmoedig, maar wat een lekkere plaat.