Alice in Chains - Jar of Flies (1994)

Zeer fraai stukje akoestiek van Alice In Chains. Heerlijk rustig, dromerig, gevoelig. Songs als Rotten Apple, Nutshell en vooral het ultiem mooie Don't Follow blijven lekker in mijn geheugen gegrift staan.

Voor de gevoelige momenten.

De eerste vier songs op deze prachtige EP zijn wat mij betreft ware klassiekers. En het serene Nutshell, wat ik inmiddels helemaal grijs gedraaid heb, spant zonder meer de kroon. Op allmusic.com las ik overigens dat de leden van Alice In Chains het hebben gepresteerd om deze EP in één week te schrijven èn op te nemen. Daardoor wordt mijn waardering voor AIC alleen maar groter.

Da's wel een ultiem tranentrekkertje ja, hehe.
Goede band, Alice in Chains. Ik geef toch de voorkeur aan de oudere albums Dirt en de s/t. Dit schijfje neigt me, hoewel mooi, toch teveel naar sentimenteel effectbejag.

Een mooi gedeeltelijk akoestisch werkje van Alice in Chains, al vind ik de mini EP "Sap" nog een stuk beter. Die zie ik hier nog niet staan echter, toch maar eens toevoegen dan.

Ik naai d'r een hele ster bovenop: vooral de eerste vier nummers zijn van uitzonderlijke klasse met I Stay away als voorlopige favoriet. 4.5*

"The name comes from a high school science experiment conducted by Jerry Cantrell (Singer/Lyricist/Guitarist), in which he filled one jar with flies and food, and the other with two flies and no food. The flies without food ended up eating each other. " - Wikipedia

haha, ik vroeg me al af waar de naam vandaan kwam.

Ik vind ook de eerste 4 nummers zeker de beste. No Excuses is mijn favoriet. Hmm. 4,5*

Plaat helemaal grijs gedraaid. Lekker zich gestaag voortbewegende nummers met een goede feel...lekker 4*

Ook met deze EP (net als met Sap) bewijst Alice in Chains dat ze zowel de gevoelige snaar kunnen raken en uitpakken met het rustigere, droevigere werk als met een stevigere portie (grunge)rock.

Krappe 4 en een halve ster.

Veruit mijn favorite Alice in Chains uitgave. Bijna al mijn favoriete nummers staan hierop. Dikke 4,5.

ik ben hier verbaasd over de nog best lage waardering , schitterende ep dit
heb deze ep samen met sap gekocht in londen een paar jaar geleden, kwas zo blij als een klein kind in een snoepwinkel dat ik bijna onder zo'n mooie dubbeldekker kwam toen ik de winkel uitstapte
5 sterren, nutshell is een van de beste AIC nr's

Enorm mooi album. Ik keer er steeds weer naar terug. Wat voor andere muziek ik ook luister, steeds beland dit album in de cd-speler. Heerlijke rustige nummers.

Ik ontdekte AIC vroeger toen ik klein was en stiekem laat in de avond Rockzone keer op MTV! Heb het velletje nog waar de naam en de titel op stond: Alice In Chains, Them Bones. Ik was verkocht hahahhaa!

Alleen het laatste nummer vind ik tegenvallen. De rest is fantastisch. Het instrumentaaltje is echt perfect getiteld. De cello als de walvis en de gitaar als de wesp. Echt een enorm goed album!

Mooi tussendoortje. Na het hardere Dirt krijg je dit mooie ingetogen rustige album. I Stay Away en No Excuses vind ik persoonlijk de mooiste nummers. De sfeer blijft op de een of andere manier wel dreigend. Als dit album je aanspreekt, ga dan ook voor het Unplugged album.

Wat ik jammer vind aan het unplugged-album is dat sommige nummers erg goed uit de verf komen en sommige weer niet. Sludge Factory bijvoorbeeld klinkt electrisch tien keer mooier dan akoestisch. En andersom kan het natuurlijk ook. Down In A Hole klinkt akoestisch net een tikkie beter dan het originele electrische nummer.

ben het voor een groot deel met je eens, op het voorbeeld met down in a hole na , elektrisch vond ik dat lange tijd een van de mooiste nummers ooit gemaakt

Het sfeertje op de elektrische versie vind ik heerlijk, maar op de akoestische versie vind ik dat sfeertje een stukje sterker.

Hier nog een die 'm helemaal grijs heeft gedraaid. Prachtig album!
Nutshell is mijn favoriet..
4,5*

na Dirt AiC's beste werk

Prachtig album ( ep ). ik vind van die kortcd's of langsingles wel leuk kan je zo in een keer uithore wat bij deze zeker geen probleem is rotten apples, nutshel en zeker don't follow is prachtig.

4

Geweldig, meer heb ik er niet over te zeggen.
5*

Deze EP is mijn inziens veel puurder en dus veel beter dan het Unplugged album van AIC.

Na het meestal veel hardere Alice in Chains werk is dit toch wel een heerlijke adempauze. Sterker nog: ik luister vaker naar dit album dan bijvoorbeeld naar Dirt. De geweldige onbeschrijfbare galm die alle instrumenten op één of andere manier over zich hebben maakt dit het perfecte album om bij weg te dromen. Koptelefoon op, op de bank gaan liggen, ogen dicht en een klein half uurtje genieten. 5*

MAn wat kan ik toch genieten van dit album.

Afgelopen dagen regelmatig gedraaid, ik was vorige week in Edinburgh en daar in een kroeg (black rose) speelde een man dit album acoustisch, brrrr kippevel.

Hands down, als je dit juweeltje binnen een week schrijft en opneemt. Dan ben je, dan ben je.. ja wat ben je dan eigenlijk? Een stel briljante muzikanten? Bovenal een fantastische band. Maar juist de bezieling maakt dit werkje zo mooi. 'Nutshell', 'I Stay Away', 'No Excuses' ga maar door zijn zo breekbaar mooi. Toch is 'Don't Follow' dé song voor mij. Het versterkt mijn avontuurlijke en soms eenzame geest. Het is een tekst die ik iemand wel als (afscheids)brief had willen sturen.

Geweldige EP! de nummers die er op staat horen zeker tot de beste nummers van Alice in Chains.

behalve de instrumental Whale & Wasp en Swing on This dan. daarom kan ik helaas geen 5 geven. maar goed. zonder die nummers was het wel echt een onwijs meesterwerk.

dit album is trouwens vernoemt naar een experiment wat Jerry Cantrel (de gitarist/songwriter van Alice in Chains) had op school. je neemt 2 potten met vliegen, in 1 pot stop je voer en in de andere pot niet. het resultaat: de vliegen in de pot zonder voer eten elkaar op. en in de andere pot eten ze gewoon het voer.

zou niet weten of het iets te maken heeft met een nummer op deze EP maar ik dacht ik meld het even

Zoals eerder al gezegd is dit een fraai stukje akoestiek van Alice In Chains. Eigenlijk is het niet helemaal akoestisch, hier en daar hoor je ook wel wat elektrische gitaren, maar die komen niet echt zo op de voorgrond, de akoestische gitaren en in Whale & Wasp ook de cello zijn dominanter. Jar of Flies staat hier op Musicmeter geboekstaafd als een rockalbum maar ik vind het zelf niet echt als rock klinken, eerder een soort blues. Omdat de zware gitaren en het geschreeuw niet aanwezig zijn denk ik dat luisteraars die helemaal niks met Alice In Chains of wat voor rockband dan ook hebben dit toch nog best kunnen waarderen.

Na een lange zware regenachtige herfstdag vol tegenslag zak je achterover in je luie stoel en draai je dit, tenminste, dat is een beetje het sfeertje van dit potje met vliegen. De teksten zijn op Jar of Flies net als op voorgaande albums erg negatief en verdrietig, maar niet op een deprimerende manier zoals bij Dirt. Het heeft ook te maken met de insteek van de teksten. Layne lijkt het gevecht tegen zijn problemen bijna op gegeven te hebben en zijn noodlot te accepteren, maar hij is nog niet zo kapot als op de hond met maar drie poten. Eigenlijk is het het beste van twee werelden.

Net als op het Unplugged album is er hier weer te smullen van de harmonie in de zang van Layne en Jerry, wat gaan die twee stemmen prachtig samen zeg! Maar ook zonder zang kan Alice In Chains er wat van, Whale & Wasp is een prachtig instrumenteel nummertje. Ik zal Don't Follow niet de hemel in prijzen, dat hebben genoeg mensen al gedaan en kan ik vast niet beter. Maar gelijk hebben ze allemaal.

Maar ook aan Jar Of Flies is het een en ander op te merken. I Stay Away begint mooi maar krijgt al gauw een beetje onnodige pit, dat nummer had veel beter kunnen zijn dan het is. Ook de boogie van Swing on This is een beetje misplaatst.

Jar Of Flies is zeker mooi maar zoals deric raven als zei is het eigenlijk een beetje een tussendoortje. Begrijp me niet verkeerd, het is geen hap-slik-weg maar het mist de impact van bijvoorbeeld Dirt , Alice In Chains (die hond) en Unplugged.

Alice In Chains; tja wat moet ik er over zeggen.
Toen Nirvana en Pearl Jam groot werden had ik het niet zo met deze grunge band.
Ik vond dat ze mee liften op andermans succes, en vond de zonnebril en het sikje van Layne Staley zwaar overdreven; zo ook de ijsmuts van Jerry Cantrell.
Toch ooit dit album gekocht toen het in de aanbieding was, en er geen moment spijt van gehad, ondanks het feit dat er verkondigt werd dat er sprake was van creatieve armoede.
Dit tussendoortje ademt de sfeer van een unplugged album, terwijl dit zeker geen unplugged album is.

Rotten Apple is zeker niet de rotte appel van dit album, mooi dreigend sfeertje, waarbij de mooie samenzang van Staley en Cantrell al op valt. Zelden mee gemaakt dat de dubbele zang zo heerlijk samen gaat. Klinkt als een krachtige stem. Ook het gitaarwerk van Cantrell is dreigend maar tevens slepend.
Vervolgens krijg je het ingetogen Nutshell, waarbij weer eens opvalt dat dit vooral de band van Staley en Cantrell is. En hoe mooi het begint, zo mooi verdwijnt hij ook weer. De eb en vloed van JAR OF FLIES.
I Stay Away heeft het maniakale van Staley. Je hoort hier iemand zingen, die je liever in het donker niet tegen komt. Er wordt minimaal gebruik gemaakt van violen; met maximaal effect. Mooi nummer; ook al lijkt het intro wel verrekt veel op Wanted Dead Or Alive van Bon Jovi.
No Excuses is volgens mij samen met I Stay Away op singel verschenen. Ook hier is de samenzang tussen Staley en Cantrell de kracht van het nummer (ik kan het niet vaak genoeg zeggen). Hoe rauw kan Seattle klinken.
Het instrumentale Whale & Wasp is niet verkeerd, maar komt toch niet helemaal tot recht op dit album. Het klinkt een beetje als een singel van Metallica afgespeeld op 33 toeren.
Voor mij het minste nummer op dit album.
En zelfs Alice In Chains kan hoopvol klinken, dat bewijzen ze met Don’t Follow. Mooi ondersteund door een mondharmonica. Als het nummer halverwege sneller wordt hebben we bijna te maken met een gospel. Amen.
Staley klinkt bijna als Bono.
Swing On This is ook net wat minder. Hoe dan ook, de titel klopt in ieder geval wel. Het is bijna jazz.

Het grootste minpunt van dit album is de lengte. Een half uur is gewoon veels te kort.

Sluit ik me helemaal bij aan, veruit het interessantste dat AIC heeft voortgebracht. De volledige albums zijn allemaal matig en bevatten meestal maar enkele uitschieters, deze EPis eigenlijk van begin tot eind sterk. Deze stijl had me ook veel meer bevallen dan de stijl die ze op hun albums hebben, die maar een beetje flauwe 100-in-een-dozijn grunge is.

Dit klinkt in ieder geval niet gedateerd, en laat een grote veelzijdigheid horen.

Daar kan ik het absoluut niet mee eens zijn. Ik zat midden in die grunge periode en tot de dag van vandaag wil ik me ook wel "grunger" noemen, omdat er nog niet een andere stroom is (geweest) die ik beter vind. Ik kocht Facelift en was meteen weg van het stemgeluid van beide zangers (vooral Staley). Daarna kwam Dirt. Van dat album was ik van meet af aan verslaafd (een thema wat bij dit album hoort). Dit album is ook van grote schoonheid, maar ook dit album en de albums Alice in Chains en Unplugged hebben mijn hart gestolen.

Buiten Ten van Pearl Jam, vind ik het hele repertoir van AiC beter dan dat van PJ. Ook is het beter dan Nirvana, naar mijn bescheiden mening. Alleen Soundgarden/Chris Cornell kan wedijveren met deze band.

Ik heb niet voor niets een avatar van een zelfportret van Layne (tijdens zijn Mad Season periode, waar Layne een beetje voortborduurt op Swing on this, wat ik ook in het geheel geen slecht nummer vind) Datzelfde telt voor Whale & Wasp. Je hóórt ook echt een walvis en wespen...

Ik vind het ook geen slechte nummers; wel minder dan de rest.