Alice in Chains - Jar of Flies (1994)

Dirt vind ik echt een strontvervelende plaat, vol met afgelebberde Sabbath riffs en andere oubolligheid.. volgens mij meer gehyped indertijd dan dat de plaat nu zoveel kwaliteit bevat.

Man, wat ben je soms cru in je bewoordingen! Ik kan me best voorstellen dat Dirt voor je tegenvalt, maar... 'strontvervelend'...?

Waarom is mijn stem hier van verdwenen, trouwens? Dikke 5 voor deze!!

Wedijvert met U2's Live Under A Blood Red Sky voor de titel 'beste EP ever'!
Pure, onversneden wanhoop verpakt in wonderschone, breekbare liedjes.

Ach, dit is typisch een album die je "voelt" of niet.
Bij gaat het door merg en been.

De laatste tijd ben ik bezig om mijn muzikale horizon te verbreden, via MDV ben ik deze EP gaan beluisteren; ik denk dat ik normaal gesproken nooit bij deze plaat uit was gekomen. Alice in Chains zei me tot de dag van vandaag helemaal niks. Wel heb ik vernomen dat deze EP bekendheid geniet; hetgeen niet garant staat aan een goede plaat.

Ik had niet verwacht dat ik de plaat al zo snel mooi zou vinden, want die conclusie kan ik al trekken na twee luisterbeurten. Het begint allemaal met Rotten Apple; het is met name de fantastische, en eigenlijk eenvoudige, sfeer die het goed bij mij doet. Het rustige akoestische gitaarspel is zeer persoonlijk. Maar ook de zang, waar ik nog wel eens tegenaan loop nok een rockplaat, doet het goed bij mij. Hoofdzanger Layne Staley legt een prachtige, donkere, emotie in zijn stem; het sluit mooi aan bij de melancholische sfeer die Jar of Flies uitstraalt.

Nutshell is een nummer waar ik aan de ene kant kan genieten van het gitaarspel maar aan de andere kant mij een klein beetje kan ergeren aan de eenvoud van de tekst. Jammer, want met een tekst die iets meer inhoud had was het een nog sterker nummer geweest. De lyrics stralen nog steeds de juiste emotie uit, maar het is allemaal wat beperkt. Toch is er ook op gebied van zang wel iets ongelofelijks moois uit te halen, het oooh... gedeelte vind ik namelijk prachtig, eenvoudig maar het wordt op een juiste manier gebracht.

Maar Alice in Chains kan meer dan alleen een bedroefde sfeer neer te zetten, dat bewijzen ze halverwege de plaat met het nummer No Excuses. Tekstueel is het redelijk en op sommige momenten op een wat vreemde manier ‘vrolijk’ te noemen.

En de muziekstijl wordt nog een keer aangepast, ditmaal op het nummer Don’t Follow, door de toevoeging van het mondharmonicaspel doet het wat country aan. Opnieuw is het weer een fijne sfeer en ik kreeg het idee dat ze in mijn huiskamer aan het spelen waren, want ook hier komt weer het persoonlijke in terug. Helaas staat Alice in Chains niet bekend vanwege de teksten: “Sleep in sweat, the mirrors cold// See my face its growin old” is als je het mij vraagt een Abcrijmpje.

Ik ben blij dat ik kennis heb mogen maken met de muziek van Alice in Chains, dit halfuur durende werk lijkt mij dan ook een prima introductie. De akoestische gitaren geven het album iets persoonlijks mee. Daarnaast mag ik graag naar de zang luisteren die helaas op tekstueel gebied de wensen overlaat. Alle plus- en minpunten bij elkaar opgeteld kom ik uit op 4*.

3,5 is nog wel hoog voor een strontvervelende plaat?

Goed lezen, wakingdream.

Ik zie Jar of Flies als een kruising tussen Dirt en Unplugged. Prachtige akoestische stukken aangevuld met een elektrische gitaar. De sfeer rondom het album is zo heerlijk donker en warm, maar wel vol met emoties zoals we gewend zijn. Inmiddels uitgegroeid tot mijn favoriet van AiC.

****+1/2 : al was het maar voor het nummer Nutchell (de rest is ook super hoor )

Hehe, ik las ook DIT ipv DIRT . Van deze ken ik alleen Nutshell, vind ik wel een mooi nummer.

Je moet dit in het perspectief van Layne Staley zien. Zijn verslaving aan heroïne nam bizarre vormen aan. Dan mag deze tekst van betrekkelijke eenvoud zijn. De teksten zijn Layne.

Aha, kijk dat soort dingen weet ik dus niet; het maakt meteen een en ander duidelijk. Zal het plaatje binnekort nog eens opzetten, met dit in mijn achterhoofd...

Och, een mens kan niet alles weten en ... ik krijg nog altijd koude rillingen van Nutshell, wat een prachtig ingetogen pareltje.

Mij bekruipt het gevoel dat het sarcasme hier van af druipt...

Volgens mij totaal niet, zeker gezien zijn eerdere uitvoerige en prima stuk over het album.

Sorry voor mijn late reactie, ik lees het nu pas. Neen, het was niet mijn bedoeling om sarcastisch over te komen.

Mooi werkje. Samen met DIrt en Sap mijn favorieten van AIC!

Een plaat van Alice in Chains mag je niet te veel opleggen, het is en blijft zware kost, of het nu loeihard is (Dirt) of het nu meer ingetogen is (Jar of Flies). Ik blijf ervan genieten, toch eens in de zoveel maanden en Nutshell blijft een zalige gevoel geven. Wat kon Layne zingen...

YouTube - Nutshell - Alice In Chains - Live 9-21-09
Ach, toch heerlijk dit. Bewijst voor mij in ieder geval wel dat die elektrische gitaar in Nutshell toch echt wel nodig is. Die gitaarsolo daar wordt je gewoon stil van.

dit is dé plaat voor mij met de meest dierbare herinneringen.
als ik deze cd speel ben ik zo weer 17 18.
het nr nutshell zouden ze op mijn begravenis mogen draaien.
daarom,niet geheel onbevooroordeeld door nostalgie,5 sterren.
deze plaat heeft het alice in chains gevoel,maar toch heel anders als de ander platen.
top: Rotten Apple,Nutshell ,Whale & Wasp (die jank gitaar)
iets minder vindt ik helaas het nummer ..nee,helaas,die is er niet.
de rest vindt ik oke,maar niet zo eruit springend als R.A. ,W & W en Nutshell.Don't Follow vindt ik trouwens ook een heerlijk nummer.

wat heerlijk deprimerend is dit toch allemaal

Dit is dè eerste nummer 1 EP allertijden. En dit is samen met Collision Course ook nog eens de enige EP die deze status heeft bereikt.

EPtje heeft al de nodige uurtjes erop zitten in mijn cd-speler

Alice in Chains zet hier een heerlijk werkje neer. Ontzettend prachtige melodieën en ontspannen spel aan de oppervlakte herbergen momenten van diepe droevenis afgewisseld met momenten waarop het licht aan het einde van de tunnel in zicht lijkt te zijn. Het is zonde om hier elk nummer afzonderlijk te analyseren aangezien het met zijn korte speelduur eigenlijk een ideale luisterervaring vormt. Als geheel heeft het ook iets ongeforceerds en oprechts. De band probeert niets te bewijzen of indruk te maken waardoor je als luisteraar onbewust je reserveringen vallen waardoor de emotie alleen maar sterker overkomt. Minder dan vijf sterren hier voor zou ik niet over mijn hart kunnen verkrijgen.

Dit is toch wel een lekkere EP zeg! Het klinkt wat luchtiger dan het andere werk van AIC. Een mondharmonica, violen en scheurende gitaren.. Heerlijke cd, waar ik eigenlijk ieder nummer lekker vind.
De zang is weer pakkend waardoor de emotie weer goed over komt, iets wat ik bij deze muziek erg belangrijk vind!

Ik ben alleen nog niet overtuigd van Wale & Wasps. De Haunted Feeling in I Stay Away is erg sterk, geweldig. Layne's stem daarin achtervolgd je zowat. No Exuses is een echte topper als het op het gebied van radio vriendelijke nummers komt. Hierop laten de duo Cantrell en Stayel horen hoe goed hun harmonieuze samenzang is. De chemistrie spat ervan af. Een van de weinige Alice in Chains nummers waarvan ik liever de studio versie heb. Nutshell, tja wat is daar al niet over gezegd? Een top nummer, maar als ik dit nummer wil luisteren dan liever de Unplugged versie. Gewoon voor het gevoel dat het live is plus het klinkt toch nog wat sterker. In Don't Follow laat Layne horen waarom hij ook al weer die geweldige zanger wordt. In combinatie met het gospelkoor is het simpel gezegd magistraal. De mondharmonica doet het hem ook. Swing on This strok ik eerst niet maar nu vind ik het een geweldige afsluiter met mooi gitaar spel. Rotten Apple, dat nummer blijft hangen in je hoofd. Typisch weer een van die haunted nummers. Eeen 4,5*

Ja, dat heb ik ook. Wilde het eerst een 4 geven omdat ik nutshell en no exuses al kende van het unplugged album. Ik vind het live ook beter omdat er dan nog meer emotie bij komt. Maar is dat een reden om lager te geven dan de cd eigenlijk verdiend.. Ik vind van niet, vandaar ook een welverdiende 4,5

Klinkt goed deze plaat. Vooral Nutshell vind ik een beauty.

Als puntje van kritiek geef ik het laatste nummer op.
Past echt niet in dit rijtje.

Super mooi album wat je absoluut niet moet gaan luisteren als je al in de put zit. Mooi, rustig en simpel, Nutshell vind ik misschien wel het mooiste rustige nummer ooit en Rotten Apple vind geweldig melodieus, no excuses is een lekker meezing nummer waarvan ik vooral de unplugged versie briljant van vind.

Voor de mensen die de nieuwe opstelling van Alice in Chains wel goed vind adviseer ik eens om het live optreden op Rock am Ring terug te kijken, pijnlijk slecht! Instrumentaal allemaal dik in orde maar die zanger hoort daar echt niet thuis, bovendien haalt hij een tiental nodige noten niet. Leuk dat ze weer meedoen maar ik hoop echt dat ze een andere zanger zoeken, maar zal wel niet.

Ik vind het laatste album anders wel zeer geslaagd te noemen.

Ja maar tegenwoordig valt alles goed af te mixen. Daarnaast klinkt het instrumentaal allemaal zeer strak, ook live, maar die zanger valt live echt door de mand, kijk maar eens, hoor graag je reactie.