Sufjan Stevens - Illinois (2005)

Voor mij werkt het van beide kanten. De songs hebben allemaal hun plaats in het concept van het album, maar er zijn er ook heel wat die prima werken op zichzelf. 'Casimir Pulaski Day' bijvoorbeeld, of 'John Wayne Gacy Jr.', waar ik telkens weer rillingen van krijg. Zelfs de opener luister ik geregeld als losstaand nummer, omdat het gewoonweg een weergaloze opener is. Kippenvel.

Ik heb hem in de VS gekocht, en daar staan inderdaad 3 ballonetjes op i.p.v. een Superman
Maar ach, voor 3 $(wat omgerekend 2,25 is) vind ik dat niet erg!

Een hele, hele voorzichtige 4,5* voor dit geweldige album, echt prachtig! Ik had nog nooit dit soort instrumentatie gehoord, naja, na even gewend te hebben, vind ik hem nu van ongelovelijk pracht, met het openingsnummer, The Wasp, John Wayne, en Casimir Pulaski Day (haha, de namen van de titels, is daar een reden voor..?) als absolute uitschieters, al is er niks, voor mijn gevoel, als minder dan goed te beschrijven. Tja, volgens mij de 5* en een top 10 plek slechts kwestie van tijd, en dan nu verder genieten van deze, Seven Swans en Michigan en dan The Age of Adz, waar ik het titelnummer al van heb gehoord, heel interessant! Wat een held is deze man!

Dit is waarschijnlijk het enige album waarbij ik de afzonderlijke nummers nooit bij hun naam zal noemen, maar enkel aan de hand van de nummering.

Chicago is toch niet zo lastig te onthouden?

Ik ging al de mist in met Jacksonville...

Dit vind ik muziekkunst met een niet te evenaren geluid. Wat een aanwinst!

Ik ben al zo'n twee jaar van plan dit album te beluisteren, maar om de één of andere reden is het er nooit van gekomen (O van Damien Rice is er ook zo één, moet ik ook nog steeds aan beginnen). Inmiddels ben ik dit éindelijk gaan luisteren en het is, zoals ik wel verwacht had, een heel erg goed album. Een ontroerende plaat die tegelijk een muzikaal feestje is, mij bevalt het geweldig. Stemmige momenten worden moeiteloos afgewisseld met haast vrolijke muziek. Doordat er zo ontzettend veel is te beleven, blijft dit album ook de gehele speelduur boeien.

Een plaat die uitstekend in elkaar zit natuurlijk maar ik vind hem toch iets te eentonig en te gladjes om gedurende de hele speelduur te blijven boeien. Die achtergrondzangeresjes beginnen na een tijd toch wel mijn strot uit te hangen

Eentonig? Dat vind ik een rare opmerking, aangezien ik dit nu juist een album vind dat uitblinkt in variatie. Nagenoeg elk instrument wordt op dit album van stal gehaald.

Ook dit album eindelijk maar eens gekocht. Stond al erg lang op mijn lijstje. Veel over gelezen maar nog nooit gehoord. Eerste indruk is goed. Beetje melancholisch album. Voldoende afwisselend om niet als tearjerker te worden aangemerkt. Gaat zeker nog groeien.

Een plaat als Illinois haalt bij mij de zuurpruim naar boven. Ik snap echt compleet niet wat mensen in die "Suffe Jan" Stevens zien. Ik heb hem meerdere keren beluisterd maar het raakt mij bijna nergens. Op paar momenten na.

Als Sufjan Stevens alleen gitaar speelt en zingt vind ik echt prachtig, jammer genoeg gebeurt dit weinig. En als het echt mooi is wordt het voor mij echt compleet verziekt door overdreven bombast en zwaar irritante koortjes. Het grootste gedeelte van de nummers klinkt zo overdreven vrolijk, daar kan ik echt niet tegen. Het wordt zo gladjes, sonde.

Ik hoor echt wel dat dit zeer goed in elkaar zit maar dat is voor mij niet genoeg om een voldoende te geven. 2 sterren voor "Suffe Jan" Stevens.

Sufjan schalt al weer wat dagen door de boxen met zijn kerst ep's. Ik zou bijna vergeten dat er nog meer is van de beste man waaronder zijn meesterwerk Illinois. Onderdeel van het statenproject waar we inmiddels al wel zeker van kunnen zijn dat dat er nooit gaat komen.

Seven Swans was mijn kennismaking via de luisterpaal van 3voor12. Dat vond ik wel een prima album en zijn naam zong toen wat rond als zijnde een nieuwe hippe artiest en ik kocht de cd.
Het bleek aanvankelijk een miskoop want na meerdere draaibeurten begon het me te vervelen en de banjo hielp er niet echt bij om het te verbeteren. Toch hielp doorzetten want het album kwam ineens goed aan en Sufjan was er eentje om in de gaten te houden.
Al snel kwam Illinois en dat beviel me goed maar Seven Swans was inmiddels uitgegroeid tot een favoriet album en ik moest wel erg wennen aan alle toeters en bellen van Illinois.
Zoals later bleek is het met Sufjan elke keer gewoon wennen. Hij slaagt erin om je telkens te verrassen en/of op het verkeerde been te zetten en misschien is dat wel een reden dat hij nu al zo'n 8 jaar tot mijn grootste muzikale helden is gaan behoren (de jaren '00 golf met andere artiesten als Rufus Wainwright, Sigur Rós en Antony).
Het concert dat ik eind 2006 meemaakte in Paradiso heeft daar zeker ook toe bijgedragen: zo verlegen als hij soms overkomt zo uitbundig en kleurrijk brengt hij zijn nummers voor het voetlicht. Toeters en bellen? Ook in de presentatie!

Illinois dus. Als ik het echt moeilijk vind om een album te bespreken is het dit album wel, waarschijnlijk ook de reden dat het er tot nu toe nooit van gekomen is. Het lijkt wel een flipperkast waar je alle kanten op gesmeten wordt.
Kitsch wisselt af met folk, barokpop met indiepop, showtunes met jazzy arrangementen. Scherpe randjes, zachte randjes. Soms weet je gewoonweg niet meer waar je het moet zoeken. Dat er soms nog verrassende dingen gedaan worden die niet iedereen weet (ikzelf tot op kort incluis) maakt het allemaal leuker. Wist u bijvoorbeeld dat er in Come On! Feel the Illinoise! een stukje Close to Me van The Cure voorbijkomt?
Dat Sufjan een klassieke training achter de rug heeft zal ook niemand verwonderen: zijn kennis op dat gebied hoor je zeker terug in zijn nummers en hij heeft de skills om zelf dingen toe te passen in zijn muziek die grote klassieke componisten ook laten horen (het wisselen van maatsoort in een nummer alsof het niets is).

De hoes past wat dat betreft prima bij de inhoud: er is veel te zien en het oogt wat chaotisch. Superman heeft het in elk geval niet overleefd want die moest op verzoek verwijderd worden. Als je net als ik dit album op tijd gekocht hebt moet je maar zuinig zijn op de versie mét Superman.

Sufjan Stevens heeft met Illinois een ijzersterk album afgeleverd dat continue blijft boeien. Superman mag dan wel weg zijn; het album is een staaltje superwerk van een bijzondere artiest die velen weet aan te spreken. Serieuze muziekliefhebbers prijzen zijn aanpak, indiemeisjes en gays zwijmelen bij zijn verschijning en zelfs voor gelovigen is er wel wat te vinden bij de heer Stevens. En als zelfs ondergetekende muziekliefhebber die zich niet altijd goed verdiept in teksten dat bij dit album wel doet mogen we stellen dat dit een zeer bijzonder album is dat misschien wel hét meesterwerk van Sufjan genoemd kan worden. Dat het niet voor iedereen geschikt is is daarbij een understatement.

Misschien moet je Seven Swans dan eens gaan beluisteren.

Dat beaam ik volledig, Seven Swans is prachtig! Net als Illinoise vind ik

Mooie review die ik volledig beaam!

Klopt helemaal. Ook de voornaamste reden waarom ik nooit tot een bespreking die naam waardig ben toegekomen. Hopelijk komt het er ooit wel van, want deze staat al een hele tijd hoog in mijn top 10 vastgeroest als het ware, en ik zie 'm niet gauw verdwijnen. Ongelooflijke plaat, in diverse opzichten.

Ik denk dat een grondige bestudering van de teksten in dit geval echt een vereiste is. Meestal vind ik dit niet een cruciaal punt, want muziek is uiteindelijk toch muziek, en geen literatuur, maar Illinois staat zo bol van referenties dat het echt een extra dimensie toevoegt aan de ervaring om te weten waar over gezongen wordt. Bijna ieder nummer gaat over beroemde of beruchte mensen en gebeurtenissen in de geschiedenis van de staat Illinois. Zelfs ogenschijnlijk onschuldig ogende zinnen zoals "We saw the lion and the kangaroo take her down to the river where they caught a wild alligator" uit het nummer Decatur refereren naar urban-myths van deze stad, waar in de geschiedenis meerdere malen wilde leeuwen en kangoeroes zijn gesignaleerd. Persoonlijk vond ik het erg interessant om op basis van de teksten meer te leren over de geschiedenis van Illinois. De UFO sighting uit de titel van het eerste nummer bestaat ook een casus van. Jacksonville gaat over de stad Jacksonville, Illinois, maar ook over allerlei beroemde 'Jackson's' die op een of andere manier gerelateerd zijn aan de staat. Aanrader voor iedereen die van een speurtochtje houdt.

P.S. Dit moet wel de mooiste songtitel uit mijn collectie zijn:
"A Conjunction of Drones Simulating the Way in Which Sufjan Stevens Has an Existential Crisis in the Great Godfrey Maze"

En een van de weinige nummers waarbij het uitspreken van de songtitel langer duurt dan het nummer zelf. Prachtige muziek hoor, maar ik heb die titels altijd wat overdreven gedoe gevonden, heb nooit de moeite genomen om ze tot me te nemen, laat staan geprobeerd ze te onthouden.

Een heerlijk dromerige en bombastische plaat.

Behoorlijke klassieker uit de zero's voor mij. Vrolijke en melancholische plaat tegelijk in de unieke stijl van Sufjan Stevens. Met veel toeters en bellen en dit keer in de letterlijke zin, maar ook folk- en countryelementen. Chicago is een hoogtepunt en als je een plaat toewijdt aan de staat Illinois verdient een nummer genaamd Chicago ook de compositie die het draagt. Het trekt je erin via belletjes en strijkers kent een goede drive, sfeer en een pakkend alsmede meezingbaar refrein. Casimir Pulaski Day laat de andere kant op de beste manier van Sufjan Stevens horen in de vorm van een kleine en dromerige akoestische track.

De andere nummers zitten jammer genoeg een stapje lager qua niveau. Hierdoor kan ik jammer genoeg geen écht hoog cijfer aan het album geven. Ik denk dat Stevens niet altijd goed de instrumentale toevoegingen heeft gedoseerd wat het geheel iets minder persoonlijk maakt en daardoor mij dus ook minder raakt. Door de paar hoogtepunten waar overigens ook Come On! Feel the Illinoise!... toe behoort hoor ik het album nog wel prettig aan en echt storende momenten kent de plaat nou ook weer niet.

Vandaag voor het eerst geluisterd. Toevallig heb ik vorige week een documentaire gezien over John Wayne Gacy (Een seriemoordenaar, uit de staat Illinois, die 33 moorden heeft gepleegd.)
Het nummer is zoooo fascinerend. Het legt het leven uit van deze gruwelijke man (tekstueel). Maar de sfeer is zo bijzonder. Ik heb het al 5 keer geluisterd en het lijkt wel alsof alle aspecten erin zitten van deze man en zijn misdaden. Het treurige, het ongrijpbare, het (op een aparte manier) fascinerende.

Snel nu het album nog een paar keer inzijn geheelluisteren. Het eerste nummer en Chicago sprongen er ook meteen voor mij uit

Op het hoesje staat toch Al Capone?
Inderdaad zoals Dn!S al zegt. Allemaal verwijzingen naar de staat Illinois.

Cd-recensies in tijdschriften als Knack en Humo zijn altijd vreselijk irritant omdat de recensent het album steeds moet vergelijken met zijn volledige platenkast, wat leidt tot een nietszeggende vloedgolf aan namen. Als we het dan toch ergens mee willen vergelijken, hoe klinkt dit wonderlijke album van Sufjan Stevens dan? Als Bob Dylan zonder grain in z’n stem? Als een samenwerking van the Byrds, the Beach Boys en een symfonisch orkest onder leiding van Bach zelf? Alsof Paul Simon z’n midlifecrisis niet in Zuid-Afrika is gaan verwerken, maar een tocht maakte langs repetitieruimten van klassieke koren in onooglijke dorpjes, verborgen in het landschap van Illinois?
Want Illinois, daar gaat deze plaat over: Sufjan Stevens schildert in een geheel eigen stijl de dorpjes, de steden, de inwoners en de (kritisch besproken) geschiedenis van deze staat met elk instrument dat hij kan vinden, een hemels koor en zijn eigen falsetstem, die nergens irritant klinkt (ga snel Thom Yorke eens wat bijles geven, Sufjan!) Nummers als Chicago, Jacksonville en The Man of Metropolis springen ertussenuit, zowel muzikaal als tekstueel, maar eigenlijk is deze plaat grandioos als zoemend, bruisend, ademend geheel. En of deze hedendaagse bard nu ooit de overige negenveertig staten zal bezingen of niet, dat maakt niet uit: dit geniale werk over Illinois pakken ze ons niet meer af.

Ja knal, wat een recensie zeg RockAround, knap! Mooie top tien heb je ook, met een nummer 1 die je niet echt verwacht als je naar de rest kijkt

Dankjewel Voor mij moet een album echt een geheel vormen, en dat doet mijn nummer 1 in mijn ogen net zozeer als de rest van mijn top 10, inclusief dit album.

Het intro van Come On Feel The Illinoise is gewoon keiharde Steve Reich en er zit een melodietje in het nummer, rond de klok van 2.38 wat weer gewoon van The Cure is...

Laten we het maar op een eerbetoon houden van onze Suffe Jan

Pff hier wil ik al een tijd aan beginnen maar die verdomde titels zijn al een afknapper op zich. Vind ik enorm irritant en ontsiert ook meteen je muziekbibliotheek.

Van die lange titels, daar hoor je niets van. Laat je daar dus niet door misleiden Vinck, want de muziek is prachtig, echt waar.

Daar moet je helemaal niks op uit doen. Ik luister het album meestal in een ruk en kan zo geen favoriete nummers opnoemen omdat ik de titels niet ken. Dat doet helemaal niks af op de muziek naar mijn mening.