Iron Butterfly - In-A-Gadda-Da-Vida (1968)

de title song is absoluut 5***** maar omdat de rest een beetje minder is dan 4.5 ****. voor de heele plaat Maar toch is deze plaat absoluut verplichte kost en hoort in iedere serieuse platen/cd verzameling

heb dit album nu opstaan (vinyl )
maar snap de relatief lage score van het album niet zo... Dacht altijd dat dit een redelijk 'klassieker' geval was

ik zet eerst in op 4 sterren.

Zal vast wel komen omdat het titelnummer wel een grote klassieker is, de andere nummers toch niet echt. Wel een prima plaat in ieder geval.

....toch gaat mijn voorkeur uit naar 'Revelation' van tijdgenoot Love op 'Da Capo'!

Wereldplaat!

In-A-Gadda-Da-Vida is het ultieme jaren zestig psychedelische rocknummer. Ik was in die tijd nog maar veertien, gebruikte geen drugs, maar het mystieke orgelgeluid, het heavy gitaarwerk en de lange drumsolo uit mijn transistorradiootje maakte mij high en bracht mij in extase.
Ik kocht de LP van mijn zakgeld en heb dit nummer helemaal grijs gedraaid.
De andere nummers zijn een stuk minder.

dit vind ik toch allemaal wat minder hoor , de titelsong is nog te pruimen maar de rest...........

De tracklisting is van de Rhino DeLuxe uitgave, kompleet met de schandalig slechte single-edit van het titelnummer. Sommige dingen vallen enorm mee als je ze na tig jaar weer te horen krijgt maar dit blijft zonder kontest de slechtste single-edit van de 60s. Nog slechter dan de single-edit van Kooper & Stills' Season Of The Witch en daar moet je je best voor doen hoor ..........

De live versie is dan wel weer een leuke aanvulling op het verder toch wel magere album, want de liedjes-kant van de olde LP haalt het ( ook in geremasterde vorm ) niet bij wat Ingle cs op Heavy lieten horen.........

Uiteraard een klassieker, maar het draait allemaal om de titel song. Op deze mooie re-issue de studui en live uitvoering, beide geweldig. De andere tracks op het album zijn aardig, maar niet werelds, en een beetje gedateerd. De re-issue klinkt wel erg goed en de package is geweldig.

Deze na lange tijd maar weer eens uit de kast getrokken en wat een enorme tegenvaller. Dat ik hier ooit 7 euro voor heb neergelegd, daar lachen ze bij Da Capo in Utrecht waarschijnlijk nu nog om. Het titelnummer is best aardig (wel overbodig lang), maar de rest is werkelijk niet om aan te horen. Kinderlijk slechte teksten, het rockt niet, het swingt niet en wegzweven in een psychedelisch wonderland doe je nergens. Domweg meuk.

Hier hebben ze toch naar gerefereerd bij "The Simpsons" dacht ik?Dat Bart voor de grap de gezangboekjes verwisselt en de hele kerk het nummer "In The Garden of Eden" zingt van "I.Ron Butterfly".Het duurt zo lang dat op het einde de bejaarde orgelspeelster omvalt geloof ik

Kan hier maar geen genoeg van krijgen. Ook de bewegende hoes vind ik gewoon gaaf. Minpuntje is dat je merkt dat ze live het niveau van het In-A-Da-Gadda-Da-Vida niet halen, aan de andere kant is het leuk om dat eens te horen. Door de wat korte 'normale 'nummers geef ik net die halve punt minder. 4.5*

Volgens mij sta je lager met je cijfer?
Komt niet overeen met wat je zegt.

mijn beoordelingssysteem en waardering voor het album zijn inmiddels veranderd. In dit geval schelen deze twee aspecten allebei een halve punt die samen de neergang van mijn gegeven stem bepalen.

Van een plaat die bijna 40 jaar oud is?
Nou dan weet ik naar 40 jaar wel wat ik er van vinden moet en hoef ik niet meer bij te stellen.
Stem dan pas als je het weet, of schrijf niet zulke berichten.
Daar hebben mensen die dit bekijken en daar misschien een cd op kopen niets aan.

nou ja wereldnummer. de rest is niet veel .....inderdaad een oerklassieker van single tot lp-kant.

@ Gert P: Misschien kent voltazy het album nog geen 40 jaar?

inderdaad, toen ik dat bericht schreef kende ik het net, was zelf toen 18 nog maar. Ik denk dat het juist eerder positief is dat mensen van mijn leeftijd zich nog in deze muziek verdiepen.

en zoals gezegd heb ik mijn beoordelingssysteem omgegooid omdat ik bijna 2000 stemmen had geplaatst, nu stem ik alleen nog op albums die ik echt heb in m'n platenkast, dit komt naar mijn mening een juiste beoordeling alleen maar ten goede.
Daarnaast bemerkte ik bij de nieuwe beoordeling, ergens in november geloof ik, dat ik iron butterfly nooit meer draaide en kant A niet van al te hoge kwaliteit is.

aangezien ik steeds nieuwe muziek ontdek en daar ook druk mee bezig ben, veranderd m'n muzieksmaak en dus ook hoe goed ik bepaalde albums vind. Dat lijkt me de normaalste zaak van de wereld, als je 40 jaar lang geen enkele nieuwe kijk op muziek hebt ontwikkeld lijkt me juist niet positief en ik ben ook van mening dat juist dan mensen niks hebben aan iemands beoordeling van een album. Die beoordeling rust dan vooral op een vastgeroeste visie die voor mensen die deze muziek voor het eerst horen niet opgaat en niet herkenbaar is.

Je mag volgens mij hier stemmen zoals je wilt. Ik kan een eind mee in je redenatie, alleen het laatste stuk over het niet ontwikkelen van muziksmaak weet ik niet zo. Er zijn mensen die gegrepen worden door een muziekstijl (bijvoorbeeld blues, ik noem maar wat), en die dan vervolgens hun verdere leven trouw blijven en uitdiepen. Lijkt mij niets op tegen (althans ik zou niet weten wat).
Wat wel essentieel is, is dat je vooral je eign muzieksmaak ontwikkelt. Tenslotte gaat het erom dat je er zelf plezier in hebt.

Terug naar het album. Ik heb dit altijd maar matig kunnen waarderen, ook al in de tijd dat het uitkwam. Bovendien heb ik weinig met drumsolo's. De titelsong was nog wel te doen maar de rest vond ik toen al niks.

Ik ontdek ook wel nieuwe muziek, maar 40 jaar geleden bestond dit forum niet en ik weet niet wanneer deze op dit forum geplaatst is maar ken de plaat al vanaf het begin toen ik hem had op lp en nu op cd, dus weet ik wel wat ik er aan heb en nee dan hoef ik het niet meer aan te passen.
Maar koop nu inprincipe alleen dvd-a of sacd of moet mijn verzameling van bepaalde goepen aanvullen zoals pas geleden de box van Iona die ik heb gekocht met vernieuwde nummers.

ja, een klassieker , verder nooit meer iets gehoord van dit groepje , de drumsolo is gewoon fantastisch zowel live of als in de studio

Ze hebben wel nog een aantal ardige albums gemaakt maar nooiet het niveau van deze nog een keer kunnen berijken.

Eigenlijk puur gekocht omdat ik wist dat het een psychedelische band was en de verpakkking ook behoorlijk space was. 't klinkt wel redelijk, maar niet echt zo heel geweldig ofzo.

Heb hem afgelopen vrijdag nieuw op LP gekocht, en het is echt een geweldige plaat! Het is heel lang voor mijn tijd (ben pas 17 ), maar ik luister eigenlijk alleen maar naar muziek uit de jaren '60/70, en deze kan niet missen wat mij betreft!

Ik heb hetzelfde verhaal ja.. wordt nog wel eens raar opgekeken. Jongens van 17 jaar die klassiek, blues, rock n roll, jaren 60/70 muziek luisteren:P

In-A-Gadda-Da-Vida staat op 'the heavy metal box', een grote verzameldoos, als eerste nummer op disc 1.
Dus moest ik dat nummer wel eens proberen.

Wat een gedrocht zeg. Kan me geen seconde boeien. Zie er tegen op om de rest van de plaat te proberen. Toch nog eens de single versie downloaden, dan zien we nog wel...

Ik heb m vandaag ook nieuw op LP gekocht, vind het een fantastische plaat, goed orgel en gitaarwerk. Weet iemand trouwens wat voor een keyboard Doug Ingle(de toetsenist) gebruikte?

Vox Continental

Vind deze plaat net even te wisselvallig om hem als 'meesterwerk' te bestempelen. In A Gadda Da Vida (nummer) mag dat stempel op zich wel hebben al vind ik het persoonlijk geen absolute topper, en Most Anything You Want is absoluut een heel goed nummer maar de rest hangt er maar een beetje bij. Deze plaat moet het echt hebben van de titeltrack! Als je de andere nummers hoort heb ik een beetje het gevoel dat de plaat moest worden afgemaakt, hoewel ze aboluut het luisteren waard zijn hoor, maar het is niet echt speciaal wat IAGDV natuurlijk wél is.

Ik vind elk nummer op dit album geweldig, waarom vinden zoveel mensen de rest stukken minder dan?