Iron Butterfly - In-A-Gadda-Da-Vida (1968)

Ik weet niet hoe het voor anderen ligt, maar ik vind de komposities van de "liedjes-kant" gewoon niet echt geweldig. Bovendien klinken die songs als demo's. Alsof ze niet af waren toen ze de studio ingingen en de ideeën voor de arrangementen pas tijdens de opnames gekomen zijn, waarna de platenmaatschappij besloot dat ze er genoeg geld ingestopt hadden ......... Vergelijk ze maar eens voor de lol met Ball: Ook geen echt sterke songs maar wel prima uitgewerkt en goed opgenomen ......

http://www.youtube.com/watch?v=MT6LRADexhw
Dat is deze. Kijk, voor iemand met zo'n username zoek ik het wel even op!

28 Oktober 1977 : eindelijk geld voor een platenspeler, en daar horen LP's bij natuurlijk. Welke gaat het worden ? Ik herinnerde me opeens het maandelijkse popmuziek-draai-uurtje bij Muziek ( ja, dat was toen een vak op school ! ) in de brugklas. Als 13-jarige was ik zwaar onder de indruk van Iron Butterfly - In-a-Gadda-da-Vida en Emerson , Lake & Palmer - Pictures at an Exhibition.

Toch maar deze als 1e gekocht, vanwege het titelnummer.
Alleen al daarom heeft dit toch een speciale plaats in mijn muziekverzameling.
Niet alles is even goed, daarom dus ****.

In the Garden of Eden zou het nummer heten.
Maar de rest van band verstond de zanger niet en zodoende is de beroemdste stonerjam ter wereld aan haar naam gekomen.

Laatst op een rommelmarkt gevonden. Wonderwel zowel plaat als hoes near mint [de rest was in trieste 'scheur, kras, trek en teken'-staat, zonde] Zoals al is gepost boeit eigenlijk geen enkel voorgaand nummer me echt heel erg. Ik lig niet wakker van de andere tracks, die zijn eigenlijk maar heel standaard voor die tijd en het psychedelic genre. In-a-gadda-da-vida [wat betekent het eigenlijk?] is een heel ander verhaal. Naast de lengte is de compositie en de stoner-achtige eentoon en natuurlijk het bijna Nintendo 8-bit achtige orgeltje gewoon te geniaal. Een van de meest onderschatte nummers binnen de rock-geschiedenis. 4*, alleen door in-a-gadda-da-vida

Zie mijn voorgaande post.

Het betekent: In The Garden of Eden...

Het verhaal gaat dat Doug Ingle op een dag het idee kreeg voor de titeltrack, en het voor een groot deel uitgewerkt had. Hij was er in de studio mee aan de gang, en toen kwam een van de andere bandleden binnen. Deze vroeg aan Ingle : wat is dit ? Het antwoord van de zwaar aangeschoten Ingle was ( hij kon door de vele drank nauwelijks nog praten ) : het nummer heet In-A-Gadda-Da-Vida.
Als ie nuchter was geweest had het andere bandlid verstaan : In The Garden Of Eden. En zo is de titeltrack ontstaan, want het klonk wel psychedelisch natuurlijk.

het lange in a gadda da vida en de live uitvoering is zeer goed , de andere korte songs zijn veel minder , alhoewel een uitstekende uitgave van rhino zoals we altijd van rhino kunnen verwachten

De enige reden om deze plaat te kopen is het titelnummer. De rest is niet veel, naar mijn mening vooral vanwege het ongelooflijk rommelige baswerk.
Hoewel simpel van opzet denk ik dat de magie van In-A-Gadda-Da-Vida vooral komt door het zich steeds herhalende thema en het gebruik van een zigeunertoonladder. Het gammele orgeltje, de bronstige gitaar en de lengte van het nummer maken de psychedelische ervaring compleet. De anekdote rond de naam van het nummer doet daar nog een schepje bovenop.

De tripmuziek van Iron Butterfly past erg in de tijd van het moment dat ie uitkwam . Tegenwoordig klinkt het vooral achterhaald .
Een ieder is het er wel over eens dat het album vooral draait om het hypnotiserende titelnummer , natuurlijk in de lange versie .
Het is nogal altijd een indrukwekkende brok power wat de band aan het daglicht stelt . De dreiging is echt uniek .
Voor de rest weinig echt interessant . De groep zou terecht in de herinnering blijven vanwege dat ene nummer .

Zoals ik ook al vertelde, enkele berichten geleden...

Ik heb van het duitse Falcon Neuen Medien Vertrieb een versie, waar alles van In a gadda da vida wel opstaat, minus Most anything you want.

Aan de andere kant, wordt de cd aangevuld met Easy rider, Iron butterfly theme, So-lo, Soul experience, Unconsious power, Real fight en de single versie van In-a-gadda-da-vida.

Is Iron butterfly niet net een neefje van The Doors? In ieder geval is het orgeltje tijdens de opnames geleend van Ray Manzarek. Het is qua muziek dan ook precies dezelfde hoek: psychedelische rock en hippie. Rock van de stevige kant, op de één of andere manier moet ik ook altijd aan Born to be wild van Steppenwolf denken.

Onmiskenbaar verbonden aan de sixties.

Ondanks de beroemde klassieker In-a-gadda-da-vida (niets dan lof overigens voor de volledige 17+ minuten) is Iron butterfly niet meer zo bekend als The Doors, lijkt het wel. Ook De Klassieker zinkt langzaam weg uit de bovenste regionen van het klassieker circuit. De plaat was lange tijd onlosmakelijk verbonden aan de top 100 aller tijden.

Tijd voor een nieuwe impuls, maar ik zou eerlijk gezegd niet weten hoe. Ondanks de grootheid er van, klinkt het ook inderdaad een behoorlijk stuk gedateerder dan de muziek van The Doors. Ook geluid-technisch.

En de zanger is natuurlijk geen Jim Morrison. Inderdaad, een welliswaar minder destructieve, meer bescheiden neefje. Hoewel ik over zijn zangkunsten niets negatiefs zal zeggen.

De rest op In-a-gadda-da-vida wordt door de meesten hier als magertjes bestempeld. Ik kan mij daar wel in vinden, met uitzondering dan van Termination en vooral het uitstekende Are you happy.

Wilde nog even melden, dat de nummers op kant 1, best wel lekker zijn.
Snap niet dat anderen er niets aan vinden?
Mijn vriendin vind ze ook leuk. Vooral de krakende elpee die wij hebben. Lekker ouderwets psychedelisch geneuzel.

Titeltrack is natuurlijk vingerlikkend goed.

A-ha, een Doors-link. Het intro van Most Anything You Want deed me eigenlijk gelijk aan het intro van Light My Fire denken.

Doug Ingle is ècht een neefje en wel van Frank Zappa .......

This is termination
The outcome of your life!


Zwaar ondergewaardeerde plaat!


Ik kende het titelnummer, dat werkelijk zo'n überklassieker is uit het metalgenre, een echte pionier.
Door de comments op deze plaat durfde ik nooit de andere nummers downloaden. "Bah! enkel het titelnummer is het luisteren waart!"

Toch downloade ik de plaat helemaal in Juli.
Maar ja, dat blijft dan nog even liggen, in een mapje ver weg.


Vorige week het eerste helemaal gehoord, en ik was der direct met weg Zelf de kleine nummertjes zitten in zo'n hippie-sfeertje, heerlijk gewoon.

http://www.youtube.com/watc...

had de deluxe uitvoering denk ik 1 jaar geleden in de Mediamarkt in Aachen gekocht voor, 15 euro denk ik, en toen ik een week later in de Mediamarkt in Eindhoven rondliep zag ik diezelfde uitvoering in de 3,99 bak liggen

Dat vind ik niet.
Iedereen kent het titelnummer, en het komt in films, tekenfilms etc. voor.
Ik zou bijna zeggen dat het best wel een gehypte songs is.
Ik ken veel psych-rock bands uit de 60's en 70's die veel meer onderwaardeerd zijn.

Bij het ene deuntje van de titelsong blijft het ook meestal.

Het is natuurlijk wel zo dat de songs van kant a veel onbekender zijn, terwijl daar heerlijke songs op staan.

niet geweldig die nummers van kant a, maar zeker wel goed genoeg om gewoon van te genieten

Nou, na deze een avondje op LP te hebben geluisterd kan ik toch erg enthousiast worden. Uiteraard is kant b, die slechts uit het titelnummer bestaat het absolute meesterwerk, maar al met al heb ik kant a vaker geluisterd. Heerlijke plaat met lekkere baslijnen, orgelgeluid en zware stem.
Klassieker en zeker een aanrader voor psychedelic sixties fans.

Nummer is ook gebruikt door Nas in Thief Theme en nog veel duidelijker in Hip Hop Is Dead.

De songs klinken een beetje als demo's en overtuigen mij daardoor dus niet helemaal, hoewel er wel verdere muziekale potenties achter zitten. Vooral het titelnummer is érg goed.

Het album werd damaals natuurlijk ook heeeeel goed verkocht waardoor de band kwa bekendheid al gelijk in de 1e divisie meespeelde, dus is je konklusie helemaal terecht.

Dè film waarin het titelnummer een bloedstollende sfeer-funktie vertolkt is natuurlijk Manhunter, de orginele verfilming van de voorgeschiedenis van Silence of the Lambs, met een geweldige William Petersen ( CSI ) in de hoofdrol

In-a-gadda-da-vida wordt gebruikt in de sleutelscene van de film Manhunter (die met Hannibal Lecter), het maakt het voor mij 1 van de ijzingwekkendste filmscenes ooit. Ook dat kan dit nummer dus doen.

Hah, dat bedoelde ik dus....

Dit album bevat rockmuziek zoals je dat gewend bent van de eerste albums van The Doors of van Pink Floyd. Er wordt duidelijk gezocht naar een richting. De muziek zit origineel in elkaar en bevat verrassende arrangementen. Gitaar en orgel gaan heel goed samen. Vrolijke en droevige stemmingen wisselen elkaar af. "Psychedelische rock" is een goede typering van hun muziek. My Mirage is er een voorbeeld van en luister eens goed naar de gitaarpartij in Termination !

Vaak draaien is het devies ook hier.

Natuurlijk is de titeltrack hun Magnus Opum, maar je hoort aan de andere nummers dat The Butterfly een originele en goede band was.

Vijf sterren dus toch.

Experimenteel album dat de klassieker In-A-Gadda-Da-Vida herbergt en meteen ook de helft van de tijdsduur in beslag neemt. Maar kant A heeft ook wel wat te bieden, met die typische zang van Doug Ingle die verder zijn klassieke orgel invloeden uit de kerk ook maar meteen verwerkt in zijn muziek, op een heel verdienstelijke wijze. Experimenteer drift, dat ook nog eens ergens toe leid....daar kunnen The Flaming Lips nog een voorbeeld aan nemen, wat mij betreft.