Iron Butterfly - In-A-Gadda-Da-Vida (1968)

Ha!

Een redelijk plaatje die mijn inziens volledig drijft op de titelsong terwijl ook de overige nummers niet verkeerd zijn hoor.
Maar alleen al voor het verhaal achter de titelsong plus de geweldig, bewegende hoes maakt dit een 3.5*.

Ik ken alleen het titelnummer en dat is Geweldig

Prachtige Psychrock-klassieker uit de jaren 60. Tegenwoordig wordt , op misschien de eerste 3 minuten van het titelnummer na, dit album enigszins vergeten. Dat is erg jammer, want hoe meer ik dit album beluister, hoe meer ik overtuigd raak dat dit album meer waardering verdient.
-
Er is veel kritiek op de eerste plaatkant en dat snap ik maar half, er staan toch twee mooie psychedelische (hard)rocknummers op waar mijns inziens overheen gekeken wordt.
Most anything you want heeft een haast marsachtig-rtime en is een beetje frivool door de samenzang, maar desondanks een heel leuke opener. Are You happy is het beste nummer van de A-kant. Echt een nummer dat kont schopt. Prachtige gitaarpartijen en veel dynamiek. Vooral die ene dik aangezette keyboardsolo van het begin is echt geweldig.
-
Hoe zeer die nummers van de eerste plaatkant ook waardeer, het is ook voor mij met name de tweede plaatkant, oftewel het titelnummer dat mij omver blaast. Het grappige is dat als ik tracht tot een lofuiting voor deze track te komen, ik aanklop bij termen die ik bij menig nummer als negatief zou bestempelen. Zo is het nummer meer dan alles log. Luister alleen al naar de geweldige schurende gitaarpartijen voor een goed voorbeeld, maar luister vooral naar de drumsolo.
-
Puur verstandelijk bekeken is het geen bijzondere solo. Sterker nog op zichzelf zou je het zo kunnen schrappen. De drummer haalt niet de gehele trukendoos van zolder, maar etaleert slechts een uitstekend gevoel voor ritmiek. Maar verdomme zeg, wat is dit een sfeerverhogende stuk . Al helemaal als de Keyboards langzaam, als een Dracula uit zijn graf, opreizen uit de drumsolo. Kippenvel!
-
De compositie is achteraf gezien vrij standaard. De eerste minuten wordt een centraal thema opgebouwd. Daar wordt langzaam van afgeweken om met een mooie opbouw terug te keren naar het centrale thema. Al mag de opbouw niet bijzonder zijn, hij werkt wel, Briljant goed zelfs.
-
Kortom: prachtig psychedelisch rockalbum die met name steunt op zijn 16 minuten lange titelnummer, maar op de A-kant nog een tweetal heel sterke nummers heeft staan. 4*

are you happy kickes ass zoals eerder vermeld. het titelnummer is geweldig, volgens mij gebruikt john bonham in zijn drumsolo van de liveversie van moby dick op the song remains een klein gedeelte van de drumsolo uit in-a-gadda. de rest van de nummers zijn aardig.

voor de oude/re rockers onder ons, maar ook voor de verse, een 'must have album' voor in de collectie,

Nee, dit vind ik maar niks. Het enige wat me nog enigszins kan bekoren is het titelnummer, maar de rest is brol. Ook heel zwak: de lyrics. Van een bedroevend niveau en veel te cliché.

Vandaag sinds lange tijd weer eens op de draaitafel gehad. Bleek overigens 2 exemplaren te bezitten van verschillende labels. Geen idee hoe ik daar ooit aan ben gekomen. Afijn, heerlijk album met uiteraard dat sublieme titelnummer. Blijft een feestje om die song weer eens te horen. Kant A boeit me minder.

Ik me ook niet van het gevoel ontdoen dat kant A een stuk minder is. Daarom een halfje naar beneden...

Not my cuppa tea, kon het maar net uitzitten.Gelukkig een stuk korter dan het origineel.

Ja, verschrikkelijk he? Slayer heeft ook 'born to be wild' van Steppenwolf gecovered, ook zo'n drama.
De cover van 'Witching Hour' (Venom) is echter geweldig.

Ik probeer heel breed te luisteren, maar tot op heden is er maar heel weinig metal waar mijn oren van gaan krullen. Slayer bestaat uit goede musici, dat hoor ik echt wel, maar ik vrees dat het niets voor mij is. Heb Reign In Blood op Spotify beluisterd, en laat het daar maar bij.

De omgeving, en de mensen daarin, waarbinnen je bent opgegroeid, die cruciale jeugdjaren, de gezette stappen en je ervaringen vormen je. Via een weg waar ik nog eens een boek over zal schrijven ben ik (o.a.) verworden tot een Slayerfan..
Maar ik kan me heel goed inleven in dat mensen 'niets hebben' met Slayer.
Om naar te luisteren gaat een weldenkend volwassen mens ook geen 10uur per dag Slayer opzetten, liever luisteren naar Rush of Rainbow. Maar in de auto op weg naar een doel of het bezoeken van live-concerten? SLAAAAYEEERRR!!!

1 woord: heiligschennis - dit is gewoon commissioned door Olga Commandeur voor haar ochtendprogramma van 9 uur,troosteloze ouwe-oetels-achter-stoelen-gym

Ook onder Slayerfans wordt die cover unaniem slecht gewaardeerd. Volgens mij heeft de band er zelf ook niets mee. Er staat me iets van bij dat het een verplichting of een haastklus o.i.d. was.

een heel interessant album uit eind jaren 60. Tja, het ging natuurlijk om het titelstuk, maar ook de rest is qua sfeer leuk om te horen. Kan eigenlijk niet aan je verzameling ontbreken

Totaal gehoord verdiend dit album meer waardering ,ook al draait het om het wereldberoemde DaVida (bij de 30 wereldwijd best verkochte rockalbums ooit) Nrs als Are you happy en Most anything you want ,zijn de moeite waard,mss gedateerd maar ja je moet je verplaatsen naar die tijd met die sfeer
Heb ook de oplage met 3D vlinder,+bonus* de live en de singleversie van het titelstuk
Op enkele rockverzamelaars hebben ze een soort 8 min versie,word dus gewoon weggefade na het gitaarwerk in het begin
het is leuk om de top40/singleversie erbij te hebben,
De live uitvoering is best goed,maar het werkelijke oorgasme krijg ik uiteindelijk toch van de 17min studiouitvoering
Klinkt veel voller en mss vertrouwder dan de live
Wat hiervoor al werd opgemerkt een verplichte must have voor iedere rockfreak
Voor mij is DaVida een mijlpaal in de Rockhistory,opgeteld voor mij nog steeds de volle hap 5*

De songs op kant 1 zijn voor mijn gevoel gewoon onderontwikkeld, te snel vanuit het ripetissiehok de studio in zonder al ze te veel live gespeeld te hebben. Bovendien wordt dat nog eens benadrukt door het belabberde "stereo"-beeld, het klinkt allemaal te klinies.

Ik kan normaal aan de hand van de muziek vrij naadloos terug naar de sfeer van de 60s maar met kant 1 kost dat echt moeite omdat ik het in die tijd niet echt hoog aansloeg en tig herwaarderings pogingen geen positief effekt gehad hebben.

De single-edit van het titelnummer is gewoon heeeeeeeeel erg slecht gedaan, maar wel leuk om erbij te hebben.

Oké Droombolus duidelijk en onderbouwd antwoord,ik geloof je
Ik ga ook niet beweren dat buiten de titeltrack om de rest van het album de top van1968 was
Krijgt van mij een voldoende,en mijn hoge score komt door GadaVida

In-A-Gadda-Da-Vida is een top stuk! Geen discussie mogelijk wat mij betreft.

De plaat begint lekker met Flowers and Beads, erg interessante stem van de zanger ook!

Flowers and Beads valt daarna wat tegen, omdat het zo liefelijk is, en ik had wat rauwer spul verwacht op dit album! De rest van de plaat is gewoon erg lekker, en kant A sluit mooi af met Are You Happy?

Op aanraden van een oude rocker gekocht , en geen spijt van!

De plaat begint natuurlijk niet met Flowers and Beads. Wel bij de les blijven alsjeblieft.

Typefoutje. ..Want zoals.je ziet noem ik het nummer nog eens...als tam nummer...

Ik kende tot een paar dagen geleden alleen nog maar die 17-minuten lange plaat 'In a Gadda da vida' evenals de single-versie, die niet meer is dan een knip van 3 minuten.
Toen ik deze plaat luisterde (tot een aantal keren toe), kwam ik er achter dat, dat het beste nummer niet eens is. 'My mirage' en 'Are you happy' zijn geweldig, en op dit album is te horen dat de band invloed heeft gehad op bands als Emerson, Lake & Palmer, Deep Purple en Yes.

Het 17 minuten durende In-A-Gadda-da-vida was zo'n beetje het Magnum Opus van de Flower power generatie. Denk hierbij langharig tuig in 'n rokerig hol gevuld met hasjlucht en vloeistofprojecties op alle muren , loom dansende hippie meisjes op de dansvloer, en je hebt het plaatje compleet.
Ik mag het zo af en toe nog graag horen, deels uit nostalgie, maar ook omdat het 'n fraaie en krachtige compositie blijft.

Alleen vanwege de drumsolo aangeschaft. De rest is echt niet goed. Een slappe imitatie van the Doors

De plaat recentelijk tweede hands gekocht. Zelfs het titelnummer en enige hit in Nederland had ik al jaren niet meer gehoord, maar ik wilde de plaat wel eens horen. Dat valt helemaal niet tegen.

Natuurlijk heb ik eerst kant 2 opgezet, want daar draait het om. Eigenlijk is het een matig stuk. Matige zanger en een wel heel basale riff die maar doorgaat en doorgaat. En toch werkt het. Het kost me geen enkele moeite om het uit te zitten. Zelfs de voor de tijd normale, maar totaal overbodige drumsolo, kom ik wel door.

Kant 1 verraste me eigenlijk. The Doors zijn zeker een referentie in een van de nummers. Een variatie op 'Light my Fire' en iets klassiekerigs dus wel aardig gedaan. Alles bij elkaar een van de bands die aan de wieg van de classic rock en heavy metal hebben gestaan. Als ik het dan vergelijk met die andere twee bands die in dat klasje van 1968 zitten. Blue Cheer komt tot één geweldige (cover)single en Steppenwolf, zit nog half in de blues. Dan is Iron Butterfly een stapje verder op dit album.

Opvallend feitje. In-A-Gadda-Da-Vida is al twee jaar oud als de single een hit wordt in Nederland. Dat gebeurde in die jaren wel eens vaker ('White Rabbit', 'Samba Pa Ti' bv.).

Het Woodstock-effekt ........ Toen ik in 1970 terug op school kwam na de zomervakantie was de halve klas opeens hippie geworden...........

Die 45-edit van In-A-Gadda-Da-Vida is trouwens niet om aan te horen, zo slecht als dat gedaan is ....... Het grote pluspunt van het singletje was dat Iron Butterfly Theme ( van Heavy, hun 1e LP ) op de achterkant stond

Ja, de zomer van 1970: de Puch met zweefzadel en voetversnelling, de komst van de vloeistofdia's. Wij noemden Iron Butterfly overigens Underground en een andere gebruikte typering was Westcoast. Beduidend later begreep ik dat beide typeringen tamelijk generiek waren en dat The Eagles ook als typisch Westcoast werden beschouwd en toen was de lol er wel af.

Overigens vind ik de drumsolo redelijk 'lame'. Een jaar na Iron Butterfly, 1969, kwam Rare Earth met het eveneens éénplaatkantige Get Ready maar toen waren we inmiddels overgestapt naar de zgn "Spaanse broeken" met pijde wijpen - als dat u maar weet waar Bell Bottom Blues vandaan komt.

Dit is één van het handvol platen die ik als klein jongetje regelmatig uit de kamer van mijn zeven jaar oudere zus hoorde schallen, en net als die andere platen heeft In-a-gadda-da-vida daardoor een onwrikbare en onaantastbare plek op de bodem van mijn geheugen gekregen. Kritiek op dit album leveren is zeker niet onmogelijk, maar zal tegelijkertijd ook nooit iets kunnen afdoen aan de mythische status die het titelstuk voor mij heeft.
        Aan de andere kant is het wèl mogelijk om kritisch te gaan luisteren, en wat me dan bij het titelnummer opvalt is dat alles zo HARD klinkt, maar dan vooral in de negatieve zin des woords: het orgel klinkt steeds zeurend hard, Erik Brann lijkt gedurende bijna het hele nummer maar één sound op zijn gitaar te hebben, en wanneer Doug Ingle dan ook nog eens zo ongenuanceerd hard zingt zou de totaalsound me eigenlijk snel murw kunnen maken. Dat zulks dan toch niet gebeurt komt door de ijzersterke basismelodie, de doordenderende riff en de drumsolo die voor mij zo ongeveer model staat voor hoe een drumsolo moet klinken (namelijk met ritme erin). Het is misschien niet allemaal even vernieuwend of gevarieerd wat er gebeurt, maar het nummer blijft voor mij toch de volle 17 minuten boeiend door de onderhuidse spanning die steeds aanwezig is.
        Voor de kortere nummers op kant 1 had ik vroeger niet veel aandacht, maar bij nadere beschouwing zijn die eigenlijk behoorlijk leuk, met een lekkere mix van hard-rock, psychedelica en poppy melodieën (met name Flowers and beads heeft wel iets van een hitsingle), met als bonus dat Brann hier wat meer afwisseling in zijn gitaarspel brengt (geplukte snaren op My mirage en Termination) en dat er af en toe effectief gebruik wordt gemaakt van een mooi koortje. Een minpunt vind ik de teksten; ze zijn absoluut niet slecht (of althans niet per se slechter dan het gros van de teksten in pop en rock), maar drie van de vijf nummers bevatten maar één couplet dat twee of zelfs drie keer gebruikt wordt zonder dat Ingle de moeite heeft genomen om even een nieuw couplet of zelfs maar een enkel nieuw regeltje te schrijven, en als er dan geen nieuwe muzikale elementen in de begeleiding optreden vraag ik me eigenlijk af wat er dan het nut van is om het nummer 3 of 4½ minuten te laten duren als je feitelijk twee of drie keer naar dezelfde 1½ minuut zit te luisteren. (Het titelnummer gebruikt natuurlijk ook drie keer hetzelfde couplet, maar daar gebeurt tussendoor óók nog wel wat. De singleversie gebruikt dat couplet slechts twéé keer en is verder sowieso hilarisch voor wat betreft hoe representatief het voor de albumversie is – een totaal achterlijke edit.)
        Hoe dan ook, deze plaat zit zoals gezegd zódanig op aangename wijze verankerd in mijn muziekgeheugen dat ik er niet minder dan ****½ voor kan geven, en als ik hem nu weer voor de zoveelste maal beluister kan ik er nog steeds van genieten. Mooie uitgave ook van Rhino, hoewel ik het zelf afschuwelijk vind dat de sfeervolle oorspronkelijke voorkant van de hoes nu wordt ontsierd door die lelijke holografische vlinder.
        In het Literair Poptijdschrift Wah-Wah nummer 10 (2008) mocht een groot aantal literatoren een stukje schrijven over hun favoriete plaat, onder het motto Groeten van Rottumerplaat – het beslissende album volgens 100 en enige schrijvers. Youp van 't Hek vond het zo flauw om het over The white album te doen omdat daar volgens hem toch al genoeg mensen van zijn generatie over zouden schrijven (en inderdaad zou hij niet de enige zijn geweest), dus koos hij voor een plaat die hij zich nog van zijn schoolfeestjes herinnerde: In-a-gadda-da-vida. Maar "wat een deceptie. Slap, lang, langzaam, sloom, slaapverwekkend. // 'Mag dit af,' vroegen mijn kinderen dwingend. // Dat mocht. Moest zelfs!"

Toen mijn zus mij in de jaren 80 mij het titelnummer liet horen vond ik het vooral monotoon. Nu vind ik elke seconde van het nummer de moeite waard.