Porcupine Tree - Up the Downstair (1993)

Lekker genuanceerd Godan

Een hit-album is iets anders dan een hitnotering.

Daarbij, korte catchy songs schrijven (Halo, Open Car, Lazarus, Piano Lessons, Trains) is een bewuste keuze, waar ik niet achterstond.

Sorry dat jij dat persoonlijk moet aangrijpen.

En Deadwing vind ik op 2 nummers na, helemaal niet zo goed.

[quote]Kingsnake schreef:
Lekker genuanceerd Godan

Dank je! Beetje flauw, toegegeven. Maar je lokte het natuurlijk ook een beetje uit.

Maar korte nummers schrijven staat natuurlijk niet gelijk aan commerciële en/of slechte nummers. Of je het mooi vind, blijft natuurlijk een 2e. Tis duidelijk niks voor jou. Prima.

Ik heb geen problemen met Lightbulb Sun, In Absentia en Stupid Dream.
Ik heb die platen ook niet een onvoldoende gegeven.
Alleen ligt mijn hart meer bij de sferistische (semi-instrumentale) platen van de band.

Ik heb ook nooit iets beweert wat leidt tot een discussie over wel of niet commercieel approach (ik kijk wel uit )

Ik vind dit ook een erg goed plaatje en draai hem regelmatig. Het maakt mij niet al te veel uit of ik nou deze of Stupid Dream of Fear Of A Blank Planet draai. Ik vind alles erg goed van deze band. Deze heb ik de laagste score gegeven van alle PT platen die ik ken. Dat zijn er 6 en deze geef ik toch nog een 4*. Gewoon een super band die volgens mij nog nooit een echt slecht album gemaakt heeft.

Toen ik deze cd kocht (1993) was ik meteen verslaafd aan het geluid van Steven Wilson. In die tijd een vrij uniek geluid (omdat iedereen maar naar de rauwe teenage-angst van nirvana e.d. luisterde) en ondanks dat ik hier veel lees dat Pink Floyd veelvuldig terug te horen is vind ik dat te beperkt. Ik ontken het Pink Floyd-effect niet maar de psychedelica van de late jaren '60 heeft een even groot aandeel op de eerste paar Porcupine Tree-platen en juist dat trok mij zo aan in hun muziek. Hun concerten in die tijd werden schaars bezocht maar waren vaak orgastische erupties van psychedelica en symfonische rock, en ik spreek uit ervaring, totaal verbouwereerd liep ik vaak weer naar buiten.
Synesthesia, Burning Sky en Fadeaway zijn mijn favorieten.
Ik begrijp dat de plaat later opnieuw is uitgebracht (en zelfs opnieuw is ingespeeld gedeeltelijk) maar die versies ken ik niet.
De bonustracks heb ik allemaal als originele losse E.P.'s

Hoewel ik het tegenwoordige Porcupine Tree nog steeds beluister en hun concerten ook nog steeds veelvuldig bezoek (incl. Blackfield en No-Man) gaat mijn voorkeur toch uit naar het werk uit hun begintijd, zeg maar t/m Signify.

Yellow Hedgerow Dreamscape, Fadeaway en Burning Sky zijn veruit de beste nummers. De cd an sich kan ik moeilijk uitluisteren, maar af en toe random een nummertje eruit pikken is prima te doen.
PT vanaf Stupid Dream is toch meer mijn ding. Hoewel ik dit zeker kan waarderen.

4****

Heel mooi album. Iets conventioneler dan de vorige maar ik kan het echt appreciëren.

4*

Ik ben geabonneerd op de AMG nieuwsbrief per mail en ik krijg het bericht dat deze week Up The Downstair uitgebracht wordt..
Is er een nieuwe oplage ofzo? Ik weet van niks en 't is de enige PT plaat die ik nog niet heb, dus 'k zou er graag wat meer over weten

Kijk op burningshed.comdaar staat de info.

Schandalig. Deze en de twee daarop volgende Porcupine Tree platen zijn meer dan verplichte kost. Deze plaat is trouwens al in re-issue beschikbaar.

Zou mooi zijn als Up the Downstair ook door Steven Wilson in dts surround sound wordt uitgebracht. Synesthesia, Burning Sky en Fadeaway in 5.1 lijkt me geweldig.

Dude, de enige hé.
Ik ken PT nog geen jaar, give me a break.

Okay.
Vandaar je avatar.
Maar goed, zo'n beetje alles van Porcupine Tree is om een gegeven ogenblik (rond de eeuwwisseling), in 2-cd formaat en ge-remasterd uitgebracht.

De enkele versies zijn niet eens meer te krijgen volgens mij.

Dat 5.1 gebeuren zegt me niets. Is iets met dolby surround? Zoveel geef ik niet om muziek dat ik hele installaties ga kopen.

Up The Downstair 5 geleden besteld en nu eindelijk binnen. Veel staat al op Coma Divine en Stars Die: The Delerium Years, maar goed, de verzameling moest compleet zijn.

Recordings ook op 18 november besteld, die komt pas op 22 februari binnen; nog alleen die en ik heb alles, moehaha!

Alles van PT? Helaas is dat een utopie want dat gaat niemand lukken

Grmbl, ja alles behalve dingen zoals "Love, Death & Mussolini", "Ilosaarirock", "XM" en "XMII". Ik ben geen Resident of a Blank Planet, maar ooit hé... Ooit!

Holy crap! Ik kende alleen de oude versie met drum machine ( kuch...torrent...kuch) Nu heb ik mn besteld, en tot mijn verbazing zit Gavin Harrison mee te hameren! Klinkt heel anders en veel beter.

Niks 4* hop, 5*

Vind de sfeer van de oude versies toch wat lekkerder, het past er simpelweg gewoon bij. Vette plaat, toch wel een tikkeltje beter dan The Sky Moves Sideways.

Dit is wel een goed moment voor een Review van de ware debut van Porcupine Tree.
Ik ben momenteel heerlijk aan het genieten van Up The Downstair dus ik ga er gelijk een review van maken.

Up The Downstair is eigenlijk het debut omdat iedereen weet dat On The Sunday of Life dat nou niet was.
Ik moet ook toegeven dat ik Up The Downstair in het algemeen beter vind dan On The Sunday of Life, puur omdat het album hier ook echt alles bij klopt.

What You Are Listening To is typisch zo'n PT intro die je al gelijk laat merken dat het serieus en heerlijk aan toe zal gaan. Een rare opbouwende dreamscape geluid met aan het eind een man die de band presenteerd op een wat psygedelische manier. Heerlijk toch?

Daarna knalt het nummer Synesthesia als een bom in met een heerlijke drum en sitar sound. Het is een lekker nummertje met een synth solo vervolg door een gitaar solo. De teksten zijn goed, maar ik vind het iets wat te duister. There's blood on the table and my back is full of lead. Wel diepgaand, maar ik vind het even iets te darky. Toch een heerlijk nummer.

Synesthesia faad uit en we gaan gelijk over naar het opbouwende Monuments Burn into Moments. Het is verder niet echt een belangrijk nummer omdat het meer bedoeld is als opbouwende intro van het vervolg nummer.

Always Never komt als het ware vervolg en is naar mijn idee een ballad in Porcupine Tree land. Lekker rustig met een paar krachtige solo's erin. Mooie teksten en een heerlijke sound. Hier kan je echt gewoon rustig bij zitten en van genieten. Ik heb hier verder niks op aan te merken het is gewoon een heerlijke track.

Nu breken we aan bij 1 van mij grote favoriete van het album, namelijk de titel song Up The Downstair. De intro begint met een vrouwen stem vervolgd door aparte en rare deuntjes. Daarna komt wat laag gezang waar ik een soort van kerk idee bij krijg, Je hoort de drum rustig aankomen en gelijk krijg je een dance/trance sound voor je kiezen waarbij het refrein flink gitaar bevat. Aan het einde krijg je daarbij een harde climax waar je toch echt u tegen moet zeggen. Ik vind dit een geweldig nummer omdat ik van dit nummer kan genieten. Onder invloed vind ik het nummer ook heerlijk op zijn recht komen. Nu zal ik vast commentaar krijgen wegens het drugs onderwerp maar ik vind dat drugsgebruik + Porcupine Tree gewoon kan. Het heeft een positief en heerlijk effect en dat geeft Up The Downstair mij dubbel en dwars!

We zeggen Up The Downstair vaarwel en gaan verder met nog een bekend PT nummer die vooral live goed doet bij de fans. ik heb het namelijk over Not Beautiful Anymore. Het is simpel gewoon een gitaar sound wat blijft herhalen met wat afwisselende loopjes erin. Verder klinkt het wel erg goed, maar ik raad toch meer de live versies aan van Coma Divine en Spiral Circus, die zijn nog meer de moeite waard.

Nu komen we aan bij Siren. Siren is ook een opbouw nummer maar die wel iets langer duurt dan de vorige 2 opbouw nummers. Bij deze kan ik ook meer genieten en waarderen omdat het gelijk aansluit met het aankomende nummer waar ik ten alle tijden van genieten.

Ik heb het namelijk over Small Fish. Small Fish is een heerlijk rustig nummertje die je lekker laat zweven, Prachtige teksten gecombineerd met een sublieme gitaar solo waar je niemand over zal horen klagen. Het is ook net als Always Never zo'n heerlijk Sit Down And Relax lied. Je geniet hier van ten alle tijden.

Eindelijk komen we dan aan naar mijn favoriete track op de Downstair plaat, namelijk Burning Sky. Burning Sky steekt er met kop en schouders uit zonder enig twijfel. Het begin is lekker opbouwend met drums en wat achtergrond soundjes vervolgd met een typisch space rock gitaar lijn waar ik graag van geniet. Het wordt daarna wat drukker met een solo die eigenlijk te machtig is dat hij heel de song domineerd. Daarna komt er rust, een man die je naar adem hoort snakken met in de achtergrond een klok die je langszaam hoort tikken. Gegarandeerd dat je hier van gaat spacen als je wat op hebt, geen twijfel over mogelijk. Na het rustige space stuk komt weer het space-rock gitaar lijntje die je weer helemaal terug stuurt naar de song. Aan het einde komt er nog een gitaar solo die je gelijk aan Small Fish zal denken. Een wonderbaarlijke solo van Steven Wilson, hij laat zien dat hij heer en meester is op het gebied van psygedelische rock. Daarna komt een climax die opbouwt, de gitaar klinkt hoger en hoger, de drums gaat wat sneller, alles gaat snel voor jou gevoel, het geeft je het idee alsof alles op instorten staat en je hoofd op ieder moment kan uitbarsten. Het einde zijn 6 a 7 harde slagen op de gitaar en drum. Het geeft je het idee alsof je elke keer een hoek krijgt van een boxer. 7 raken klappen die je bijna knock out slaat op de bank, maar net niet, want er is nog 1 nummer te gaan waarbij je weer heerlijk bijkomt na het zware maar overduidelijk heerlijke Burning Sky.

Fadeaway is het heerlijke afluister van het album en laat je na alle drukte en hevigheid van Burning Sky je heerlijk zweven en dromen. Het was voor mij gewoon echt de hemel waar ik toen even in was beland. De teksten zijn een beetje deprimerend, maar het is toch zo mooi dat het je toch laat blijven zweven. Mooiste gedeelte blijft bij mij toch het gedeelte met de dwarsfluit. Daar wordt ik nou zwaar geprikkelt van. Fadeaway is gewoon zoals ik al had gezegt de perfecte afsluiter van een top album.

Hopelijk hebben jullie wat aan me review, want na een goed avondje met een vriend van me op de bank heb ik de album echt zo ervaren.
En het was echt genieten, puur genieten!

Ik geef hem 4.5 punten en dat heeft Up The Downstair meer dan verdiend!

Krabbelt aan het begin maar wat voort, maar vanaf het titelnummer begint de Porcupine Tree omhoog te krabbelen. In Up the Downstair hoor je al een beetje The Sky Moves Sideways, in Not Beautiful Anymore hoor je al een beetje In Absentia en in Small Fish komt Stupid Dream al omhoog. Echt zo'n "leuk om te zien hoe ze begonnen zijn"-plaat, maar echt raken doet dit (voorlopig) nog niet. Wellicht komt het nog. Burning Sky is overigens wel een heel erg sterk nummer.

Blijft een zeer fijn album, gevariëerde themaatjes en intermezzo's, behoorlijk vlotte prog, donker, vet, meeslepend, interessante wendingen, volle sound en zeer fraaie solo's. Ook de bonusdisc is een luistergenot op zich. Zeer mooi uitgesponnen spacerock.

Porcupine Tree staat hoog in het vaandel bij mij, de reden is voornamelijk deze klassieker.
Echt bijna perfect dit album, meesterwerken staan hierop!
In Burning Sky zit rond de 5 minuten een geweldig rustpunt, een echt kippenvel moment, zelfs na tientallen keren luisteren.
Verder, Fadeaway, en instrumentaal geweldig en geweldig gezongen door Steven Wilson.
Ik moet toegeven, het is moeilijk voor me om dit album objectief te beoordelen.
Misschien zou het dan lager uitvallen, aangezien de nummers Small Fish en Synesthesia weinig toevoegen aan het geheel.
Maar dat geheel mag er alsnog zijn zeg, ben zelden zo snel verrast en verkocht door een artiest / album.
Een dikke 4.5*, wellicht ooit een 5, als ik m'n zoektocht naar perfecte muziek opgeef.

Ik kan hier niet onverdeeld enthousiast over zijn. De eerste helft vind ik nog wel erg goed, maar de tweede helft bestaat eigenlijk uit enerzijds tamelijk korte en vrijblijvende nummers en anderzijds uit lange jams of uitgesponnen nummers die draaien om één riff of één melodisch idee, en dat dan minuten lang. Burning sky begint bijvoorbeeld best sterk, maar gaat dan eindeloos door, sterft weg, komt weer terug en werkt naar een einde toe, maar allemaal zonder echte climax en zonder iets van een doel of een richting. Dat gaat me toch wel een beetje vervelen; het is een soort trucje dat ze hebben, en wanneer het mooi klinkt en een fraaie melodie heeft is het heel verleidelijk, maar voor mij is het toch wat te melig. Het klinkt al gauw naar "bladvulling", en ik mis zo de compacte intensiteit van bijvoorbeeld Signify of In absentia.

Mijn eerste kennismaking met Porcupine Tree was ten tijde van "Deadwing" en "Fear of a Blank Planet". In dat stadium hadden de stevige rock en metalinvloeden al hun intrede gemaakt in het geluid van Porcupine Tree. Nu ik me met terugwerkende kracht verdiep in het oeuvre van Steven Wilson en consorten moet ik vaststellen dat in het eerdere werk die stevige rock en metalinvloeden een stuk minder zijn. Uiteraard spelen de gitaren een hoofdrol, net als allerlei andere klanktapijtjes overigens, maar het is niet zo stevig als het latere geluid. Dit vind ik overigens nergens een probleem, want "Up the Downstair" een sfeervol en zorgvuldig opgebouwd album. "Up the Downstair" draait in mijn ogen om de twee lang uitgesponnen tracks "Burning Sky" en het titelnummer. Het lijkt wel of de andere nummers daar mooi omheen bewegen en het geheel prachtig laten samensmelten. Instrumentaal is dit om van te smullen en ik snap de vergelijking die regelmatig wordt gemaakt met Pink Floyd. Daarmee doet je Porcupine Tree eigenlijk te kort, want hoe zeer de paralellen met Pink Floyd zijn te trekken, Steven Wilson creëert echt een eigen geluid met zijn band. "Up the Downstair" is een mooi startpunt: sfeervol, intens, opbouwend, meeslepend, hard, zacht, alle facetten komen voorbij. Naast de twee eerder genoemde tracks vind ik "Always Never" ook een hoogtepunt. Prachtig hoe dat nummer toewerkt naar die intense gitaarsolo. "Up the Downstair" is voor mij een bevestiging dat ik me door alle platen van Porcupine Tree moet werken. Als je zo begint, belooft dat alleen maar meer moois voor wat komen gaat.

@Ronald5150 Veel plezier met de complete werken van Steven Wilson en al zijn projecten. Een uitdaging. De man is zo ontzettend actief en creatief dat je daar fiks wat tijd voor nodig zult hebben. Ik ben een groot fan en kom na het lezen van je recensie er achter dat ik dit debuut nog niet heb gescoord. Snel het album maar eens opsnorren en luisteren. Zit ergens ver weg gestopt in mijn kast en geheugen. Foei.

Bedankt @Broem. Aan het plezier zal het niet liggen, maar de hoeveelheid (zoals je al aangeeft) is immens. Maar dat zijn ook weer goede vooruitzichten. Maar nu eerst "The Sky Moves Sideways".

Even ter info: dit is niet het debuut want dat s het album On The Sunday Of Life. En die is weer behoorlijk anders dan dit album.

Klopt. Ik zag in de release lijst dat er nog een 2tal albums voor staan. Ik ken On THE Sunday of Life overigens niet. Aangezien ik wel benieuwd ben naar de ontwikkeling die Steven vanaf zijn prille jaren heeft doorgemaakt ook maar achter dit album aan. Zucht, het leven van een muziekliefhebber is zwaar.

Nou, in principe is dit wel het debuut van Pt als band. The Sunday of Life was een verzameling van eerder uitgebrachte tapes en Voyage 34 is, hoe leuk het album ook is, een veredeld experiment van Steven Wilson.

Precies, dat was ook mijn interpretatie.