Porcupine Tree - Up the Downstair (1993)

Ik kan hier niet onverdeeld enthousiast over zijn. De eerste helft vind ik nog wel erg goed, maar de tweede helft bestaat eigenlijk uit enerzijds tamelijk korte en vrijblijvende nummers en anderzijds uit lange jams of uitgesponnen nummers die draaien om één riff of één melodisch idee, en dat dan minuten lang. Burning sky begint bijvoorbeeld best sterk, maar gaat dan eindeloos door, sterft weg, komt weer terug en werkt naar een einde toe, maar allemaal zonder echte climax en zonder iets van een doel of een richting. Dat gaat me toch wel een beetje vervelen; het is een soort trucje dat ze hebben, en wanneer het mooi klinkt en een fraaie melodie heeft is het heel verleidelijk, maar voor mij is het toch wat te melig. Het klinkt al gauw naar "bladvulling", en ik mis zo de compacte intensiteit van bijvoorbeeld Signify of In absentia.

Mijn eerste kennismaking met Porcupine Tree was ten tijde van "Deadwing" en "Fear of a Blank Planet". In dat stadium hadden de stevige rock en metalinvloeden al hun intrede gemaakt in het geluid van Porcupine Tree. Nu ik me met terugwerkende kracht verdiep in het oeuvre van Steven Wilson en consorten moet ik vaststellen dat in het eerdere werk die stevige rock en metalinvloeden een stuk minder zijn. Uiteraard spelen de gitaren een hoofdrol, net als allerlei andere klanktapijtjes overigens, maar het is niet zo stevig als het latere geluid. Dit vind ik overigens nergens een probleem, want "Up the Downstair" een sfeervol en zorgvuldig opgebouwd album. "Up the Downstair" draait in mijn ogen om de twee lang uitgesponnen tracks "Burning Sky" en het titelnummer. Het lijkt wel of de andere nummers daar mooi omheen bewegen en het geheel prachtig laten samensmelten. Instrumentaal is dit om van te smullen en ik snap de vergelijking die regelmatig wordt gemaakt met Pink Floyd. Daarmee doet je Porcupine Tree eigenlijk te kort, want hoe zeer de paralellen met Pink Floyd zijn te trekken, Steven Wilson creëert echt een eigen geluid met zijn band. "Up the Downstair" is een mooi startpunt: sfeervol, intens, opbouwend, meeslepend, hard, zacht, alle facetten komen voorbij. Naast de twee eerder genoemde tracks vind ik "Always Never" ook een hoogtepunt. Prachtig hoe dat nummer toewerkt naar die intense gitaarsolo. "Up the Downstair" is voor mij een bevestiging dat ik me door alle platen van Porcupine Tree moet werken. Als je zo begint, belooft dat alleen maar meer moois voor wat komen gaat.

Dit album is een stuk consistenter dan On The Sunday Of Life. Ook hier zijn de nummers nog een stuk rustiger en symfonischer dan het latere werk. Wat dat betreft laat het album zich meer vergelijken met het eerste soloalbum van Steven Wilson.

Een prachtig sfeervol album dat mooi geproduceerd is en lekker weg luistert, zonder grote uitschieters.

Score: 78/100

1. Up The Downstairs
2. On The Sunday Of Life
3. Voyage 34

Inderdaad een puik psychedelisch meesterwerkje waarvan mijn broer en ik trouwens de hoesafbeelding hebben gemaakt. Zo ook van Yellow Hedgerow Dreamscape dat eigenlijk een verzameling was van opnames die Steve niet kwijt kon op on the Sunday of Life

Heerlijke plaat om af en toe eens naar terug te keren. Stelt nooit teleur.