Megadeth - Peace Sells... But Who's Buying? (1986)

Wat een vooruitgang tov hun debuutalbum. Eén van de beste thrash platen ooit gemaakt.

1986 was echt wel een fantastisch jaar voor thrash-liefhebbers:

- Reign in Blood
- Master of Puppets
- Peace Sells
- Darkness Descends
- Pleasure to Kill

Inderdaad 1986 was geweldig voor ons Thrashvolk; mijn lijst waanzinnig te gekke Metal-lp's uit dat jaar is langer dan kruipend de elfstedentocht afleggen. Net als vele andere bands dat jaar bracht Megadeth ook een topper uit toen, die ook een flinke stap vooruitwaarts was t.o.v. het voorgaande werkje; Thrash kreeg echt duidelijk z'n vorm. Op dit klassieke album: Spijkerharde gemene riffs, knallende drums, bijtende zang etc. etc. waar zelfs een pitbull voor vlucht. En wat een gave hoes...(heb 'm destijds als grote patch achter op mijn spijkerjack gehad.) En zowat alle nummers bijten je lek! Het loopt, het giert, het jankt, het rekent af...het doet alles! En dat dus allemaal in die spijkerharde produktie! Ook tekstueel is het links en rechts zinnig. Klassiek Metal album! Waarom...waarom heeft Megadeth nooit meer zo'n gemene knaller gemaakt? Rust in Peace vind ik by the way ook vreselijk goed hoor, maar is natuurlijk een heel ander album, en anders hard.

P.s. Megadeth was destijds 's middags bij de Vara zelfs op TV! ! ! In een jongeren programma. (Keer wat anders als alleen maar bij Vara's vuurwerk toen.)

Darkness Descends en Pleasure to Kill zijn prima cultplaten maar mogen mijn inziens de schoonveters van die andere 3 toch nog niet vastmaken. Qua songstructuur, instrumentenbeheersing en productie lopen die toch voor. Enfin, nog steeds mijn inziens één van de beste metalplaten ooit. Hij pakt je vanaf de eerste drumroll verstikkend bij je nek en laat je pas los na de kermende 'Die!' uit My Last Words.

Megadeth bewijst hiermee dat het een zekere klasse in huis heeft. De band profileert een eigen geluid met de aparte zang van Dave Mustaine en ook tekstueel weet hij op te vallen. De betere nummers zijin Wake Up Dead , Peace Sells, Devil's Island en Black Friday. Toen het uitkwam was ik er niet zo van onder de indruk, maar de factoren originaliteit en eigen geluid hebben het een positieve draai gegeven.

De enige misser hier is I Ain't Superstitious en zelfs dat valt nog mee. Dit is inderdaad één van de toppers uit de thrash-scène en na RIP Megadeth's beste.

zo, het geluid is idd veel beter op de remaster maar het spontane is er wat af

kweenie waar het hem in zit maar de hele mikmak is zodanig door de filter gegaan dat het te perfect klinkt zowat, nine inch nails idee

magoed, nie klagen,we wilden een beter geluid en dat hebben we

Eén van de beste Megadeth platen.

Deze plaat had inderdaad geen remaster nodig in mijn ogen. Ik vind de originele productie meer organisch en bovenal een meer spijkerhard karakter. Dat je nu de verschillende instrumenten kunt onderscheiden is leuk maar soms heeft dit soort muziek dat niet nodig. Dit is toxicale waanzin en dat moet niet te perfect door je speakers komen.

op so far so good pakt de remaster wat mij betreft ook veel beter uit

Geluidstechnisch absoluut want de originele uitgave heeft inderdaad een ietwat barre geluidskwaliteit. Maar toch, het heeft ook wel weer wat. SFSGSW! kwam uit in een uiterst drug-geladen periode van de band. De originele productie weerspiegelt dit. De remaster heeft een heel clean geluid. En het woord clean is natuurlijk een giller éénieder die weet hoe vaak Mustaine in en uit een ontwenningskliniek is gekomen.

ja das allemaal leuk en aardig maar ik heb toch graag een goed geluid

een van de redenen dat ik so far so good niet vaak draaide was die belabberde kwaliteit

Geweldig album, zeker een aanrader!!

Een van de meest briljante metalplaten uit de jaren 80 wat mij betreft. Wat een woede en wat een krankzinnigheid. Maar alles wordt zo perfect gedoseerd gebracht. Geen uitbarstingen á la Slayer of Dark Angel Het klinkt allemaal zoals Mustaine was. Ingehouden, opgekropte woede.
Het typisch venijnige Megadethgitaarwerk komt te pas en te onpas om de hoek kijken maar is nergens misplaatst.
Afsluiter My Last Words brengt uiteindelijk toch de beslissende mokerslag.
Briljant.

De uitbarstingen zijn inderdaad minimaal maar de onderliggende woede isde gehele kleine veertig minuten waarneembaar. Enkel in Black Friday en het einde van My Last Words gaat Dave helemaal door het dolle heen.

Gelukkig beter dan de voorganger. Ik beschouw deze vaag genoeg meestal als hun eerste album, maar het is de tweede. Wake up Dead en Peace Sells zijn erg goede nummers met echt stevige solo's.

3,5*

Een agressief, politiek gericht protest uit het hart.

Natuurlijk is het op vocaal vlak niet super, maar
1) Het stoort totaal niet en past op z'n eigen manier bij de muziek
2) Je luistert niet voor de vocal performances naar Megadeth

Lekkere gemene riffs, sterke aangrijpende teksten en vooral:
Zeer sterk songmateriaal.

Ook redelijk wat afwisseling:
Van killer songs als 'Wake Up Dead' en 'Peace Sells' naar het emotionele 'Good Mourning' (prachtig gitaarspel!) en het energierijke 'My Last Words'.

Mooi om te zien hoe Megadeth evolueerde.
Zeer sterk Thrash Metal album. Meer: Zeer sterk album.

Het titelnummer ... . Album is een reuzestap voorwaarts, het is waarschijnlijk al meer dan 15 jaar geleden dat ik deze nog gehoord heb, maar het is onmiddellijk genieten.

het titelnummer springt er wat mij betreft echt bovenuit

dat geniale basloopje, het inzetten van dikke gitaren, mustaine lekker vuil en smerig,met een even geniale riff, toen ie nog oprecht kwaad was, en tekstueel ook nog eens dik in orde

De video voor het nummer:

"I want to watch the news!"
"This IS the news!!!"

Echt cool.

De Wake Up Dead video is ook erg gaaf. Met een breakdancer nota bene.

Helemaal waar maar op het einde steeds dat peace sells peace sells beetje eentonig eigenlijk.

Voor mij brengt dat stukje juist meer leven in het hele nummer. Alsof je een "grand finale" hebt. Anders krijg je ook van die korte standaard nummertjes.

en net voor dat overbekende stukje speelt mustaine het geniale basloopje van het begin nog ff scherp over op gitaar

en dan knallen maar

feest man

O ja klopt. Dat bewijst dat het nummer nog eens extra goed is!!

Peace Sells is inderdaad een vet nummer. Gaaf basloopje, vlijmscherpe teksten, de beste tekst van dit album, en misschien wel de beste van Megadeth. Lekker tegen de amerikaanse maatschappij aanschoppen Jammer dat ie al deze teksten weer teniet doet met zijn vreselijk pro-amerikaanse houding op United Abominations ik dacht dat megadave beter wist

Mijn favoriete nummer is echter Good Mourning/Black Friday. De opbouw van dit nummer tot aan de woede-uitbarsting de laatste paar minuten van Black Friday is geweldig. Voor mij het ultime thrash-metal nummer . Devils Island is ook een topper, gaat over een Frans koloniaal gevangeniseiland. Welliswaar minder aggresief dan GM/BF maar zoals eerder beschreven, de onderliggende woede is heel duidelijk voelbaar.

Ik heb zowel het origineel (ooit eens op CD aangeschaft) als de remaster (gedownload, ik had immers al eens voor de muziek betaald) en toch luister ik meestal naar het origineel, de wat korrelige productie heeft wel wat en tevens zit ik niet zo op de overbodige remixen te wachten.

Ik vindt deze line-up, met Gar Samuelson en Chris Poland (wie kent Return to Metalopolis?) eigenlijk ook beter dan die met Friedman en Menza. Ben benieuwd hoe RIP geklonken zou hebben met deze heren. Opvolger SFSGSW was waarschijnlijk ook een stuk beter geweest met deze twee nog aan boord, dat album bevat ten opzichte van PS... BWB toch wel een paar zwakkere nummers.

Ik heb deze nog een paar keren afgespeeld en het bevalt me nog steeds: toppers (Wake Up Dead, Peace Sells) maar ook een paar nummer die me totaal nog niet bevallen (Devil's Island en I Ain't Superstitious). I Ain't Superstitious vind ik zelfs een regelrechte misser. Ofwel een dikke 3,50 ofwel een krappe vier.

I Ain't Supersticious is een cover, weet zo niet meer van welke artiest. Ik vind het ook de minste van deze plaat.

Erikk, je hebt gelijk en ik had het moeten beseffen omdat het zo afwijkt van de rest. Wiki geeft als auteur Willie Dixon.

I ain't Supersticious vond ik vroeger een van de betere nummers op de plaat .

Hoewel ik in principe terughoudend ben met covers op reguliere albums, vind ik deze wel goed op de plaat passen. Dave Mustaine maakt er natuurlijk wel een eigen versie van. Leg de teksten van Willie Dixon (uit 1962) maar eens naast die van Dave.
Het luchtige tussendoortje vormt een soort bliksemafleider voor het climaxerende slot.
Overigens prefereer ik ook de originele produktie. De Megadeth remasters maken stuk voor stuk de originele atmosfeer kapot in mij oren.