Megadeth - Peace Sells... But Who's Buying? (1986)

Bedankt! Toch raar dat ze die opnames niet kwalitatief opgepoetst hebben. Weer een remaster waar dus veel meer in had gezeten

Wat die live opnames betreft.. vraag me af of er veel meer van te maken viel..

Maar een echte anniversary remaster verdient meer ja, vind het altijd interessant die extraatjes. Ik had persoonlijk wel oren gehad naar demo opnames uit deze tijd. Al zullen die ook wel niet heel goed klinken. Op de Killing Is My Business remaster staan ook wat demo's als bonus.. die klinken nou niet bepaald fijn..

Ruwe live opnamen uit de good old days vind ik anders vaak behoorlijk verfrissend tussen alle al dan niet bewerkte officiële live dubbelaars die per se perfect moeten klinken.
Het hoort wel een beetje bij het genre.

Je kan ook een remaster maken met veel respect voor de originele sound, maar waarbij je de boel een beetje 'oppimpt'. Ik vind het bij bijvoorbeeld Nevermind wel mooi gedaan. Het blijft die grungy sound, alleen hoor je meer details.

Aan Nevermind heb ik me ooit, tegen beter weten in, gewaagd en dat was een beroerde ervaring! Heb het album verkocht en hoop het nooit meer te hoeven luisteren. Af en toe een nummer op de radio is prima maar een heel album van die suicidale rommel? No thanks!!

Peace Sells...But Who's Buying?

Nevermind suicidaal noemen? Anyway, D.Mustain speelt een van zijn beste solo's op het einde van My Last Words (overigens op Wake Up Dead ook).

Typisch voorbeeld van een achteraf-associatie, lijkt me. Maar let's talk about Megadeth.

Laatst toen ik de oude albums draaide vond ik So Far, So Good wel ongeveer even goed. Maar nu steekt deze er toch duidelijk bovenuit. Een album dat ik echt grijs heb gedraaid, ik ben dus blij dat ik de cd er weer bij heb.

Ik kan maar niet kiezen tussen beide welke beter is (en gelukkig hoef ik dat ook helemaal niet). Beide zitten bij mij op hetzelfde, hoge niveau.

Moet je toch eens de B-sides Even in His Youth, Aneurysm, Curmudgeon en D-7 (live) hard aanzetten. Ze staan als nr. 13-16 op de geremasterde cd one. Als je Megadeth's Peace Sells... goed vindt, dan zou je dit toch...

Yeah right, en m'n moeder is de zus van Beatrix

Je hebt Def Leppard, Europe, U2 etc. in je top 10 staan, dus 4 nummertjes Nirvana is niet zo'n vreemde suggestie.

Ik heb liever niet dat je die band in één zin noemt met Leppard, Europe en U2
Is heel andere muziek die niet te vergelijken is met de bands die je noemt wat mij betreft.

Wat een sprong vooruit was Peace Sells toch na het debuut van Megadeth. Een klassieker in zijn genre en ik ben blij om te zien dat de score gestaag aan het stijgen is, wat niet meer dan terecht is!

de eerste keer dat ik dit album hoorde vond ik er niets aan. het was te rouw, mustaines zang kon me niet raken, het kende veel onverwachte wendingen...

hoe meer ik er naar luisterde echter, hoe meer de muziek begon te groeien. nu behoort het album tot mijn top 3 van megadeth albums. de meeste megadeth albums bleken trouwens groeialbums te zijn voor mij.

op de eerste helft van het album is werkelijk niets aan te merken: wake up dead, the conjuring, het tietelnummer (de text van peace sells is vandaag de dag nog steeds actueel), devils island. stuk voor stuk geweldige nummers. black friday behoort tot mijn favoriete megadeth nummers.

hierna zakt het album een beetje in. niet dat de nummers slecht worden, in tegendeel. maar black friday, the omen en my last words lijken allemaal wat op elkaar qua opbouw waardoor het geheel wat langdradig wordt. I Ain't Superstitious is dan ook een leuke afwisseling.

de 25th anniversary edition is wel wat magertjes: je krijgt 4 keer hetzelfde album, met 4 verschillende mixen. de live registratie is dan weer wel leuk, de slechte qualiteit neem ik wel voor lief. de foto's en de tickets/ flyers uit die tijd die erbij zitten zijn dan wel erg leuk als je fan bent.

Top album van Megadeth. Vanaf nummer 1 tot en met nummer 8 zijn het alleen maar toppers. Persoonlijk vind ik My Last words het beste nummer op de plaat. Maar de rest doet er zeker niet voor onder. Knap hoe de band catchy, maar toch technisch zeer goede nummers in elkaar weet te zetten.

Grappig dat je My last words aanhaalt. Dat nummer hing er voor mijn persoonlijke beleving altijd maar een beetje bij op de één of andere manier. Nu ik de 25th edition heb (en het album daardoor weer een aantal maal intensief beluisterd heb), valt me juist dát nummer op! Echt een mega geweldig nummer is het! Een vergeten en verloren gewaande parel. Voor mij althans

Puike thrashplaat uit een tijd waar de produktie bij dat soort albums nog al eens te wensen over laat.
Het album heeft goeie produktie/sound, i.t.t. andere thrashklassiekers als BBB (Exodus), The Legacy (Testament) of Kill 'em All (wat mij teveel stoort). Album vol woede door Mustaine snauwend gezongen. Minpuntjes vind wat de te korte duur en I Ain't Superstitious, die ik niet vind passen op het album en wat als een opvullertje zie, maar wel goed gedaan op zich .

Na 25 jaar de cd versie aangeschaft en met een puntje verhoogd.. Ben overigens ook nog in het bezit van een gelijknamig 25 jaar oud vintage t-shirt.
Ik zag Megadeth altijd als mindere imitatie van Metallica (d.w.z. in de jaren '80!). Nu merk ik nu dat dat niet geheel terecht was, zeker als je naar Metallica's afgelopen 15 à 20 jaar kijkt, en worden hun platen & cd's momenteel alsnog regelmatig beluisterd.

Fijne thrash-plaat uit de 'good old days'.

Enig minpuntje bij Megadeth blijft echter Dave's zang, waarbij ik me altijd afvraag of ie het toilet wel haalt. Maar de muziek maakt bij deze band alles goed!

Ik heb altijd het zelfde gevoel. Hoewel ik dat live storender vind dan op de plaat, dat komt natuurlijk omdat hij op de plaat niet tegelijk zingt en gitaar speult, daarnaast zal zeker de genuttigde geest verruimende middelen ook geen positieve bijdrage aan zijn zang leveren. Dit blijkt wel want sinds hij clean is, is zijn zang ook live een stuk beter.

Dat is dan bij Megadeth live at ullevi (2011) niks van te merken. Daar piept hij zich door de hoge stukken heen , utube required. Ik vind de extra livedisc hier toch echt een stuk beter.

Vind ik ook. Op youtube staat ook veel spul van de 1988 tour. Daar klinkt Mustaine nog lekker venijnig. Maar ja, toen was het nog een archetypische speedband waar dergelijke spuugvocalen goed bij pasten. Die melodieuzere deutjes van de latere albums vergen toch andere zangkwaliteiten.

De spijker op z'n kop!

Niet dat daar iets mis mee is, maar live valt het wel eens tegen.

Nee, ik snap wat je bedoeld. Ik mag die melodieuzere albums van Megadeth ook graag. Live is het qua zang alleen behelpen af en toe...

Check op de tube eens live in Essen of Koln 1988. Zo gaaf. Zelfs Devil's Island komt daarop goed uit de verf qua zang. Nee, die Eddie slaat de plank compleet mis als het gaat om Mustaine's zangkracht toen vs zijn zangkracht nu.

Ik heb die bootleg dvd van Essen 88. Altijd al een fantastische periode van de band gevonden.

Ik moet hier nog ergens een super-vhs band hebben liggen waar ik woodstock 99 heb opgenomen. Ook al is dat van veel later, dat vond ik toch ook wel gaaf en vrij melodieus. Maar in principe past zijn stem al knarsetandend inderdaad beter bij Black Friday.

Dat soort vhs tapes kunnen natuurlijk gelijk de kliko in, nu alles op utube staat. al die moeite voor niks

Zonder daarvoor een goede reden te hebben, heb ik Dave Mustaine altijd wat een treurig type gevonden. Daardoor ook niet veel naar Megadeths muziek geluisterd. Wellicht zou Peace Sells daar verandering in kunnen brengen...

Het album begint met een van de sterkste nummers die het te bieden heeft: Wake Up Dead. Na een paar nummers wordt de neergaande lijn ingezet. Het titelnummer vind ik maar zo-zo. Ik heb het gevoel dat het nummer meer een superlang intro is, waarna er nooit echt wat gebeurt. Bij Good Mourning/etc. ben ik afgehaakt, om bij de versnelling in Bad Omen weer wakker te worden. Het eerste, langzaamste deel van dat album vind ik erg grijs en doet me niks. Daarna een cover die niet zo goed op de plaat past qua geluid, waarna Peace Sells afsluit met opnieuw een erg sterk nummer in de vorm van Last Words.

Het gitaarwerk is wat deze plaat de moeite waard maakt, met goede riffs en een aantal welgeplaatste overgangen. Helaas doet de productie niet veel recht aan het gitaarwerk: ik vind dat de instrumenten op deze plaat lastig te horen zijn, alsof alles naar de achtergrond is gemixt.
Of Peace Sells...But Who’s Buying beter was geweest met een andere zanger weet ik niet, maar de zang van Mustaine doet weinig om het album naar een hoger plan te tillen.

Alle plussen en minnen bij elkaar nemend, vind ik dit een degelijk album met een paar hoogtepunten. Toch verwacht ik niet dit album nog veel te gaan luisteren in de toekomst, en echt geinteresseerd in andere Megadethalbums heeft het me ook niet gemaakt (hoewel Rust in Peace voor binnenkort op het programma staat).

3.0*