Megadeth - Peace Sells... But Who's Buying? (1986)

Een fantastisch album van Megadeth met een aantal pure klassiekers erop. Wake Up Dead, Peace Sells en eigenlijk ook Devils Island. Slottrack met de toepasselijke titel My Last Words vind ik ook erg sterk. Flink wat goede composities dus, die samen een krachtig en goed ruim half uur metal vormen. I Ain't Superstitious is als enige wat meer bluesy rock georiënteerd, maar dat is juist leuk aan Megadeth: het is niet allemaal exact hetzelfde wat je te horen krijgt.
Een diepe bas en snelle drum als basis met daaroverheen het sausje van spetterende gitaren en prima zang, wat soms richting schreeuwen gaat, van Mustaine. Het knalt heerlijk je boxen uit allemaal. Who's buying? I'm buying.

Zonder daarvoor een goede reden te hebben, heb ik Dave Mustaine altijd wat een treurig type gevonden. Daardoor ook niet veel naar Megadeths muziek geluisterd. Wellicht zou Peace Sells daar verandering in kunnen brengen...

Het album begint met een van de sterkste nummers die het te bieden heeft: Wake Up Dead. Na een paar nummers wordt de neergaande lijn ingezet. Het titelnummer vind ik maar zo-zo. Ik heb het gevoel dat het nummer meer een superlang intro is, waarna er nooit echt wat gebeurt. Bij Good Mourning/etc. ben ik afgehaakt, om bij de versnelling in Bad Omen weer wakker te worden. Het eerste, langzaamste deel van dat album vind ik erg grijs en doet me niks. Daarna een cover die niet zo goed op de plaat past qua geluid, waarna Peace Sells afsluit met opnieuw een erg sterk nummer in de vorm van Last Words.

Het gitaarwerk is wat deze plaat de moeite waard maakt, met goede riffs en een aantal welgeplaatste overgangen. Helaas doet de productie niet veel recht aan het gitaarwerk: ik vind dat de instrumenten op deze plaat lastig te horen zijn, alsof alles naar de achtergrond is gemixt.
Of Peace Sells...But Who’s Buying beter was geweest met een andere zanger weet ik niet, maar de zang van Mustaine doet weinig om het album naar een hoger plan te tillen.

Alle plussen en minnen bij elkaar nemend, vind ik dit een degelijk album met een paar hoogtepunten. Toch verwacht ik niet dit album nog veel te gaan luisteren in de toekomst, en echt geinteresseerd in andere Megadethalbums heeft het me ook niet gemaakt (hoewel Rust in Peace voor binnenkort op het programma staat).

3.0*

Een van de beste albums in het genre en samen met Rust In Piece het beste dat Dave Mustaine ooit heeft voortgebracht. Althans......

Ik heb zowel de originele LP als de in 2004 geremixte versie op CD. Die laatste heb ik tot vandaag maar 1 keer in mijn CD-speler gehad omdat ik mij bij beluistering kapot geschrokken was van de heiligschennis die Dave Mustaine pleegde met de remix.

Vandaag besluit ik de twee toch maar eens weer te vergelijken maar als ik alleen al 'Wake up Dead' vergelijk rijzen de haren in mijn nek alweer. Het bas en drumgeluid is totaal verpest maar erger nog....... zangpartijen zijn opnieuw ingezongen (Mustaine is helaas geen betere zanger geworden) en de geweldige solo's zijn opnieuw ingespeeld maar missen de energie en de furie van het origineel. Het beste nummer van Megadeth klinkt op de 2004 versie vervreemd, unheimisch.

Zo stapelen bij het luisteren van de remixen de ergernissen zich op. Mijlpalen waar je naartoe leeft bij nummers leveren anti-climaxen op. Zet ik vervolgens het origineel weer op dan leef ik op en voel ik de energie weer borrelen. De productie van het origineel had ongetwijfeld beter gekund maar dit is het geluid waarmee ik ben opgegroeid. Iets anders wil ik gewoon niet!

De band laat zich hier kennen en zetten een fantastisch albumpje neer. Ruim een jaar na de nogal rommelige 'Killing Is My Business... and Business Is Good!' brengen de heren hier toch een gigantische vette plaat op de markt. Het is net alsof ze even hebben geëxperimenteerd met het eerste album want dit tweede album knalt al de goeie kant op: vette songs, geen rommelige momenten en een gave productie maakt 'Peace Sells... But Who's Buying?' een erg toffe album die niet meer weg te denken is.

Megadeth was made up of "four functioning heroin addicts in the band," ^

Megadeth, zo bedacht ik mij vannacht, is bij mijn weten de enige band / artiest van wie ik vier platen op rij de volle mep heb gegeven, dus maar even wat pennen hier en daar. Het begon ooit met 'Killing...', maar die heb ik indertijd niet echt meegekregen, dus voor mij was het startpunt deze waanzinnige verzameling huzarenstukjes, inclusief de vreemde eend in de bijt en cover 'I Ain't Superstitious' (het origineel moet ik nu toch es checken - Mustaine: "Willie Dixon heard our version and he goes, 'Man, I like it. I thought that was great' ... Willie Dixon gave us the thumbs up."^).

Mijn grote neef en lichtend voorbeeld in muziek & film had deze plaat met handtekeningen van de bandleden erop gewonnen via de Aardschok en daar was ik stilletjes toch wel jaloers op (ik moest het dan maar doen met een tape-je en vele jaren later heb ik alsnog de cd aangeschaft). Nog altijd verveelt het totaal niet. Mustaine is een killer componist en bedenker van talloze riffs, breaks en wat niet meer en voert ze met speels gemak uit. Ellefson, Samuelson en Poland vormen het duivelse trio dat hem uiterst creatief bijstaat.

^ 10 Things You Didn't Know About Megadeth's 'Peace Sells... But Who's Buying?' | Revolver - revolvermag.com. Een paar dingen wist ik al, maar lang niet alles.

Album nummer 2 van de heren. De eerste was er niet eentje die hier heel goed beviel. Erg rommelig, Dave is niet de sterkste zanger en muzikaal heel veel ideeën die nergens lekker tot wasdom komen. Verwachtingen voor deze (ondanks dat dit voor velen dus wel een monsterlijk goede plaat is) waren dus niet heel hoog. Des te mooier is de verrassing dat dit zowaar een zeer degelijk, wat zeg ik, een erg goed album is geworden.

Dave's zang is nog steeds niet al te best, hoewel zijn rauwe stem hier wel wat beter uit de verf komt (en ik begin langzaam aan misschien toch een beetje te wennen). Vooral muzikaal is dit allemaal veel sterker. Het is nog steeds rauw, snel en vol furiositeit, maar er wordt meer aandacht besteed om de muziek wat beter uit te werken. Zodoende geven ze de instrumentatie wat meer ruimte om zich tot een mooi geheel te vormen. En dan blijkt ineens hoeveel kunde de band in huis heeft. Ok het is (nog?) geen Metallica kwaliteit, daarvoor is het net wat te onafgewerkt. Maar qua creativiteit doen ze absoluut niet onder. Sterker nog, ik denk dat ze met Metallica het meest creatief en interessant zijn op muzikaal gebied van de 4 bands. Ten tijde van deze release dan.

Megadeth maakt hier in ieder geval een goede revanche mee. Ze krijgen daarom het voordeel van de twijfel van me en krijgen een 4*.