Tom Waits - Mule Variations (1999)

Toen m'n tante Simonne nog haar winkeltje had, kwam er iedere dinsdagmiddag een meneer Nys langs voor een borreltje.

Hij was een handelsreiziger, en stak altijd prachtige verhalen af: over losgeslagen huisvrouwen, dieven en allerhande tuig, ... Toen-ie hij alweer de weg koos met z'n Mercedes 190 zei m'n tante: "Niet geloven, hoor - hij verzint die verhalen waar je bijstaat".

Alsof me dat wat kon schelen! Zelfde laken en broek bij Tom Waits. Alle "waargebeurde" verhalen die hij opdist zijn pure bedriegerij. Maar daar hou ik best van - onbetrouwbare vertellers

Tom Waits: Zeg eens - wanneer je kijkt naar een saaie film, wordt die film beter wanneer iemand in je oor fluistert: "hey - dit is wél echt gebeurd"?

En Tom Waits kan prachtig verhaaltjes verzinnen. Ja - hij meet de mooiste verhalen verhaspelte muziek aan. Neem zo'n nummer als Big in Japan - wat is dat verdomme? Punkblues gespeeld door een oude blueszanger die een lading electroshocks achter de rug heeft?

Iedere keer luister ik met dezelfde spanning en verbazing naar What's He Building? Wàt een beklemmend paranoia-sfeertje

Met kop en schouders het beste nummer van de plaat (voor mij) door wat je al aanhaalt, dat sfeertje, briljant.

Yep, een topsong dit. Een lofzang van Waits voor al de mensen die in hun kelder/zolder aan het één en ander lopen te prutsen en een lange neus naar de roddelende buren. Zou dit een nummer zijn wat ook op zijn eigen werkzaamheden ('vreemde' muziek maken) betrokken kan worden ?

Ik ga er maar een halfje bijdoen, dit blijkt bij nadere beluistering toch een fameus mooi geschonden schijf

Tom Waits heeft nog het meest weg van een stroper: je weet wel, zo ééntje die op konijnen jaagt met een lichtbak in de hand.

De lichtbak zijn de landlopersverhalen die hij verkondigt, het arme konijn, ben ik - achteloze luisteraar en de stok waarmee ik op mijn hoofd krijg is de sjacherachtige uitvoering van Waits' nummers.

Het konijn ligt K.O. - nu maar hopen dat Waits geen geschikte kookpot kan vinden

lol

Volgens mij hoef je je geen zorgen te maken want volgens mij is Tom "Ik Doe Alsof Ik Een Zuiplap En Een Kettingroker Ben Maar Eigenlijk Ben Ik Stiekem Een Gezondheidsmaniak" Waits vast wel een vegetariër of zo.

dit was de eerste tom waits plaat die ik kocht. ik beluisterde hem voor de eerste keer bij een meisje op haar kot en telkens ik hem nu weer opleg denk ik terug aan wat ze zei toen ze het nummer what is he building in there draaide " ik word wel bang van deze muziek" en al wat ik kon zeggen was wauw... en ik kroop wat dichter bij haar ; )
nu ja wat er waar van is....

man wat een plaat

Mijn hemel wat een opener is Big in Japan toch!
Dat de heren Barman (dEUS) en Carlens (Zita Swoon) hier naar luisteren is te merken
Wow wat swingt dat nummer de pan uit.
Ik dacht altijd dat ik wat meer in het kamp der oude albums hoorde, maar nu ik dit album weer hoor denk ik dat dat niet bepaald meer opgaat. Hier komt een halfje bij.

"But heh I'm big in Japan I'm big in Japan I'm big in Japan"

Ik swing nog even verder nu.....

Ook ik vind 'What's He Building' echt een bijzonder goed nummer, maar mijn favoriet is 'Take It With Me'. Op "Heartattack And Vine" uit 1980 na, is dit het beste Waits album naar mijn mening. Dit is zo ontzettend goed, en vanzelfsprekend de beste van 1999. 5/5

What's He Building brrr ben bang..
Het is dat ie €3 kostte, anders kocht ik het niet. Ik wilde het proberen, maar kan nu alleen maar zeggen dat het niet mijn ding is. Maar het zou altijd kunnen groeien. De openaar is lekker, dat sowieso. Ach wie weet....

Hold On is ook een prachtig nummer toch?

Bij mij duurde het ook even, Hill. Gewoon af en toe weer eens opzetten. Ik heb wel het idee dat als je eenmaal zo'n rafelige Waits doorgrond hebt, je de rest veel makkelijker aan kan.

Sowieso zonde om het niet te proberen
als ie je eenmaal pakt is de beloning hoog

Ik denk vooral opzetten als het alcoholgehalte (te) hoog is...

Hij groeit langzaam. Black Market Baby bijvoorbeeld is echt geweldig. Die heerlijke gitaar erin, fantastisch. Ja het is vreemd maar lekker.

De albums Swordfishtrombones en Rain Dogs worden als meesterwerken gezien.
Mule Variations vind ik ook sterk in de buurt komen van de twee eerder genoemde albums.
Heb deze zanger wel een slecht of zwak album gemaakt, volgens mij niet.
Alice en Blood Money zijn ook steengoed echt zeer de moeite waard.
De stem van Tom Waits, ja die is apart maar geweldig.

geweldige cd, vooral cold water.


(mijn eerste berichtje, en ik geef hem aan mister Waits)

Wat mij opvalt aan deze plaat is de enigzins christelijke inslag.
in Get Behind the Mule zingt Tom over 'Had to stand naked at the bottom Of the cross,
And tell the good lord what they did'
en ook in de nummers House Where Nobody Lives, Chocolate Jesus en Come on up to the House gaat het enigzins over de kerk e.d. Chocolate Jesus gaat niet óver Jesus maar toch...

ik geef 4.5 * aan deze top plaat!!

Een beetje een net niet album van Tom Waits. Het is zeer zeker niet slecht, maar na het geniale Bone Machine en het vreemde the Black Rider kwam deze een beetje als mosterd na de maaltijd. Het is een beetje Tom by the numbers maar dan met wat langere nummers dan gewoonlijk. Een nummer als Get Behind the Mule gaat maar door en door en door.......

Slecht wordt het nooit bij Tom Waits en hier dus ook niet. En door de jaren heen is deze wel steeds beter geworden, maar meer dan 3,5 ster kan ik hem niet geven.

Het prijsnummer van het album is What's He Building, een prachtig relaas over de nieuwsgierigheid van de mensheid als iemand niet geheel beantwoordt aan de verwachting van de buurt. Ook erg mooie nummers zijn Georgia Lee en Hold On. Die laatste had zo door Bruce Springsteen geschreven kunnen zijn.

Wellicht dat een deel van de lichte teleurstelling komt doordat het jaren duurde voordat dit album uit kwam en het niet de superplaat was die ik verwachte. Hierna werd het Blood Money nog een graadje erger. Dat is toch wel zo'n beetje het minste album van Tom. (Alice is eigenlijk al van midden jaren 90).

Gelukkig heeft hij met Real Gone en Orphans de weg omhoog weer te pakken.

1 van de beter platen van meneer Tom Waits, een 5

Weer een prijsnummer uit het omvangrijke oeuvre van Tom Waits. Blues, jazz, gospel; het maakt ons fenomeen niets uit en hij schudt het moeiteloos uit z'n pols. Deze plaat zet ook een mooie sfeer neer: duister en gruizig. Mooiste nummers zijn de liedjes die gelardeerd worden met die weemoedige accordeon. Hold On en Georgia Lee hebben eeuwigheidswaarde

Ik vind Lowside of the Road zo prachtig...
Weer iets heel anders dan die andere favoriet van me, Cold Water, waarin Waits zo'n dronken dorpsgek lijkt (extra punten voor de koebel)

Prachtalbum en met ballads als Hold on ook toegankelijk voor de minder geoefende luisteraar, niet te experimenteel. De sfeer, het artwork en de zanger drijven je door nauwe gangetjes en modderige beekjes om dan uit te komen op een hemels pleintje.

Nou nou, de plaat eindigt met een maan die kapot is en een donkere lucht.

Goede combi van duister, gekte, prachtballads en gruizige vocalen ondersteund door Primusgekken, die bas is lekker vet en herkenbaar. Groeit nog steeds daarom maar even een extra berichtje.

Ik blijf 'Take it with me' elke keer opnieuw magistraal vinden... Die tekst, die diepe stem, die piano...

ow wat een heerlijk openingsnummer!!
dit word nog wat
glimlicht + tom waits

Weer een pronkstuk van de meest getalenteerde brombeer op deze aardkloot.
Niets nieuws onder de zon,maar wat klinkt het weer supereigenzinnig en doordacht.
De gekke geluiden,het volkome losse musciceren en de puurheid .
Niet voor iedereen weggelegd,maar in de juiste stemming is dit weer een hele fraaie Waitsplaat.

Ik kan enkel in superlatieven spreken over deze plaat. Van begin tot einde is deze plaat hem helemaal. Een walsende piano, een krakende vloer, stampende blues...
But what is he building in there?
we have the right to know...

Inderdaad, de max!!

Zo zelfs op #1 in je top 10! goed bezig