Tom Waits - Mule Variations (1999)

Voor mij een beetje de "comeback" van Tom Waits na een paar 'kalere' en minder melodieuze platen. Hier is alles te vinden; van mooie ballads tot de Waits die tekeer gaat met potten en pannen...en alles daar tussenin. Persoonlijk vind ik 't z'n beste sinds Swordfishtrombones...

Hold On, mijn eerste echte kennismaking met Tom Waits.
Wat een prachtig nummer is dat. Het vraagt om meer, meer van deze man.

Alleen is nu de vraag waar ik moet beginnen in het werk van deze man. Iemand tips?

Ik ben ooit begonnen bij deze man met Rain Dogs, is me prima bevallen

Zangstem: Closing Time
Schreeuwerige stem: Mule Variations & Blue Valentine
Zeer geestige verhalen vind je (ook) op Orphans, vooral disc 3 is

What's he building is echt fantastisch

Chocolate Jesus is met grote afstand het beste nummer, maar voor de rest vind ik het middelmaat troef. Vooral de combinatie Waits-piano kan me maar weinig boeien, dan liever de plaatjes waar de schaduw van Beefheart rondwaart. Alleen kan oom Tom, ook op Mule Variations, niet tippen aan de Captain, maar dat weet ie zelf ook wel.

Kan iemand me vertellen wat in godsnaam een "Filipino Box Spring Hog " is??? (behalve natuurlijk een briljant nummer)

Dit is volgens mij na Closing Time, het meest toegankelijke album van deze man, niet alleen staan er een paar prachtige ballads op, maar er is een mooie mix doorgeen het hele album. Met als uitschieters Hold On, The House where Nobody lives en Black Market Baby.

And what's a "Leopard-Skin Pill-Box Hat"?

Tom Waits – Mule Variations

Groot zijn in Japan, dat is voor zielige classic rockbands die maar niet weten te stoppen. Daar hoeft men niet te spelen op braderieën en zijn ze nog onverminderd populair. Opener “Big in Japan”, een onvervalste punkblues waarin net zoveel de geest van Captain Beefheart als die van de Ramones in doorklinkt, zet op dat gebied vraagtekens. Deed Tom Waits in 1999 er niet meer toe? Nee, onze brombeer is anno 2009, tien jaar later, nog steeds relevant. Zijn jarenlange ervaring zorgt er ook voor dat hij nu nóg doorleefder klinkt. Bluesmannen horen nu eenmaal oud te zijn.

Waits is zo’n artiest die op zichzelf staat, in de ogen van de criticus. Niet voor niets worden nieuwe artiesten met hem vergeleken en soms door hun rauwe stem voor imitator versleten worden. Dat is niet terecht. De oplettende luisteraar met enig historisch besef, ziet in dat Waits zelf ook de mosterd bij derden vandaan haalt. Het is namelijk zo dat het beroemde geluid van zijn platen op het Island-label, is ontstaan onder de invloed van de eerder al aangehaalde Captain Beefheart. Ook blueslegende Howlin’ Wolf en jazzgrootheid Louis Armstrong behoren tot de directe invloeden. Bebop, crooner-jazz, “backwoods blues”, gospel, hoempa, industriële noise en wat allemaal nog meer, het gaat er allemaal bij Tom in en komt er net zo buitenissig weer uit. Op dit album laat hij zich toch het meeste van zijn bluesy kant zien, terwijl hij soms ook behoorlijk rechttoe rechtaan rockt en af en toe nog best funky uitpakt ook.

Het is een kwestie van smaak, maar er zullen velen zijn die deze man het liefst op z’n excentriekste horen. Die komen maar deels aan hun trekken eigenlijk. “Cold Water” is echt een typisch drinklied, met prominente plek voor koebel. In het lang uitgesponnen “Get Behind the Mule” valt vooral op door de prominente rol van bluesharpist Charlie Musselwhite. De beatpoëet in Tom staat ook nog even op in “What’s He Building In There?”. Het is een subliem stuk gesproken woord, waarin de spanning bijna om te snijden is. De tekst intrigeert en de geluidseffecten ondersteunen het verhaal. Ook het zwaar percussieve “Eyeball Kid” behoort tot de meest aparte nummers op de plaat. Met dank aan meestergitarist Marc Ribot.

De gevoelige Waits is ook nadrukkelijk aanwezig. Hij is ouder en wijzer. Hij heeft nu de nodige extra levenservaring. De drank en drugs heeft hij inmiddels afgezworen, nu heeft hij de liefde ontdekt, zo lijkt het. “House Where Nobody Lives”, “Picture in a Frame” en “Take It With Me” durven zelfs schaamteloos sentimenteel te zijn, terwijl dat niet eens stoort. Je herkent het gelijk als Tom Waits en dat geeft wel aan hoeveel muzikale gebieden deze man in zijn carrière heeft verkend. In de twee laatst genoemde, jazzy nummers ontbreken de bebop-invloeden zelfs en laat Waits zien dat hij ooit als crooner is begonnen.

Ik stelde de vraag al: doet Waits er nog toe? Die vraag zou ik zelf willen beantwoorden met een retorische vraag: doet Bob Dylan er nog toe? Neil Young? Misschien slaat Waits geen nieuwe wegen in, maar wat hij doet, is van hoge kwaliteit. Held.

Als ik naar Tom Waits hoor , komt bij mij vaak de gedachte op: is dit nu een muzikant, een theatermaker of beide . Voor mij staan er wel een paar mooie nummers op, maar echt te weinig om dit te 'smaken' (ook zijn stem; een 'act' of echt?). Voor degenen die er wel van houden...enjoy it.

ik heb een grote bewondering voor het werk van Waits maar ik heb hier en daar wel eens moeite met het feit dat hem kwalificaties te deel vallen alsof hij tot de categorie Lennon/McCartney of Bob Dylan behoort. Dat gaat in mijn beleving een forse stap te ver. Waits heeft heel veel mooi materiaal geschreven, maar daartussen zit ook een hoeveelheid dubieus materiaal wat de pers als geheel iets te veel ophemelt waardoor Waits iets groter lijkt dan hij is.

Lennon/McCartney en Bob Dylan staan wat mij betreft ook iets hoger dan Tom Waits, maar hij is zeker een prima songschrijver en een veelzijdig muzikant. Zijn stem is dan weer een kwestie van wennen, Tom Waits heeft niet meteen de mooiste zangstem maar hij is wel vrij uniek en doorleefd.
Een mengeling van rock, blues, country en jazz is hier te horen, het klinkt bij wijlen bizar en dan weer ingetogen. Hoewel ik de rustige en ingetogen nummers van hem prefereer, ik hoor het liefst de romantische Tom Waits. "Hold On", "House Where Nobody Lives", "Picture in a Frame" en "Georgia Lee" zijn de nummers die ik heb aangevinkt. Maar ik vind het album over de hele lijn sterk!

De Bob Dylan-vergelijking gebruikte ik als een soort hyperbool. Ik bedoel, wie zou nou van Bob durven zeggen dat hij niets meer voorstelt en maar beter kan gaan stoppen? Niet dat dat zo is, maar jullie snappen wat ik bedoel.

die gedachte had ik zon beetje nadat ik de eerste plaat van dylan had gehoord, cq uitgezeten

enfin, waits is uniek in zijn soort, maakte goeie platen, maakte ook wel eens wat mindere platen, maar immer bleef het trekken, je houdt ervan of niet, ik houdt ervan, maar alleen in de winter of wanneer je liefje ervandoor is

Dubieus materiaal dat te veel wordt opgehemeld? Dat moet ik dan nog tegenkomen zeker. Nog nooit een slechte plaat van deze man gehoord. Welke van de reguliere albums vind je minder als ik vragen mag? Wat mij betreft krijgt Waits eerder minder aandacht dan hij verdient dan omgekeerd. Als we hem vergelijken met Dylan, laat staan met de heren van the Beatles, is zijn muziek echt maar bij een klein aantal mensen bekend, en wordt het door nog minder mensen gewaardeerd..

vandaar dat ik het ook over de pers heb. Ik heb het over de recensies van de pers en hoe de mindere albumtracks niet gewaardeerd worden zoals zij zijn maar neergezet worden al een onderdeel van het geheel zodat het geheel hoger aangeslagen wordt dan het is. "Bone machine" is door een voorbeeld. Blind door mij aangeschaft op basis van lovende recensies. Ik kon mij er niet in vinden.

Aha op die manier De mindere tracks worden geaccepteerd omdat ze het in het geheel passen, terwijl ze individueel misschien minder voorstellen. Daar zit wel wat in in het geval van Waits ja. Als je de nummers los van elkaar gaat luisteren, zeker van zijn latere albums, werken ze niet goed. Als je dat bedoelt ben ik het zeker met je eens. Waits maakt geen liedjes-liedjes (bij gebrek aan een beterere omschrijving), maar dat deert me niet echt. Wat mij betreft draait het juist om het geheel plaatje, en dat is bij Tom altijd dik in orde.

En Bone Machine is schitterend Beter dan deze Mule Variations zelfs imho.

De albums van Tom Waits moet je inderdaad als één geheel beschouwen, het vergt ook meerdere luisterbeurten om ze te waarderen.
"Bone Machine" heb ik (nog) niet, dit album moet ik dit jaar ook aanschaffen.

Ik las ergens dat er een aantal artiesten is die door de spreekwoordelijke alle zogenaamde "ware muziekliefhebbers" gewaardeerd worden. Radiohead en Tom Waits werden als voorbeeld genoemd. Ik moet daar toch altijd wel een beetje aan denken. Tom kan nu eenmaal niet veel fout doen bij de "intellectuelere luisteraar" geloof ik.

Ik heb ooit eens met Twee voor Twaalf meegedaan (en gewonnen ), maar ik heb soms het gevoel dat sommige mensen door hun "status" van bepaalde muziek houden terwijl ik wel eens twijfel of ze het nu écht mooi vinden of ergens bij willen horen....(beetje off-topic, maar ja). Als ik bijv. Leo Blokhuis hoor praten over Tom Waits, denk ik:..vind je het nu echt zo mooi of 'staat' het ook "intellectueel"....

Mensen die muziek als statussymbool gebruiken, bijzonder afkeurenswaardig

Inderdaad, zoiets is gewoon schandalig!

Ik walg van dat soort mensen. Ik vind Waits helemaal geweldig sinds ik zijn nummer 'The World Keeps Turning' bij de end credits van de film "Pollock" hoorde. Maar ik heb een gruwelijke hekel aan Radiohead ('verplicht' volgens de 'ware muziekliefhebber') en ik houd wel van het door critici zo verguisde Queen, dus blijkbaar ben ik geen echte muziekkenner. Dan maar niet!

Ik hou van Tom Waits omdat ik zijn muziek erg mooi vind. En zo hoort het te zijn.

Tom Waits is een klasse en vooral een muzikant apart. Sowieso de meest consistente artiest (samen met de heren en dame van Sonic Youth) die ik ken, hij heeft gewoon geen mindere platen gemaakt. Creaties als Filipino Box Spring Hog, Big In Japan of What's He Building In There?, wat je er mee aan moet weet ik niet, maar wat klinken ze toch goed. Om toppers als Hold On, Picture In A Frame of Come On Up To The House maar even buiten directe beschouwing te laten. Of luister eens goed naar die tekst van Take It With Me... deze raaf kan ook zo waanzinnig romantisch uit de hoek komen. Wauw. Ik kom er niet altijd, heb er soms geen zin in, maar als ik me weer eens in 'badass-land' vertoef, dan zit Waits er op de troon. Mule Variations blijft voor mij zonder twijfel één van Waits' beste platen.

Ik vind Tom Waits onwijs fascinerend -wat zou het tof zijn als-ie m'n buurman was-.

Maar dat laatste willen we allemaal wel, Tom Waits als buurman! Kim Gordon als buuf dan maar?

Ik zie me al Thruston Moore begroeten als we allebei toevallig tegelijke tijd naar onze postbussen lopen.

aah lijkt me geweldig

gabriel: leker weertje niet
peerdeman: ja geweldig zomerweer.
gabriel: nog een paar leuke roddels gehoord
peerdeman: ja the analoque postcard heeft weer een nieuw album uitgebracht

gabriel: werkelijk dat is geweldig nieuws

Ik weet het niet met deze c.d. hoor. Er staan een paar best goede nummers op (Get behind the mule en Hold on) maar soms klinkt zijn stem zo geforceerd. En What's he building? is ronduit irritant.