Neil Young - Freedom (1989)

Neil Young leek de draad een beetje kwijt te zijn toen hij in 1989 met dit album op de proppen kwam. Met daarop ook de hit Rockin' in the free world (door Pearl Jam vaak live gespeeld).
Hiermee liet Young zijn meesterschap weer zien en deed dit door een veelzijdig album af te leveren.

Dit album geeft toch wel de veelzijdigheid van hem aan.
Steeds vernieuwend.....nooit gedateerd.

Dit album geeft toch wel de veelzijdigheid van hem aan.
Steeds vernieuwend.....nooit gedateerd.

Ik blijf er bij: "Rockin' In The Free World" is het ultieme Rock nummer.

Dit is een van 'smans beste albums!!! De vinylplaat heb ik zowat letterlijk grijsgedraaid, en de CD ligt ook nog heel erg vaak op. Neil Young maakte countryplaten, groezelige epische rock, rocakbilly zelfs en Jazz/Blues (het prachtige "This Note"s For You")... op dit album komt de veelziijdigheid (zoals trouwens ook al gemeld werd door Aerodynamic en tims) van Young naar bowen.. akoestische nummers, countryliedjes met gastbijdragen van Linda Rondstadt ("Hangin' on a limb" en "The ways of love"), pop ("Someday"), Powerrock en epische nummers ("Crime in The City" en "Eledorado" zijn schitterend), schitterende ballads zoals "Wrecking Ball"...

En dan die knappe cover van "On Broadway" !!!

Topplaat!!!

Met deze cd heb ik Neil Young leren kennen. Freedom hoort zeker tot zijn beste werk. Een gevarieerde plaat en daar hou ik wel van. Mijn favoriete nummers: Crime in the city, Don't cry en Eldorado. Wel al een tijdje geleden eigenlijk dat ik er nog naar geluisterd heb, maar we zullen daar onmiddellijk eens iets aan doen zie.

Dit album is goed weg te kauwen.
Het is zeker niet van dezelfde kwaliteit als zijn jaren 70 werk maar zijn beste werk sinds.
Rockin' in the Free World is het prijsnummer hier al hoor ik zelf liever de versie op Weld.

Een geniale comeback. Ik ben dol op dit album. Natuurlijk is 'Rockin' In The Free World' de anthem van het album (zoals 'Like A Hurricane' op "American Stars 'N Bars" en 'Cortez The Killer' op "Zuma"), maar er is veel meer te beleven. 'Eldorado' is ook zo'n prachtig nummer, en niet te vergeten 'Don't Cry'. en... ach laat ook maar. Het is allemaal top. 5/5

Someday is een prachtig nummer, echt een sfeermaker.
Het hele album bevat eigenlijk een geweldige sfeer die alleen Neil weet te creëren.

Geniaal album dit ! Met mijn all-time favorieten Keep on rocking in the free world,Crime in the city,Eldorado en The Ways of Love ! Tijdloze muziek !


met vriendelijke groet the viking 5*

De grillige jaren tachtig, de jaren van puur expetimenteren met allerlei genres, lopen op zijn eind, en zie : Neil Young maakt terug normale Neil Young platen !

Freedom is dan ook een mooie plaat, alhoewel niet zijn beste.
Wrecking Ball en Eldorado zijn parels, alsook natuurlijk het rock-anthem Rockin'n in the Free World, zowel acoustisch als electrisch, hetgeen Neil Young opeens terug op de hitparades plaatst.
Mooie plaat, tout court. 4 sterren krijgt ie van mij ****

Wat is Neil Young toch een weergaloze artiest!!!
Ik heb bijna al zijn platen, maar kan maar niet kiezen welke ik de mooiste vind.
Freedom is een van zijn beste platen, maar dit geldt eveneens voor Tonight 's the Night, Everbody Knows This In Nowhere, Prairie Wind, Harvest, Harvest Moon en zijn Unplugged CD.
En dan vergeet ik er nog wel een paar!!
Kortom, zowel de akoestische als elektrische kant van Neil bevalt mij enorm.

Mooie plaat. Zeer veelzijdige muziek. "Crime in the city" is een heerlijk relaxt nummer, Bij "Don't cry" lijkt het wel alsof er een vliegtuig opstijgt. Het prachtige "Wrecking Ball" en natuurlijk het eeuwig knallende "Rockin in the free world".
Kortom: vakwerk.

Ik vind dit zeker een mooi album, maar zeker niet één van de betere.

Mee eens, al hou ik persoonlijk meer van de Rock / Pop kant dan van de "Country" kant van Neil, al bij al inderdaad een geweldenaar.

Een aardig album, meer niet. Wel één van de beste van Neil Young.

Wéér een briljantje deze plaat. 4.5

Na lang van middelmaat in de jaren 80 kwam Neil gelukkig weer met een goede. Vanaf de openaar Rocking in the free world tot de afsluiter houd deze plaat de sfeer vast. Goed gedaan, en een opleving van deze oude reus.

Een plaat met geen zwakke broeders dit keer.Stuk voor stuk heerlijke composities zowl tekstueel als muzikaal een lust voor het oor."Eldorado" klinkt hier fabelachtig met die spaanse gitaar,maar de versie op de bootleg waar het nummer trouwens "Road of Plenty"heet,is ook niet te versmaden."No More" is ook zo'n parel met zijn ijle zang en heerlijk gitaarwerk.En de piano op "Wrecking Ball"(overigens nog prachtig gecoverd door Emmylou Harris op haar gelijknamige abum)is een stukje Young ten voeten uit.Prachtige plaat Op naar de 5 sterren.

Volgens mij de laatste belangrijke Neil Young plaat die ik nog moest beluisteren. Ook deze is van een bijzonder hoog niveau. Grappig ook dat ie weer begint en afsluit met een harde en zachte versie van hetzelfde liedje, net als bij Rust Never Sleeps.

De harde versie van 'Rockin In The Free World' is overigens veel beter. Rocken doe je nu eenmaal op een elektrische gitaar en niet op een akoestisch ding.

Voor de rest een afwisselend album met furieuze rockers en prachtige tedere liedjes. Zo hoor ik Neil het liefst.

Enige minpuntje is de cover. Die kan echt niet hoor.

4*

Ik heb ook meer met dit album; zijn stem komt een stuk krachtiger over dan op oudere albums.

Hier zullen veel fans wel niet mee eens zijn, maar vaak klinkt zijn zang toch wel tegen het valse aan, neemt niet weg dat hij wel goede composities geschreven heeft.

Blijft wel een wereldsong dat 'Rockin In The Free World' .

Ken alleen Rockin in the Free World hiervan, ik lees overal dat het een heel goed album moet zijn.. alleen die albumhoes schrikt me elke keer weer af om hem mee te nemen, ongelofelijk lelijk is die hoes.

Klinkt misschien raar, maar ik zie albums als een combinatie van de muziek en het artwork wat samen als het ware een kunstwerk moet worden.

Het artistieke comebackalbum van Neil Young waarin hij heel wat stijlen beheerst zoals rock, folk en country. Enkel sterke songs hierop zonder mindere momenten. Hierna zou Neil Young nog meer prachtige albums uitbrengen.
"Rockin' in the Free World" (de elektrische versie hoor ik het liefst) is een ware klassieker!

Een van de weinige memorabele albums die Neil na 1980 nog zou maken.

Het leuke van deze plaat is, voor mij althans, dat het een soort verzameling is van veel van de muziekstijlen die Neil Young eerder op plaat uitbracht. En het maakt voor mij meteen duidelijk welke Neil ik het liefst hoor: de hard rockende à la Rockin' in the free world.
Maar dat neemt niet weg dat ook Crime in the City, No More en Don't Cry er zeker mogen zijn.
Een aantal nummers halverwege de plaat had hij van mij weg mogen laten. Die klinken niet veel beter dan de gebruikelijke mainstreampop die al door genoeg andere artiesten wordt gemaakt.

Eldorado vind ik zo heerlijk, vooral als ie na de zin "his hair is red as blood" even een loeiharde zwaai aan z'n gitaar geeft.

Ik ben bezig alle Neil albums te beluisteren, en wie weet daarna te kopen, en ben bij 1979 nog maar even gestopt om bij deze verder te gaan. Ik zie namelijk wat op tegen zijn jaren 80 werk, maar enfin over op Freedom. Wat bekend staat als het comeback album van Neil heb ik begrepen?

Begint lekker met een akoestische versie van Rockin' in the Free World, die misschien nog wel beter is dan de elektrische naar mijn mening.

Dan komt Crime in the City, waarbij ik me meteen al afvraag waar is pt. 2 dan?, tot aan de 4 minuten een prettig nummer daarna begint het me te vervelen en bij 6 minuten heb ik uiteindelijk voor de 1e keer een Neil Young nummer geskipt.

Don't Cry volgt en na een minuut krijg ik de angstaanjagende gedachte: ''Zou het kunnen dat dit een waardeloos album is?''
Je raadt het al, ook deze maar snel overgeslagen voordat ik het al meteen helemaal met de plaat gehad heb.

Hangin' on a limb is next, en al snel wordt ik weer wat rustiger. Het niveau stijgt aanzienlijk en dat is maar goed ook. Al had hij misschien een half minuutje korter gemogen.

Eldorado kende ik al, totaal niet mijn stijl muziek maar ik ben toch wel onder de indruk over de manier waarop het nummer gemaakt is. Inmiddels heb ik 5 nummers gehoord en ben ik verre van positief op uitzondering van het 1e nummer na.

Nummer 6 dan, The Ways of Love, heerlijk nummer. Eindelijk dat werd tijd! Lekker een beetje in de stijl van Harvest en Comes A Time. En een prachtig, ik herhaal, prachtig stukje mondharmonica.

Someday, op het 1e gehoor lijkt mij dit een echt groeinummer. Zoals bijvoorbeeld het nummer After the Goldrush, dat moet je leren waarderen. Maar klinkt al wel erg aangenaam. On Broadway kende ik ook al, en die heb ik dus maar overgeslagen, dat zegt genoeg denk ik...

Met Wrecking Ball begint weer een schitterend gevoelig nummer. Let ook eens op de zachte pianoklanken. Prachtige zachte, af en toe bijna fluisterende, zang van Neil. Ja, hier doe je het allemaal voor!

No More begint en het eerste wat ik doe is naar buiten kijken. Waarom naar buiten kijken? De zon schijnt, en dat is precies het gevoel wat de 1e klanken van dit nummer bij mij oproepen. Alle problemen zijn even de wereld uit tijdens dit héél erg mooie nummer. Ondertussen zijn de gefronste wenkbrauwen verdreven en komt er zelfs een kleine glimlach op mijn gezicht... Het feit dat ik de zin I can't get it back verstond als I cán get it back is misschien niet zomaar toeval.

Too Far Gone is weer een bekende voor mij, weer een nummer die zeker niet zou misstaan op Comes a Time. Een schitterend nummer, en hij blijft heerlijk hangen.

En ja hoor, het einde is aangebroken. En dan begint de echte pret. De 1e klanken toveren mijn kleine glimlach om in een grote grijns. Ik moet mij inhouden niet uit volle borst mee te schreeuwen, en dat lukt maar net.

Dan moet ik nu gaan stemmen, nu overheerst het goede gevoel van de 2e helft van het album nog maar ik zal eerlijk zijn. Pak em beet de helft van het album is heel erg goed, niet fenomenaal, maar zeker goed. De andere helft ben ik niet over te spreken en vind ik wel akelig dichtbij ''slecht'' komen. Toch overheerst het opgeluchte gevoel dat het geen verpeste luisterervaring was, waardoor ik op 3 sterren ga zitten.

blij dat ik deze vandaag weer heb ontdekt, ook jaren niet gedraaid

mooie aan young vind ik zijn breekbare stem en zijn talent om zijn gitaar finaal de bocht uit te laten vliegen, snoeihard (dont cry bijv)

ik denk dat voor velen dit de kennismaking werd met young van wege die ene grote hit, terwijl de rest van de plaat daar in alle richtingen van afwijkt maar immer young blijft

goed geproduceerd ook , en ene nummer als crime in the city blijft de volle 8:44boeien, wat je niet zou verwachten omdat de basis ervan vrij basic

enfin veelzijdige plaat en ik ga er nu weer eens lekker van genieten
edit, vanaf een minuutje of 40 wordt het wat mij betreft wat eentonig en gebeurt er niet veel spectaculairs meer, zonde, wachten op de afsluiter

Dit album was de come back van Young, een erg goeie come back, waarmee de zwakke jaren 80 werden afgesloten.
De start is meteen ijzersterk. de soloversie van Rockin in the free world, met het voor Young typerende voetenstampen!
Crime in the city is een van de beste Youngnummers die ik ken. Ik moet altijd meedrummen met de brushes. Heerlijk ritme, mooi acoustisch opgenomen, prima tekst. Niet te lang zoals Slayer vind
Ook een topper is Eldorado. Prachtig open geluid, elke touch van de snaren is raak. Net als Maus wacht ik ook altijd op die uithaal na this hair is red as blood.....

Daarmee heb ik de beste songs genoemd. De rest is wat minder, maar prettig om te horen zoals wrecking ball, someday,no more,too far gone. De laatste twee herinneren aan de rustige songs op Harvest.
Minder heb ik met on broadway en the ways of love. Niemandalletjes zoals ze helaas op elke Youngplaat voorkomen. En waardoor hij eigenlijk steeds die vijf sterren misloopt.

in tegenstelling tot Live at Massey Hall, die gewoon door de lengte mij wat taai en meer van hetzelfde geluid wordt, is dit een uistekend kwaliteitsplaatje. Eldorado en Wrecking Ball zijn favoriet. Foute hoes, goeie plaat.