Neil Young - Freedom (1989)

Foute hoes?? hoezooooo?

Omdat Neil eruit ziet als een bejaarde matroos.

Hahaha, ja ik vind het ook oerlelijk. Heeft wel wat weg van Donald Duck maar dan zonder snavel

Gezien de berichten hier boven heb ik vandaag op de rommelmarkt weer `n koopje gedaan voor 1 euro .
Rockin In The free World ( akoestisch ) is in ieder geval prima.

Eén van de toppers uit Neil's oeuvre, zonder enige twijfel. Er staan haast geen mindere nummers op. Van begin tot eind kan dit plaatje me keer op keer blijven boeien.
Eldorado, Wrecking Ball en de 2 versies van zijn overbekende Rockin' in the Free World springen er alsnog bovenuit voor mij.


rudiger, je hebt voor 1 € een klassieker binnengehaald, believe me!

Alweer van avatar veranderd, Father McKenzie?
Maar je hebt volkomen gelijk, dit is één van de topalbums van Neil Young zonder zwakke nummers en zijn artistieke come-back.

Het heeft even geduurd voor ik deze opnieuw een kans heb gegeven, maar net was het dan zover. Ik doe er een halfje bij, er staan toch enkele heel erg goede nummers op (Rockin' in the Free World, Too Far Gone, No More) maar helaas ben ik er deze keer niet in geslaagd het hele album te waarderen en af te luisteren. Chrome Dreams II bijvoorbeeld, duurt nog net iets langer maar die kan ik zo in 1 keer aanhoren.. Hier heb ik me 'doorheen geskipt'.

Als ik heel eerlijk ben vind ik dit ook 1 van de mindere albums van Neil, in tegenstelling tot het overgrote deel van de massa. Vreemd.

Dit album uit nieuwschierigheid me aangeschaft.
Kende Neil young alleen van "rocking in a free world".
Bij 1ste beluistering moest ik even wennen want totaal niet van
wat ik gewoon ben om te beluisteren.
Maar na een weekje te beluisteren bevalt deze sound me toch al veel beter.
Vooral de 1ste 5 nummers bevallen me het beste.
Met voor mij favorieten "crime in the city" en "don't cry".
Ga me zeker later eens wagen aan "harvest"

Neil is overigens wel waardeloos bij stem op de akoestische Rockin' in the Free World, jammer want verder klinkt het gewoon goed.

Deze plaat werd toentertijd wel een beetje gezien als de beste Neil Young plaat in 10 jaar. Misschien is deze plaat achteraf niet eens zo goed, maar geeft het eerder aan hoe slecht de meeste van zijn jaren 80 platen waren. Er zat tenminste wel weer energie in, iets wat de paar platen die voor deze verschenen compleet niet hadden, die klonken uitgeblust en bezadigd.

Dat hoor ik niet echt. Volgens mij is dat dezelfde versie als die op de officiele video "Freedom: A Live Acoustic Concert". Die duurt maar 30 minuten, maar het is wel een echte aanrader. Beste uitvoering van 'Too Far Gone' ooit!

Gisteren trouwens "Freedom" weer eens opgezet, en hij blijft maar beter worden met elke luisterbeurt. Het enige mindere nummer vind ik 'The Ways Of Love'.

Wel opmerkelijk dat zowel Neil Young als Bob Dylan in 1989 hun grote comeback maakten, en dat ze het jaar daarvoor allebei in een supergroup zaten (ook al was het Traveling Wilburys album veel beter geslaagd dan die van CSNY).

Wat is daar opmerkelijk aan?

Het is een interessante overeenkomst tussen deze twee artiesten (vind ik dan).

Wat ben jij een gigantische mazzelpik, waar in Nederland zitten de mafkezen die voor zo weinig geld dit soort giga cd's wegdoen?

Die mafkezen zitten elke zondag op rommelmarkten .
Ik struin elke zondag rommelmarkten af naar goedkope cd`s , het begint `n soort sport te worden .
Afgelopen zondag had ik er 11 voor 10 euri , ik verheug me al op koninginnedag want op de vrijmarkt is het altijd prijs.

Misschien is de akoestische versie van Neil Young van Rockin’ in the Free World de aanzet geweest voor de hele Unplugged rage die later op gang kwam.
In ieder geval een sterke opener van dit album. Voor mij was Freedom de come back van Neil Young.
Crime in the City sluit hier mooi op aan. Duidelijk dat The Walkabouts naar Neil Young geluisterd heeft. Deze song ligt wel in hun straatje. Alleen die break tussendoor met de slide gitaar vind ik minder er uit komen. Het duurt ook net niet te lang allemaal.
Vaak heb ik moeite met het stemgeluid van Meneer Young, maar op dit album stoor ik me er niet aan.
Bij Don’t Cry moet ik vreemd genoeg aan Pink Floyd denken tijdens de Watersloze periode. Gewelddadig mooie smerige gitaarsound tussendoor. Zo hoor ik Neil Young het liefste.
Als je dan vervolgens weer Hangin’ on a Limb hoort, merk je de veelzijdigheid op dit album. Het is een soort van Greatest Hits; alleen dan zonder de hits. De samenzang met Linda Ronstadt is zeer geslaagd, maar dit kan ook niet anders.
Helaas geen wederzijdse samenwerking op haar Cry Like a Rainstorm, Howl Like the Wind.
Aaron Neville past qua stem minder bij haar.
Eldorado is weer richting het werk van Walkabouts. En mensen die mij hier een beetje kennen, weten wat ik hier dus van vind. Misschien is het voor Mark Knopfler een goed idee om bij Neil Young in de leer te gaan. Leert die ook eens echt gitaar spelen.
The Ways of Love is weer met Linda Ronstadt; echter minder overtuigend dan Hangin’ on a Limb.
Someday is te zoetsappig. Had van mij weg gelaten mogen worden. Het zingen van dit soort nummers gaat ook niet super. Soms zelfs echt vals.
De lengte van Someday is dan ook 3 minuten te lang.
Zijn bewerking van On Broadway is weer zeer de moeite waard. Het tempo ligt iets lager, en de versterker een standje hoger.
Ik zie hem ook zo daar staan, met zijn mondharmonica, On Broadway.
Dat Neil Young ook nog verdienstelijk piano kan spelen, was voor mij onbekend.
Wrecking Ball is een mooie rustige ballade.
No More opent met het herkenbare gitaar geluid, al zou een leek zo denken dat hier David Gilmour aan het werk is. Hier vind ik de baspartijen net zo indrukwekkend; vooral in het begin. Na Eldorado en Rockin’ in the Free World het derde hoogtepunt van Freedom.
Het kampvuur nummer Too Far Gone was een waardige afsluiter geweest. De betere country sound.
Gelukkig heeft hij er voor gekozen om daar niet mee af te sluiten.
Want dan zouden we die geweldige rock versie van Rockin’ in the Free World missen.
Ik ben er nog steeds niet helemaal over uit welke versie ik nu het mooiste vind.
Ga dan toch voor de krachtige afsluiter.

Een kleine aantekening tot kort:
Freedom zou nog meer tot zijn recht komen als het eerste en laatste nummer om geruild werden. Beter om krachtig te beginnen, en rustig te eindigen.

Met die laatste aantekening ben ik het niet eens. Ik kan het niet uitleggen, maar de akoestische vind ik niet passen op het eind. Ik denk trouwens dat Neil Young hiermee hetzelfde voor ogen had als op Rust Never Sleeps, waar My My Hey Hey en Hey Hey My My de opener en de afsluiter vormden.

Probeer het eens.
mij bevalt het wel beter.
Al zijn beide versies natuurlijk erg sterk.

Rockin 'In The Free World (Electric).... ; de rest ken ik niet/nauwelijks en zal mij daar binnenkort eens aan 'wagen'. Over die hoes; goeie houding, foute 'aankleding'..... ...maar de muziek is belangrijker uiteraard.

Dit was een soort comebackplaat, na zijn ontzettend grillige en experimentele -maar niet altijd zo geslaagde eighties - keert Young terug met een plaat met het beste van de genres waar hij zo goed in is; rechttoe rechtaan rock, ingetogen country-achtige songs, goed gestructureerde rock'n roll, zeg maar.
Na zwakke (Trans, Re-Ac-Tor) en vreselijke (Everybody's Rockin', Landing On Water) platen keert Young eindelijk terug in 1989 met een bevestigend album; de dinosauriër kàn het nog, en hoe!
Dit is Neil Young in optima forma, zeker weten!

Niet aarzelen, kopen die handel!

Dit album was een van mijn eerste kennismakingen met Neil Young en toen was het reeds 1989 !!
M.a.w ik heb de man pas op latere leeftijd echt ontdekt.
Ik werd er toendertijd door een collega op gewezen wat een fraaie plaat dit toch was / is, en hij heeft helemaal gelijk gekregen.
een mengeling van de zeg maar rustige ingetogen Neil en de rockende Neil.
Van Weld tot Harvest Moon ik vind beide stijlen geweldig.

Harvest was het eerste album dat ik op cd kocht destijds bij mij 1ste cd speler. Dit Freedom was het 1ste album waarvan ik mij bewust werd van de artiest Neil Young. Ik liep toen stage bij een cd/foto zaak en draaide deze toen in de zaak, tot ongenoegen van mijn stagebegeleider, want het zou een beetje te pittig zijn voor het algemene publiek?
Hoe dan ook, dit album bevat een van mijn favoriete klassiekers van Neil in het nummer Rockin' in the Free World, zowel akoestisch als Electrisch. Daarnaast spreekt het 'thema' van dit album mij wel aan, die naast Rockin' nog een flink aantal andere sterke nummers bevat, zoals Crime in the City en Too Far Gone. De afwisseling tussen de wat stevigere nummers en rustige is in een mooi balans. Beide kanten beheerst Neil uitermate goed.
Dit Freedom behoort tot mijn favorieten van Neil Young, die ik tot nu toe dan ken. Maar goed, heel veel albums van Neil Young zijn mijn favorieten, alsook toch wel een aantal albums draken zijn.

Die hoes schrikte mij eerst af, maar toch maar een poging gewaagd en het was in 1 keer raak. Veel zinnings kan ik er niet over zeggen, alleen dat ik haast elke nummer wel goed vind. Alleen 'Too Far Gone' doet mij niks en 'Someday' is misschien wel het slechtse nummer van Neil Young dat ik tot nu toe ken. Vreselijk cheesy en afgezaagd, zeker met een zin als: We all have to fly someday... Bbbrrrr. Voor de rest een erg mooie en sterke plaat.

Subliem album. Eindelijk bereikt Young weer het niveau van de jaren '70. Nagenoeg alle nummers klinken fantastisch. Er is weer een opbouw. De gevoelige stem is terug, evenals sterke melodieën. Met dit meesterwerk lijkt hij in één klap al zijn '80 rotzooi bij het grofvuil te zetten. 4,5*

De troep uit de jaren '80 ken ik niet. Maar ik vind dit aanzienlijk minder dan zijn bekendere werk, al zakt hij nergens door de ondergrens. Rockin' in the Free World is een echte klasbak, heerlijk nummer. Elektrisch nét een tikkeltje beter. Wrecking Ball en het 8 minuten meeslepende Crime in City zijn mijn andere favorieten. Prima album, al krijg ik snel de neiging om een classic van ome Neil op te zetten.

Crime in the city is een heerlijke semi-akoestische up tempo song die laat horen dat Neil weer eens echte inspiratie had na een te lange periode van mindere platen. Heerlijk dat jazzy drumwerk met die kwastjes.
Ook Eldorado is een uitschieter. Roept herinneringen op aan Zuma.
Rocking in the fee world ook prima, al blijft het onduidelijk waarom er nog een live versie bij moet.
Maar toch ook weer van die typische minpuntjes die op elk Neil Young-album na 1973 schijnen te belanden: On Broadway, Don't cry en The ways of love. Die halen het album een stuk omlaag.

Afgelopen week deze plaat eindelijk eens aangeschaft. Ik ben er erg content mee.

De akoestische versie van Rockin' In The Free World blijf ik een aparte keuze vinden om het album mee te openen. Toch is het inmiddels erg vertrouwd. De rockversie die mij erg veel aan Kiss doet denken, vind ik daarentegen wel een geweldige hekkensluiter.

De af en toe invallende elektrische donderpartijen in Don't Cry geven een bijzondere draai aan het nummer. Zoiets doet zich ook voor in Too Far Gone.
Het illustreert de manier waarop Young zijn akoestische nummers bij de rocknummers laat passen.

Dat is nou juist waar ik niet van hou. Het verbreekt de sfeer van die songs.

Dat onverwachts snerende maakt het in mijn beleving juist avontuurlijk. Het komt totaal onverwacht.

We zijn nu alweer twee jaar verder. Ben benieuwd wat je van het album vindt, Rudiger!