Neil Young - Freedom (1989)

Na een lange reeks van experimenten, sommigen geslaagd (Trans) anderen niet (Landing on Water), een overstap van Reprise naar Geffen, dat een rechtzaak tegen hem aanspande wegens het maken van on-karakteristieke muziek en de terugkeer naar Reprise kwam dit album.

Freedom is een beetje een allegaartje en dat bedoel ik allerminst negatief. Het talent en de veelzijdigheid van een artiest als Neil Young is nu eenmaal niet in een stijl samen te vatten, soms doet hij daar een poging toe, maar het gros van zijn beste albums zijn net zo veelzijdig als deze.

Nadat het Bluenotes project een beetje op zijn einde liep (maar nog wel en passant Crime in the City opleverde, dat live soms wel 19 minuten duurde) dook hij met de ritme sectie van die band, Rick Rosas en Chad Cromwell, die beiden ook te bewonderen zijn in de film Heart of Gold en de albums Prairie Wind, Living with War en Fork in the Road de studio in om zijn volgende plaat op te nemen, te weten Times Square.

Neil Young zou Neil Young niet zijn als er niet iets tussen zou komen. Het album was te ruw en ongepolijst naar zijn zin (al valt dat in het licht van zijn meest recente album Le Noise wel mee) en dus werd het album ingekort tot een EP, El Dorado, die alleen werd uitgebracht in Japan en Australië waar hij op Tournee was. Van die EP zouden uiteindelijk 4 nummers op dit album terechtkomen, No More in een ietwat aangepaste versie.

De rest van het album werd terloops opgenomen, met hulp van artiesten als Ben Keith, Frank Sampedro van Crazy Horse en Linda Ronstadt en dat levert soms spetterende resultaten op, zoals de instant-klassieker Rockin' in the Free World, wat hij nog steeds graag mag spelen bij live concerten.

No more is een oude bekende uit 1976 en doet zeker niet voor het origineel onder, evenals Ways of Love, dat al uit 78 stamt. Beiden klinken op dit album voor het eerst echt 'af'.

Die ingrediënten tezamen maken dit album de terugkeer van Neil Young na 10 jaar van relatieve anonimiteit. Dat het nog beter kan, bewees hij een jaar later met Ragged Glory. Met Harvest Moon beleefde hij in 1992 zijn grootste commerciële succes sinds Harvest, maar zonder dit album was dat zeker niet mogelijk geweest.

Voor mij was dit mijn vierde Neil Young album, na Harvest, Rust Never Sleeps en Zuma, en de reden dat ik dit album aanschafte was omdat ik Rockin' in the Free World op de radio hoorde. Ik heb er nooit spijt van gehad en het blijft een van mijn favoriete albums dat ik nog regelmatig in de CD speler schuif.

Vooral het nummer Crime in the City (Sixty to Zero Part 1) intrigeerde me mateloos destijds. Ik ben letterlijk jaren op zoek geweest naar Sixty to Zero zelf, droomde er werkelijk van, heb de tekst (alle 11 versen) regelmatig doorgelezen en toen ik nummer het eindelijk vond was ik het er roerend mee eens dat het bij deze 8:44 minuten is gebleven. 10 minuten extra had de flow van het album geen goed gedaan, zoals dat eigenlijk ook zo is met Ordinary People op Chrome Dreams II.

Gedreven plaat waar voor iedere Young liefhebber iets op te vinden is. Neil met een acoustische gitaar op zijn schoot die zijn verhalen brengt als een troubadour en tegelijk de stampvoetende rocker die Neil Young nog steeds bleek te zijn. Er hangt op deze plaat, en dat bedoel ik niet oneerbiedig, een kleine Springsteen-vibe. Rijke instrumentatie, dynamische liedjes en een gevoel van hoop. Al is dat tegenwoordig een vies woord.

Gezien het feit dat Ome Neil vandaag 65 is geworden heb ik deze gelijk achter Massey hall gedraaid .
Ik vind het wel wat minder maar evengoed een zeer genietbaar album .
Nummer dat eruit springt is voor mij Eldorado , prachtig .
Laat ik beginnen met 3,5 star .

eldorado en crime in the city steken er wat mij betreft boven uit. zeker 1 van de betere young platen , maar de overtreffende trap is "ragged glory" het album dat hierna zou verschijnen.
Het laatste echte geweldige young-album imo.

Er staan ook wat saaie gedeeltes op Freedom, dat maar geen vlees of vis wil worden.

Tegen het licht bekeken van nogal wat voorgangers in de jaren '80 is Freedom een hele verademing, maar ik kan echt maar weinig met nummers als The Way of love, Eldorado of nog een paar van dat soort nummers.

Gelukkig nog Rockin' in the free world, No more en On Broadway.

Meen je dat nou van Eldorado, Musician? Dat is net een smaakmaker op dit album en het grijpt terug op de Neil Youngplaten uit de jaren '70.
Ik ben het mte je eens daty het een onevenwichtig album is, maar de zwakke plekken zitten voor mij in Don't cry, The ways of love, wrecking ball en too far gone. Daar wordt ik een beetje weeig van.

De eerdere (live) versies van 'Too Far Gone' zijn tien keer mooier dan deze.

Ik blijf Freedom juist één van de mindere Neil Young albums vinden.

Je hebt gelijk ook, 4**** was teveel.
Het is ook een album van Neil Young dat ik maar weinig draai. De electronische Rockin' in the free world had beter doorgeschoven kunnen worden naar Ragged glory, dan had de laatste nog gelijk een aansprekende single gehad.....

Tjee wat had die neil onzin cd's gemaakt in de periode hiervoor crap van de eerste orde. Eigelijk had ik hem al opgegeven. ik teerde louter op zijn prachtig klassiek oud werk en ik weet zeker vele met mij. Onverwacht's werd ik opeens opgeschrikt door een clip op mtv van neil young. Mtv en neil young? Ik kon mijn ogen eigelijk niet eens geloven. NEIL YOUNG en MTV gaat dat samen ja dus ha. The boys& girls van mtv zullen ook wel gedacht who the hell is deze hippie ha. Plus dat ze ook nog eens muziek geschiedenis les kregen. Maar dat zullen ze wel niet begrepen hebben vrees ik ha. En rocking in the free world was ook nog eens van uitermate goede kwaliteit. Mooie tekst en gedreven gespeeld en met die clip moest ik ook nog eens grinniken. Op naar de platenboer dus. toch nog effe geluisterd daar de man me in het verleden behoorlijk teleurgesteld had. Rocking in prima song dus. Crime in the city wederom prima prachtige tekst lekker gespeeld dit gaat erin als koek bij mij. Don't cry aardig met dat vreselijk lekker rauwe spel typisch young en zijn crazy cornuiten. Maar niet zijn sterkste. Don't cry ook al niet slecht. En dan eldorado prachtige neil. Sfeervol gevaarlijk meeslepend de oude meester kan het nog. Met hoekig guitaarspel van hem i love it. en effe schrikken he. The way of love naa skippen die hap te zoetsappig vooral dat refreintje brrrr. Someday ook al niet echt. Broadway prima nummer. Wrecking ball weer te zoetsappig met name dat slap refrein zeg. No more niks mis mee. To far gone te zeikerig. Rocking ditmaal elektrisch klinkt ook al prima.
Ik kan me herinneren dat ik vooral super opgelucht was dat neil weer met tijd en wijle zijn oude stijl/vorm te pakken had. Want wat heb ik de beste man vervloekt zeg. Maar al met al een plaat met missers en zeer sterke songs 3.5 pingel. Maar vooral opluchting pffff neil kon maar wilde vooral weer. he he he!

Je hele verhaal kan ik me prima in vinden Iggy. Een gedeeltelijke come back van Young. Hij laat horen wel nog goeie muziek te kunnen maken maar levert ook een paar dipjes.
In de'90 kwamen er nog een paar minstens zo goeie platen van hem, hoewel meer richting country-folk: Silver and Gold en Harvest Moon

De productie is wel heel erg gelikt, en de jaren '80 zitten ook goed in de hoes...

Eerste luister beurt, valt niet tegen opzich

Dit is de enige plaat die ik ken van Neil Young uit de jaren '80, denk ik. Het bekendste nummer is natuurlijk 'Rockin' in the Free World', en dat is ook een erg sterk nummer. Andere sterkhouders zijn 'Eldorado' en 'Crime in the City (Sixty to Zero Part I)'. Sommige nummers vind ik echter te zoet, zoals 'Someday'. Al bij al een vrij wisselvallige plaat, maar zeker geen slechte.

Destijds door de pers opgehemeld als het meesterwerk van Neil Young, waarop alle stijlen die de man in het verleden al de revue had laten passeren samenkwamen. En een dikke hit met Rockin' In The Free World, inderdaad regelmatig op MTV te aanschouwen. Neil was weer even hip!

Laatst weer eens enkele keren achter elkaar in de auto gedraaid, maar het geheel valt me nu toch een beetje tegen, zeker niet de 5* plaat die ik inherinnering dacht te hebben en enkele mindere broeders (On Broadway, Too Far Gone bijvoorbeeld) zorgen ervoor dat ik de score met een punt verlaag.

de acoustische versie van rockin'.. slaat dood;crime..& don't cry zijn goed;hangin' on gaat wel;eldorado is goed;the ways of love stinkt; someday trouwens ook, on broadway is goed;wrecking ball klonk goed toen emmylou harris het coverde, niet in deze versie;no more heeft een lekkere drive;too far gone is mooi;rockin'..is f....ing geweldig! go young, rock the world!

Misschien eens de moeite waard om achter het nooit uitgebrachte album 'Times Square' uit 1988 te gaan, in verkorte versie te krijgen als El Dorado (Japan en Australië EP).

Jaaaaaaaaaa, met dit album was Young weer terug aan het front. Hier klinkt hij weer urgent, creatief en geinspireerd. En met een rijke variatie aan stijlen en songs. En het is allemaal in orde tot zeer goed. Dus kies ik ook voor favorieten als de rocker 'Rockin' In The Free World', de countryballad en in mooie samenhang gezongen 'Hangin' On A Limb' en het tegendraadse 'Don't Cry'. Heel fijne plaat.

Neil Young heeft het intro van One Hit (To the Body) van The Rolling Stones geleend bij Keep On Rockin' In The Free World.

The Rolling Stones - One Hit (To The Body) - OFFICIAL PROMO - YouTube
Neil Young - Rockin' In The Free World - YouTube

Vind dat je bij dergelijke, dusdanig eenvoudige progressies niet over lenen kan spreken. Risico van het vak als je simpele nummers schrijft. De akkoorden komen ook niet overeen.

Kan wel zijn, maar je hoort het overduidelijk terug.

Weet je wanneer je een echt goed Neil Young album krijgt: als je van het beste van Freedom & Ragged Glory (van een jaar later) een cd vol gooit.

Dat wordt dan een dubbel CD van precies dezelfde lengte als beide losse albums, west. Wat is je punt precies?

Eh nou, van 120 minuten bijna 80 minuten maken. Dan haal je precies de zwakke broeders weg en wordt dit net zo goed als zijn top albums.

Jammer dat de gitaren wat achterin de mix zitten in vergelijking met de stem op Rockin' In The Free World (electric). Maar het blijft natuurlijk wel een fantastisch nummer!

Prachtplaat! Toppers voor mij zijn someday, wrecking ball en beide versies van rocking in the free world.

Een in kwaliteit sterk wisselend album. Rockin in a free world ,Crime in the city, Hangin on a limb en The ways of love zijn prima. De rest minder (Eldorado) tot gewoonweg suf Someday, On Broadway).

Ik vind dit hele album geweldig, van begin tot eind. Een bewijs dat het niet alleen kommer en kwel was met de muziek in de tachtiger jaren, en ook niet met Neil. Eigenlijk ben ik pas (selectief) Neil Young gaan verzamelen n.a.v. Freedom, Ragged Glory en Unplugged.

Dit album vind ik ook helemaal Top! Samen met jou genoemde albums, wat mij betreft de favoriete Youngalbums uit periode '80/'90
Freedom bevat alleen sterke tracks, mooiste vind ik , No More/ Crime In The City/ Rockin In The Free World/ Wrecking Ball

Als ik 'm vaak, heel vaak, draai, gaat het misschien toch een beetje op zijn plaats vallen. Mijn probleem blijft echter dat er van alle nummers betere versies voorhanden zijn. 'Someday' met Promise of the Real, 'Too Far Gone' uit de '76 tour, 'Crime in the City', enz. Gitaarpartij op het einde van 'No More' is wel Neil op zijn best! Halfje erbij.

Eind 89 kwam hij terug met dit meesterwerk. De muur viel en het was koop on rockin' in the free world. Ook een cd waar Neil zijn country kant én hard rock kant samen komen. Aanrader.