Stiff Little Fingers - Nobody's Heroes (1980)

Heb indertijd de tweede plaat van het Noord-Ierse Stiff Little Fingers menigmaal in de bakken zien staan, maar de streepjescodehoes trok me totaal niet aan, ondanks de knipoog van het ontwerp van Nobody's Heroes. Verschenen bij Chrysalis, een grote speler in Europa, nadat het debuut bij Rough Trade was verschenen.

Afgelopen augustus beschreef ik dat album, dat me goed beviel. Om de één of andere reden willen de liedjes van deze opvolger niet landen, terwijl de groep nog even oprecht en gedreven klinkt. Ik krijg de vinger niet achter het waarom hiervan en ontdek dat de singles het in het Verenigd Koninkrijk best goed deden. In maart haalde At the Edge er #15 en in mei-juni single-met-dubbele-A-kant Nobody's Heroes/Tin Soldiers twee weken #36. Dat is best veel voor compromisloze, gepassioneerde punk, melodieus en rauw gezongen.

Op kant 2 staan het instrumentale Bloody Dub en cover Doesn't Make It Allright, oorspronkelijk van The Specials die zich gelijkertijd regelmatig in de schijnwerpers speelden. In beide nummers worden reggae en punk naadloos aaneen gesmeed. Sympathiek is Nobody's Heroes zeker, in mijn geval desondanks niet beklijvend.
In 2001 verscheen een uitgebreidere cd-editie met vier bonustracks, die niet onderdoen voor de rest. Plus een interview met frontman Jake Burns met daarin enkele hilarische anekdotes, vervolg van het interview dat op de bonusversie van Inflammable Material staat - grinniken hoe de groep onderhandelde met het label Virgin en hun baas Richard Branson! Burns is een goede verteller. Die versie-met-bonussen staat ook op streaming.

Mijn reis door new wave en aanverwanten kwam van de tweede van powerpopgroep The Knack en gaat terug naar de VS: het debuut van The Feelies.