menu

The Feelies - Crazy Rhythms (1980)

mijn stem
4,12 (317)
317 stemmen

Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: Stiff

  1. The Boy with the Perpetual Nervousness (5:09)
  2. Fa Cé La (2:01)
  3. Loveless Love (5:08)
  4. Forces at Work (7:08)
  5. Original Love (2:55)
  6. Everybody's Got Something to Hide Except Me and My Monkey (4:09)
  7. Moscow Nights (4:32)
  8. Raised Eyebrows (3:00)
  9. Crazy Rhythms (6:08)
  10. Paint It Black * (2:54)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur: 40:10 (43:04)
zoeken in:
avatar van dj maus
4,5
Bij mij klopt ie nu ook.

avatar van Oldfart
5,0
Voor alle Feelies fans en zij die al lang zoeken naar cd's van de band:

Crazy Rhythms and The Good Earth will be re-released
by Bar/None Records to coincide with the Feelies' September performance at the All Tomorrow's Parties festival!

Crazy Rhythms and The Good Earth will be re-released by Bar/None Records on september 8th, 2009
Both albums feature deluxe packaging (CD and vinyl LP) with liner notes and copious bonus material.


En nu maar hopen dat de andere twee snel volgen, en....dat er nieuw materiaal uitkomt


avatar van Oldfart
5,0
Al weer wat meer bekend, nu op de site van Domino records:

http://www.dominorecordco.c...

Als je de cd of lp koopt krijg je dus blijkbaar gratis toegang tot meer downloads:

01. The Boy With The Perpetual Nervousness
02. Fa ce'-La
03. Lovless Love
04. Forces At Work
05. Original Love
06. Everybody's Got Something To Hide (Exceptt Me & My Monkey)
07. Moscow Nights
08. Raised Eyebrows
09. Crazy Rhythms
10. Fa ce'-La (Single Version) (Bonus Download Track)
11. The Boy With The Perpetual Nervousness (Demo Version) (Bonus Download Track)
12. Moscow Nights (Demo Version) (Bonus Download Track)
13. Crazy Rhythms (Live Version) (Bonus Download Track)
14. I Wanna Sleep In Your Arms (Live Version) (Bonus Download Track)

avatar van dj maus
4,5
Jammer dat hun cover van Dancing Barefoot niet als bonus erbij zit.

Maar sowieso heel goed, deze reïssue.
Werd echt wel eens tijd!

avatar van Oldfart
5,0
Release datum nu 14 september a.s.

avatar van ronnievb
4,5
Vraag: hoort Raised Eyebrows zo abrupt te eindigen?

johan69
erg fijn plaatje. Eén van de muzikale hoogtepunten van dit jaar, in het geheel niet gedateerd. Met dank aan Gijsbert Kamer voor promotie.

Raymond.
Onsamenhangend, samenhangend, adrenaline verhogend, ritmisch, pioniers, tijdloos, alternatief, inspirerend, hypnotiserend, legendarisch, eigenzinnig, typisch, pop, rock, lou reed, velvet underground, beatles, hitgevoeligheid, gekke ritme, rammelpop, moeilijk, simpel, geniaal, goede gitaren, te onbekend, invloedrijk, lovend.

Welke mis ik nog?

The Feelies is een geweldige mix tussen: ...... , ......... en ........ wat kortom geniale muziek kan worden genoemd. Vul drie woorden met een beetje fantasie in op de stippen lijntjes en je hebt: Crazy Rhytms een werkje wat ik te lang heb laten liggen, maar waar sinds deze week verandering in is gekomen. Geen enkel woord is gelogen over deze band, en ik raad iedereen die hier ook enigszins in is geïnteresseerd het niet alleen bij geïnteresseerd te blijven houden maar meteen deze plaat uit te proberen.

Eigenlijk zou iedere zelfrespecterende alternatieve rock liefhebber deze plaat in de kast moeten hebben. Maar ik ben bang dat het altijd bij een droom zou blijven. Ik ben allang blij dat deze plaat opnieuw is uitgebracht, en weer volop verkrijgbaar is. Want zonder re-release heb ik deze plaat nooit leren kennen.

Ik begin met 4,5* met kans op een verhoging, en een kwalificatie voor mijn top tien.

En Raised Eyebrows hoort inderdaad abrupt te eindigen.

avatar van Cor
4,0
Cor
Wat een heerlijke 'vergeten' plaat. Schijnt lang op het lijstje 'niet verkrijgbare gouden klassiekers' te hebben gestaan, maar nu in de remaster-versie weer beschikbaar. Dat maar veel mensen mogen gaan luisteren. Nerveus, gejaagd, rammelend, maar ook strak, puur en eigenzinnig. Hele fijne gitaarplaat. 'Klassieker' (voor wat het waard is) gaat me wat te ver, maar deze plaat moet je kennen.

4,0
Oef. Lang geleden dat ik zo ben weggeblazen door een plaat. Persoonlijke favorieten: the boy..., loveless..., forces..., raised eyebrows en crazy rythms. En dat zijn erg veel favorieten voor zo'n kort plaatje.

Lekker wegdromen op psychedelische gitaarstromen terwijl de ritmes ondertussen alle kanten op vliegen...zeldzaam goed.

5,0
All you can possible ask for...

avatar van wibro
3,5
Ik ken deze band van het album "The Good Earth" die ik thuis op LP al een tijdje in de kast heb staan, maar dit album NB heb ik vanmorgen pas voor het eerst gehoord. Heerlijke muziek met bijzonder mooie gitaarklanken en wat mij vooral opvalt zijn de uitstekende covers van oa het Beatle nummer 'Everybody's Got Something To Hide....' en het Stones nummer 'Paint it Black'. Ik vind ze zelfs nog beter dan het origineel en zoiets overkomt mij niet vaak. Over het algemeen moet ik niets van covers hebben.
In zijn geheel vind ik dit album beter dan "The Good Earth", hoewel het beste Feelies nummer 'The High Road' wel van dat laatste album komt.

4,0*

avatar van peerhendriks
5,0
In elk geval de mooiste hoes van de eeuw...

avatar van MVW
5,0
MVW
Dankzij de goedheiligman nu ook deze in bezit. Dank u Sinterklaas!

avatar van Oldfart
5,0
Dat maakt zo'n ouwe kerel toch meteen een stuk sympathieker, of niet dan?

avatar van MVW
5,0
MVW
Sterker nog, ik geloof spontaan weer!

5,0
Toen ik de plaat kocht in 1980 bij Boudisque moest ik wel lachen om de hoes "wat heb jij nou voor een plaat", had van een maatje original love en loveless love op tape (samen met dierbare nummers van the Lines) en meteen naar Mokum gesneld, nooit spijt van gehad. Voor mij staat deze mijlenver boven Good Earth en de 2 "love" nummers blijven het mooiste, zelden een band gezien met zo'n mooie opbouw (uh ja SLint en Tarentel jaren later)

avatar van R-Know
4,5
Ik draai toch al even mee maar ongeveer een jaar geleden pas kennis gemaakt met The Feelies.
Wat een verassing.
Blijft hangen.
Drie keer achter elkaar draaien en je hebt de volgende obsessie.
Ik wel. Heerlijk.

avatar van Alicia
5,0
Oef, nog geen cijfer gegeven! Ik geef dit album van The Feelies de volle bak, want dit is een toppertje en dit blijft een toppertje! Zelfs de kopjes koffie rammelen nu mee!

Nihilisme
"You remind me of a TV show
Well that's alright, I watch it anyway"

Nihilisme
Maar het is juist een fantastische hoes. Simpel en totaal anti-macho, die vier ietwat sullige helden. Precies zoals de muziek ook is. Perfect.

Crazy Rhythms is een album dat ik altijd al zocht in mijn leven. Ik snap niet hoe ik zonder heb kunnen leven. Het heeft alles. De grandeur van Television's Marquee Moon, de nervositeit van de Talking Heads, het eclectische van de eerste twee The Velvet Underground-platen en de catchiness van het betere Beatles-werk. Daarbij is het razend uniek. Die gitaren man. Ongehoord goed. Gortdroog, jangly en zwaar nerveus. Aanstekelijk, bizar en onvergelijkbaar. Geen noot te veel gespeeld, geen woord te veel gezongen. Als ik kon dansen, zou ik dat doen op deze muziek. In plaats daarvan dartel ik me licht ongemakkelijk en spastisch door de woonkamer. Crazy rhythms.

Die excentrieke opener. De vreemde, haast besmettelijke popliedjes Fa Cé La en Original Love. Het instrumentele, abrupt eindigende Raised Eyebrows. Het monumentale titelnummer waarin meer gebeurt dan in gehele discografieën van sommige bands. En kan iemand me het nummer Forces at Work verklaren? Dat nummer spookt al weken door mijn hoofd. Bezwerende new-wave post-punk met die bizarre indianen-vocals. Waanzinnig.

4,5
Gepriegel op de vierkante centimeter, maar daarom niet minder sterk. Ik kan me geen plaat heugen waarbij ik zo neurotisch moet meebewegen met de muziek. Langer dan 2 seconden stil zitten is echt geen optie. Als je een energie booster nodig hebt: Zet deze plaat op en je hebt meer vleugels dan bij een krat Red Bull. Sterk geheel met Loveless Love als persoonlijke uitschieter. dikke ****

avatar van Edjo
4,5
Goed album van Pechtold, Samsom, Rutte en Buma in hun jonge jaren.


avatar van Cellulord
3,0
Nihilisme schreef:
Maar het is juist een fantastische hoes. Simpel en totaal anti-macho, die vier ietwat sullige helden. Precies zoals de muziek ook is.


Juist! simpel & sullig.
Mijn eerste luisterbeurt viel mee. Maar de 2de, aandachtige luisterbeurt was stukken minder en ik heb me eigenlijk erdoor geworsteld.
Voor mij is dit album veel te "poppy", clean en simple.

avatar van linxde1
4,5
Edjo schreef:
Goed album van Pechtold, Samsom, Rutte en Buma in hun jonge jaren.


Néééééééééé!!!!!

avatar van Forza
4,5
Best wel bijzonder dat dit al in 1980 gemaakt is, terwijl het klinkt als een indie bandje uit de jaren '90 of '00. Dat noemen ze je tijd ver vooruit zijn, geloof ik.

avatar van Cor
4,0
Cor
Lekker hoor, dendert maar door

avatar van Minneapolis
4,0
Gisteravond laat heb ik deze gezellige nerds pas leren kennen. Dat was duidelijk niet het juiste tijdstip (wat een bak energie zeg!), maar ik hoorde wel dat ik er heel blij van zou worden. Vandaag nog een keer gedraaid. Leuke ontdekking! Wel meer energie en techniek dan gevoel, en de zang ben ik ook niet weg van, maar wat ze doen doen ze goed. En wat klinkt die volgende plaat anders (zeker niet slecht, maar ik ben er nog wel minder vatbaar voor).
Met Forces at work is het titelstuk Crazy Rhythms hier denk ik favoriet. Dekt de lading ook wel.

avatar van RealChameleon
5,0
Topband. Mooie gitaren en authentiek geluid. Passie. Totaal ondergewaardeerd. En hun volgende lps net zo goed. Nostalgie...!

avatar van erwinz
5,0
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Feelies - Crazy Rhythms (1980) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Feelies - Crazy Rhythms (1980)
De Amerikaanse band The Feelies was haar tijd ver vooruit op haar fantastische debuutalbum Crazy Rhythms uit 1980, dat ruim veertig jaar na de release nog minstens net zo fris en urgent klinkt

Crazy Rhythms van The Feelies was lange tijd een nergens verkrijgbaar cultalbum, maar inmiddels is het album uit 1980 gelukkig weer binnen ieders bereik. Het is een album dat in 1980 terecht de hemel werd in geprezen, maar de cultstatus ontsteeg de band er nauwelijks mee. Crazy Rhythms is nog altijd een fascinerend album met fantastisch gitaarwerk en stekelige songs. Het is een album vol invloeden uit de jaren 60 en 70, maar dan verpakt in de ruwe energie van de punk en new wave van de late jaren 70. Het is helaas een album dat bij het grote publiek onbekend is gebleven, maar Crazy Rhythms van The Feelies is wat mij betreft een onbetwiste klassieker.

Het is lastig om te zeggen wat mijn favoriete cultalbum aller tijden is, maar als ik een lijstje met mijn tien favoriete cultalbums moet maken staat Crazy Rhythms van The Feelies daar waarschijnlijk altijd in. De Amerikaanse band The Feelies werd halverwege de jaren 70 opgericht in New Jersey, maar de jaren 80 waren net begonnen toen het debuutalbum van de band, die inmiddels deel uit maakte van de underground scene van New York, verscheen.

Ik weet niet meer wie of wat mij destijds op het spoor van het album zette, maar ik weet nog wel dat alles aan Crazy Rhythms me direct hopeloos intrigeerde. Allereerst de hoes met de wat nerdy types op de cover en vervolgens een aantal van de songtitels, maar The Feelies maakten de meeste indruk met hun muziek. De meeste songs op Crazy Rhythms bevatten inderdaad bijzondere en wat springerige ritmes, maar het was het gitaarwerk op het album dat op mij de meeste indruk maakte. Het is van dat heerlijk jengelende gitaarwerk dat pas gedurende de jaren 90 echt populair zou worden, maar Crazy Rhythms staat ook vol met wonderschone gitaarlijnen en puntige solo’s.

Het gitaarwerk was voor mij het meest aansprekende onderdeel van de muziek van The Feelies, maar er viel veel meer te genieten op het debuutalbum van de Amerikaanse band. De songs op Crazy Rhythms klonken anders dan vrijwel alles dat ik in 1980 had gehoord, al maakte de band geen groot geheim van haar belangrijkste inspiratiebronnen. Crazy Rhythms had niet gemaakt kunnen worden zonder het voorwerk van Television, Talking Heads, The Velvet Underground en The Modern Lovers, maar zeker met de oren van nu zijn er nog veel meer invloeden te horen op het debuutalbum van The Feelies.

Crazy Rhythms was, zeker in 1980, een vat vol tegenstrijdigheden. De songs van de band waren soms rechttoe en rechtaan en toegankelijk, maar de band zocht ook het experiment in navelstarende passages. Crazy Rhythms was absoluut beïnvloed door de ruwe energie van de punk en new wave, maar The Feelies schaamden zich ook zeker niet voor alles dat voor de geboorte van de punk werd gemaakt.

Crazy Rhythms werd in 1980 de hemel in geprezen, maar het werd ook al snel een cultalbum en bovendien een cultalbum dat nauwelijks meer te krijgen was. Dat veranderde eigenlijk pas in 2009 toen het album eindelijk opnieuw werd uitgebracht, waarna nog een release op de streaming media diensten volgde. Voor de originele versie op vinyl moet inmiddels overigens flink in de buidel worden getast.

The Feelies zouden veel later in de jaren 80 nog twee albums maken, waarna het na een album aan het begin van de jaren 90 stil werd rond de band. In 2011 en 2017 volgden nog twee albums, maar geen van de latere albums van The Feelies zorgde voor dezelfde magische luisterervaring als Crazy Rhythms.

Het bijzondere is dat de acht eigen songs van de band en de bijzondere Beatles cover Everybody's Got Something To Hide Except Me And My Monkey ruim veertig jaar later nog net zo fris klinken als op de dag van de release. Crazy Rhythms is haar tijd ook aan het begin van 2023 nog ver vooruit en op hetzelfde moment is het een album dat ongelooflijk veel invloed heeft gehad op de popmuziek in met name de jaren 90, waarbij bijvoorbeeld gedacht moet worden aan R.E.M. (fun fact: R.E.M. gitarist Peter Buck produceerde in 1986 het tweede album van The Feelies).

Het was best een tijd geleden dat ik naar het debuutalbum van The Feelies had geluisterd, maar ik vond het direct weer een fantastisch album en bij herhaalde beluistering wordt het debuut van The Feelies alleen maar beter. Zoals gezegd een van mijn favoriete cultalbums, maar ook absoluut een klassieker uit de geschiedenis van de popmuziek. Erwin Zijleman

avatar van Tonio
5,0
Op een zonnige voorjaarsdag zat ik in Nijmegen bij een medestudent op zijn balkon. Hij had zijn speaker naar het balkon verhuist, pilsje erbij en LP opgelegd. Kende ik niet. Vreemde hoes met die Buddy Holly types tegen een strakblauwe achtergrond. Dat kon nooit wat zijn.

En toen gebeurde het: die eerste minuten van The Boy with the Perpetual Nervousness. Het nummer klonk voor mij precies zoals de vreemde titel beloofde. Kwam binnen met een grote dreun. De rest van het album was ook geweldig. Fan voor het leven.

Ze maakten toen vier albums (en heel veel later nog twee). Allemaal vrij goed, maar die eerste, met dat nieuwe geluid, dat blijft wel een heel special. Nog altijd, dus.

Toch moet ik bekennen dat ik The Good Earth nog ietsiepietsie beter vind ...

Gast
geplaatst: vandaag om 13:58 uur

geplaatst: vandaag om 13:58 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.