Theatre of Hate - Westworld (1982)

Do You Believe In The Westworld roept herinneringen op met Anne Clark.
Vooral Our Darkness.
Dezelfde kwaadheid, alleen overtuigd Anne Clark meer.
Beide nummers winnen kracht door de sax.

Jeugdherinneringen aan deze band. Ooit live gezien, redelijk arrogant waarbij de bassist een soort kloon van de zanger was. Maar wel wat een energie, wat een power. Zanger Kirk Brandon kan niet echt zingen, zeker de wat hogere tonen komen er wat beroerd uit, maar wat doet het er toe. Naast het spetterende titelnummer vond ik altijd 'love is a ghost' prachtig, wie had niet te maken met een niet beantwoorde liefde ? Ook 'conquistador' kon me wel boeien. Ik had in de jaren 80 ee soort luxe versie, de gewone lp met een extra 12 inch met daarbij wat remixes. Later ook de cd gekocht. Ze heben volgens mij ook nog 'do you believe in the eastworld' uitgegeven maar op een gegeven moment was het allemaal meer van het zelfde van deze groep vol engagement.De zanger Kirk Brandon heeft ook solo platen opgenomen, nog steeds redelijk vals, maar zitten wel mooie nummers bij. Mooie solo cd s zijn the Dutch Masters, ik heb nummer 5, met daarin totaal andere versies van een aantal bekende Theater of Hate nummers, zoals Original Sin met orkestbegeleiding, prachtige akoestische Love is a ghost, maar ook Adele's Skyfall staat er op, heerlijk vals gezongen.
Na Theatre of Hate is Kirk Brandon trouwens verder gegaan met Spear of Destiny's, maar dat was wel wat minder dan de Theatre of Hate periode.

Het verhaal doet de ronde dat Adrian Borland op een muur 'Love Is a Ghost' gekalkt zag staan en dat dat hem inspireerde om het nummer The Sound - Love Is Not A Ghost - YouTube te schrijven.....zo vertelt het verhaal.

...en ik val in herhaling, zie ik nu...

Geeft niks, hoort bij een OW'er..

Ik heb altijd meer sympathie voor deze band gehad, dan ik ze goed vond en dat is niet veranderd. Een soort post punk The Clash heb ik ze altijd gevonden. Drummer Nigel Preston en gitarist Billy Duffy gingen later naar The (Death) Cult en Kirk Brandon treedt nog steeds op, een tijdje op bas ondersteunt door good old Derek Forbes.

Ik heb deze versie:

Theatre Of Hate - Westworld (CD, Album) at Discogs

Interessante post-punkplaat, dat een soort nachtmerrieachtige uitbeelding lijkt te zijn van een catastrofale uitkomt van de (eerste?) Koude Oorlog. Subtiel is het allemaal niet; integendeel, dat lijkt het punt een beetje te zijn. De bas ronkt, de stuwende drums echo-en, allerlei ongebruikelijke instrumenten passeren de revue en Kirk Brandon overschreeuwt zich constant totdat zijn stem vooral een van de vele instrumenten binnen de kakafonie is. Toch is kakafonie niet helemaal eerlijk, want de band heeft een enorm talent voor hooks. Dat neemt helaas wel af naarmate de plaat vordert, daarna gaat men steeds verder de misère in.

Denk aan de vroege Killing Joke, Nah=Poo – The Art of Bluff van Wah!, Big Music-bands als The Waterboys en The Big Country, of nummers als Tripping, It's Better This Way en Nude Spoons die The Associates rondom dezelfde periode uitbrachten. Maar van al deze bands vind ik dit de band met de meest 'verzengende' sound.

Voor wie wil weten hoe het klonk als je constant met de kernbom in je hoofd zat, zet dan deze plaat op. Niet dat ik er zelf bij was, al beginnen dergelijke zorgen weer een beetje terug te komen hè.

Hoogtepunten voor mij: de twee openingsnummers en Anniversary.