Theatre of Hate - Westworld (1982)

Do You Believe In The Westworld roept herinneringen op met Anne Clark.
Vooral Our Darkness.
Dezelfde kwaadheid, alleen overtuigd Anne Clark meer.
Beide nummers winnen kracht door de sax.

Jeugdherinneringen aan deze band. Ooit live gezien, redelijk arrogant waarbij de bassist een soort kloon van de zanger was. Maar wel wat een energie, wat een power. Zanger Kirk Brandon kan niet echt zingen, zeker de wat hogere tonen komen er wat beroerd uit, maar wat doet het er toe. Naast het spetterende titelnummer vond ik altijd 'love is a ghost' prachtig, wie had niet te maken met een niet beantwoorde liefde ? Ook 'conquistador' kon me wel boeien. Ik had in de jaren 80 ee soort luxe versie, de gewone lp met een extra 12 inch met daarbij wat remixes. Later ook de cd gekocht. Ze heben volgens mij ook nog 'do you believe in the eastworld' uitgegeven maar op een gegeven moment was het allemaal meer van het zelfde van deze groep vol engagement.De zanger Kirk Brandon heeft ook solo platen opgenomen, nog steeds redelijk vals, maar zitten wel mooie nummers bij. Mooie solo cd s zijn the Dutch Masters, ik heb nummer 5, met daarin totaal andere versies van een aantal bekende Theater of Hate nummers, zoals Original Sin met orkestbegeleiding, prachtige akoestische Love is a ghost, maar ook Adele's Skyfall staat er op, heerlijk vals gezongen.
Na Theatre of Hate is Kirk Brandon trouwens verder gegaan met Spear of Destiny's, maar dat was wel wat minder dan de Theatre of Hate periode.

Het verhaal doet de ronde dat Adrian Borland op een muur 'Love Is a Ghost' gekalkt zag staan en dat dat hem inspireerde om het nummer The Sound - Love Is Not A Ghost - YouTube te schrijven.....zo vertelt het verhaal.

...en ik val in herhaling, zie ik nu...

Geeft niks, hoort bij een OW'er..

Ik heb altijd meer sympathie voor deze band gehad, dan ik ze goed vond en dat is niet veranderd. Een soort post punk The Clash heb ik ze altijd gevonden. Drummer Nigel Preston en gitarist Billy Duffy gingen later naar The (Death) Cult en Kirk Brandon treedt nog steeds op, een tijdje op bas ondersteunt door good old Derek Forbes.

Ik heb deze versie:

Theatre Of Hate - Westworld (CD, Album) at Discogs

Interessante post-punkplaat, dat een soort nachtmerrieachtige uitbeelding lijkt te zijn van een catastrofale uitkomt van de (eerste?) Koude Oorlog. Subtiel is het allemaal niet; integendeel, dat lijkt het punt een beetje te zijn. De bas ronkt, de stuwende drums echo-en, allerlei ongebruikelijke instrumenten passeren de revue en Kirk Brandon overschreeuwt zich constant totdat zijn stem vooral een van de vele instrumenten binnen de kakafonie is. Toch is kakafonie niet helemaal eerlijk, want de band heeft een enorm talent voor hooks. Dat neemt helaas wel af naarmate de plaat vordert, daarna gaat men steeds verder de misère in.

Denk aan de vroege Killing Joke, Nah=Poo – The Art of Bluff van Wah!, Big Music-bands als The Waterboys en The Big Country, of nummers als Tripping, It's Better This Way en Nude Spoons die The Associates rondom dezelfde periode uitbrachten. Maar van al deze bands vind ik dit de band met de meest 'verzengende' sound.

Voor wie wil weten hoe het klonk als je constant met de kernbom in je hoofd zat, zet dan deze plaat op. Niet dat ik er zelf bij was, al beginnen dergelijke zorgen weer een beetje terug te komen hè.

Hoogtepunten voor mij: de twee openingsnummers en Anniversary.

Qua imago zag ik in 1982 overeenkomsten met Killing Joke, maar in tegenstelling tot die groep hoorde ik het Londense Theatre of Hate wél op de radio. En waar ik van de Dodelijke Grap wist dat dat vrij somber was, beleefde ik Do You Believe in the West World eerder als muziek in de richting van Duran Duran. Dat nummer werd weliswaar geen hit, maar Hilversum 3 (VARA, KRO en VPRO?) draaiden het wel. Relatief opgewekt, niet met de gitaar als het centrum van het geluid maar zeker vól energie en bovendien met de nodige percussie.
Of hoorde ik het vooral bij de BBC? Half januari betreedt de single de Britse hitlijst, om in februari twee weken #40 te halen.

Dat was toen. Anno 2026 ben je voor het vinden van die muziek niet meer begrensd door een beperkte portemonnee, de collectie van een fonotheek of die van vrienden; dankzij streaming is nu zeer veel bereikbaar.
Wie Westworld op mijn streamingkanaal zoekt, vindt er 'The Westworld' als album. Subtiel verschil, maar de tracklist klopt van geen meter met die van het originele album. Gelukkig is er óók een afspeellijst op hetzelfde platform te vinden, Westworld genaamd die wél overeenkomt met de tracklist die Discogs en MuMe aanhouden.
Geproduceerd door Mick Jones van The Clash (die dat goed deed), blijkt dit een aangenaam album dat qua muziek inderdaad richting menige naam van de new romantics kan aanschurken, zij het iets alternatiever. Wat anderzijds helpt om dit lichter dan de échte alternatieve namen te laten zijn, is de saxofoon van John Lennard. Ondertussen zingt Kirk Brandon de longen uit zijn lijf en drummer Luke Rendle krijgt in de mix de nodige ruimte voor zijn inventieve partijen inclusief studio-effecten. Die geluidjes klinken in de genoemde radiohit en vooral in Judgement Hymn, waar je ook overeenkomsten met Joy Division kunt horen. Producer Jones legde kennelijk zijn oren te luisteren bij Martin Hannett.
Waar je 63 als 'donker' kunt omschrijven, is Love Is a Ghost 'licht', zij het met steeds een vleug melancholie. The Wake was wellicht ook geschikt geweest als radiohit en meer.

Op kant 2 reizen we terug in de Spaanse historie. Conquistador vormt een tweeluik met The New Trail of Tears. Spaanse gitaar en castagnetten maken de verwijzingen naar Mexico af. Freaks is vervolgens gejaagd zoals dat vaker gebeurt in de wave, Anniversary juist ingehouden en kalm met fraaie, subtiele details. Afwisselend is het zeker. Met afsluiter The Klan is de zang van Brandon zó uitgelaten dat het doet denken aan The Associates.
Kortom, je kunt weliswaar vergelijken met uiteenlopende namen, toch wist Theatre of Hate het tot een passend geheel te smeden. Heerlijke new wave.

Mijn reis door new wave is in januari 1982. Ik kwam van een verzamelaar van het Noord-Ierse Stiff Little Fingers en keer kort terug naar het debuut van The Church.

Een album dat hier volkomen in de vergetelheid is geraakt. En ik weet nu weer waarom. Zag de band destijds wel regelmatig op tv met dat leuke liedje Do You Believe in the West World, meestal in popprogramma's zoals Génération 80.

Was dat bij de RTBF of Franse tv? En kun je uitleggen waarom je denkt dat ze in de vergetelheid zijn geraakt?

RTBF.

Met 'hier' bedoelde ik in eerste instantie: 'huize Alicia'. Maar ook op radio en tv hoorde je hierna ook bijna niets meer over deze band of over een vervolg op deze plaat. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld Killing Joke. Of The Cure, Echo, noem ze maar op. Nu zijn er wel meer 'vergeten of liever: bijna vergeten parels' uit dit tijdperk. Zoals bijvoorbeeld Opposition (met of zonder 'The') en Modern Eon.

Ik heb zelf geen enkele 'klik' met Theatre of Hate, grotendeels vanwege de zanger. Nooit gehad ook, behalve dan dat ene liedje. Vond ik toen wel leuk. Misschien heb ik dat nummer nog wel ergens op VHS staan. Vast wel.

Opposition had ik gemist, binnenkort hun debuut Breaking the Silence inhalen. Dank voor de tip! De lijst met (bijna?) vergeten namen is lang, met hulp als hier kom ik verder!

@RonaldjK: Duran Duran, New Romantics? Ik draai nu de gatefold met extra 12”, die een wat mistige mix van ‘Do You Believe in the Westworld’ bevat en een aardige B-side. Maar ik hoor er in verste verte geen New Romantics in. Verre referentie Killing Joke vat ik wel. En met een iconische albumhoes, en alleen al daarom toch ook een iconisch postpunk album. Ook vanwege de tribal drums, sax en de gedreven, manische zang van Kirk Brandon. Mijn bescheiden mening. Groots? Nee.

Edit: nu ik het weer beluister, doet het me wat aan The Southern Death Cult denken. En daar is dan ook een link. Billy Duffy, kortstondig gitarist bij Theatre of Hate, zou een samenwerking met Ian Astburry aangaan: Death Cult en later Cult. Duffy voegde zich pas na de opnames van dit ‘Westworld’ (augustus 81) bij de band en vertrok weer in 82. Lees hier: Kirk & Billy.

Ja, wat betreft new romantics: het is slechts mijn associatie. Nog altijd hoor ik overeenkomsten, zoals bij het titelnummer met vooral Duran Duran.
Neem bijvoorbeeld hun Hungry Like the Wolf. De pakkende melodie, de krachtige zang en de felle productie van de drums. Iets later hetzelfde met Wild Boys. Het heeft iets van de sfeer en het geluid van Theatre Of Hate. Herken je dat?

Dat die vervolgens tien jaar met de opvolger hebben gewacht... Ze hadden een grote naam kunnen worden, al is hetgeen daarna gebeurde met Spear of Destiny verre van onopgemerkt gebleven.

The Southern Death Cult ga ik tegenkomen, had over die connectie ook elders gelezen. Dank voor de link!

PS leuk om in dat artikel de naam Slaughter and the Dogs tegen te komen. Fijn punkbandje was dat, een andere stijl dan Theatre Of Hate. De laatste veel origineler.