Megadeth - Rust in Peace (1990)

Zoals ik hier al eerder dit jaar schreef, het probleem op zich is niet de remaster, maar de remix, waarbij sommige zangpartijen opnieuw ingezongen moesten worden. Alleen op vinyl is een remaster van de oorspronkelijke mix uitgebracht. De remaster op cd (van de remix dus) zou ik zeker ook laten liggen.

Worden de remasters ook aangeprezen als remix?

Want dat is wel het heikele punt. Een remaster zou alleen een vooruitgang in geluidskwaliteit moeten betekenen maar in Megadeths geval gaat het inderdaad om het hinderlijk aanpassen van de muziek.

Het debuut klinkt zo ook totaal anders dan het origineel. Daar klopt niks van imo.

Daar is inderdaad nogal wat onduidelijkheid over, tot je het zelf kan horen en vergelijken. Hier op amazon staat bijvoorbeeld uitdrukkelijk bij dat het om een remaster van de originele opname gaat, maar in de kritieken wordt duidelijk dat het hier ook om de remix met nieuw ingezongen zangpartijen gaat.

Misschien niet zo'n heel grote ramp als je het origineel niet kent, maar ik mag er niet aan denken. Toen ik deze op lp besteld had hield ik mijn hart dan ook vast, tot ik het kon afdraaien en opgelucht kon ademhalen, want ik hoorde het origineel met een fantastische geluidskwaliteit.

Ik heb dus So Far So Good en Killing Is My Business gehoord en die klinken wezenlijk anders. De laatste heeft zelfs een andere hoes.
Dat aanprijzen als slechts een remaster is regelrechte oplichterij.

Gek overigens dat op vinyl wel de oorspronkelijke mix behouden blijft. Dan verschilt het product ook nog eens per geluidsdrager.

De remaster die Dave heeft verzorgd is uit 2004. Die op vinyl is pas later in 2008 als gelimiteerde versie op vinyl verschenen, in de reeks From the Capitol Vaults. Blijkbaar waren de originele opnamen dus niet verloren maar veilig opgeborgen in de kluis. Hier staan (gelukkig) ook geen bonustracks op.

Inderdaad puur bedrog als de remix gewoon als remaster wordt verkocht. Verwarrende toestand. De enige remaster van het origineel momenteel nog (nieuw) te verkrijgen is volgens wiki op vinyl. A limited edition 180g LP using the original mix was issued in the U.S. in 2008 by Capitol Records. This is the only remastered version of the original mix currently available.

Ik ben blij dat ik mijn exemplaar in ergens in 90 of 91 gekocht heb.

De cd heb ik gelukkig ook nog van toen. Die van Countdown to Extinction heb ik ooit verkocht, maar onlangs gelukkig weer een exemplaar tweedehands gevonden.


Misschien is het die met de andere hoes van Killing Is My Business die kwinki bedoelde. Die staat inderdaad hier niet op de site. Hoeft natuurlijk ook niet. Over die andere hoes las ik eens dat Dave beweerde dat het toen eigenlijk zo al de bedoeling was, maar dat de platenfirma anders besliste. Daar geloof ik niks van.

Deze zogenaamde remaster-cd he'k laatst samen met Cryptic writings laten liggen in de 3 voor 15 bak. Er staan weer eens wat bonustracks op. Heel leuk maar mooi laten schieten. Er zijn meer rekeningen die betaald moeten worden. De oude lp & cd van Rust in peace voldoen nog altijd goed en de cd van Cryptic writings is warempel niet aan vervanging toe.

Wat een juweeltje is dit album toch!!! Alleen maar topnummers!! Holy wars is zó ongelooflijk goed dat het bijna belachelijk is. Ook de rest van het album trouwens. Heb het in juni in z'n geheel live gespeeld zien worden in Tilburg en ook dat was een feest!
Heb 'm op cd en lp en allebei in de originele uitgaves. Laat die remasters of remixen maar zitten als ik de berichten hier zo lees!

Ik kom hier koud dit forum binnenvallen, maar ik ben sinds het jaar van herkomst vertrouwd met dit album.

Ik zet het alleen niet zo snel meer op; misschien heeft het met mijn drukke leven te maken, maar ik moet echt in de stemming komen om zin te hebben in metal. Ik draai tegenwoordig veel klassiek (m.n. opera's) en in principe alle "obscure" popmuziek (zoals The Fall, The Ex en alle wave-gerelateerde groepen).

Ik vind het nog steeds een voortreffelijk speedmetalalbum, met klassiekers als Holy Wars, 5 Magics, Tornado of Souls en natuurlijk Rust in Peace...Polaris. Is het iemand al eens opgevallen hoe kunstig 5 Magics in elkaar steekt? Het zal (neem ik aan) ongetwijfeld al eens eerder opgemerkt zijn in dit forum... Met andere woorden: ik heb geen zin om alle voorgaande berichten uitgebreid te lezen, maar ik wil alleen even laten weten hoe ik over dit album denk: een absolute mijlpaal, waar ook andere populaire genres iets van kunnen leren. Dat Mustaine bij Metallica 'wegging' heeft gelukkig goede muziek opgeleverd...

Veruit het beste Megadeth album, klassieker. Staan alleen maar goede nummers op met waanzinnige solo's. Ik vind alleen de drums niet zo goed klinken maar da's een kwestie van smaak.

Toch misschien wel Megadeths beste album (van de drie klassiekers, de rest ken ik niet of nauwelijks) naar mijn smaak. Hoewel ik Countdown To Extinction en Peace Sells...But Who's Buying ook erg hoog heb zitten is deze consistenter en bevat bijna alleen maar knallers. Die 3e solo in Holy Wars van Mustain!

Het is de beste. En ik heb ze allemaal....

Ik heb alleen de beste en dat zijn ze net niet allemaal.

Rust In Piece is een razendknappe plaat, een meesterwerk. Maar Peace Sells vind ik, vanwege zowel het geschifte karakter van die plaat als ook nostalgische overwegingen, persoonlijk de allerbeste Megadeth.

En ik heb ze allemaal.

De nostalgische gevoelens spelen bij mij toch bij deze plaat. Het was de eerste cd die ik ooit kocht. Tot op de dag van vandaag heb ik daar nog geen spijt van gehad, hoewel ik hem niet meer zo veel afspeel als vroeger.

Dave Mustains eerste gitaar tijdens Megadeths optreden van op de Big Four DVD. Zie cover dit album.

Take No Prisoners bloed gewoon metal, ik heb in de 3 minuten dat ze dit speelde misschien 4 keer naar adem gehapt, terwijl andere nummers nog enige vorm van rustpauzes bevatten, is Take No Prisonors een aan een stuk door lopende brok energie!
Hoogtepunt van een album dat niet eens dieptepunten heeft.

Ik heb het gevoel dat Megadeth dit meesterwerk nog wel kan overtreffen, Endgame kwam al aardig in de buurt. Onze nieuwe, vriendelijke, wedergeboren Dave Mustaine heeft bewezen dat je als artiest niet aan de drugs of in de put hoeft te zitten om een goed album neer te zetten.
Chirstelijke Dave is gewoon een baas

Endgame blijft toch nog redelijk ver uit de buurt. Het is hier een kwestie van ideale omstandigheden. Dave op het hoogtepunt van zijn artistieke kunnen en de onweerstaanbare chemie met een talent als Marty Friedman. Niet te evenaren. Maar Endgame is een meer dan aardig vervolg.

Endgame scheurt zoals hier, maar is tegelijkertijd ook wat bedachtzamer. De invloeden van de albums vanaf Countdown To Extinction zijn ook aanwezig.

Dave schijnt christelijk te zijn geworden. Maar volgens mij is het nog geen aspirant Stryper bandlid. Hij is nog immer zo eigenzinnig als eerder.
Overigens is modaal christelijk zijn in de VS naar mijn idee gewoon een norm voor een wat meer burgelijke instelling.

Dat laat onverlet dat ik ook van mening ben dat hier geen dieptepunten op staan.
Take No Prisoners, Take No Shit. Venijnig hard meebrullen graag!

Natuurlijk zijn Marty Friedman en Nick Menza (ik vind het toch erger dat die vertrok) onvervangbaar, maar uiteindelijk schreef Dave alles en hij is zelf ook een zeer fraaie gitarist.

Verder zie ik Endgame als een soort voorloper van iets beters, wat nog gaat komen.
Endgame was zeg maar een stap in een zeer goede richting en juist doordat het wat bedachtzamer is (mooi verwoord, trouwens) kunnen ze, naar mijn idee, onmogelijk ineens 'slechter' worden.
Dave Mustaine is uiteindelijk toch best een intelligente vent, hij hoeft zichzelf niet vol te spuiten om met geniale riffs te komen.

Even terugkomend op Nick Menza, wat een beest is dat! vooral op Rust in Peace... Polaris
De RIP line-up was wel hun beste, dat geef ik dan toe

Op dit album is alles perfect voor mij. Vanaf de allereerste noot tot de allerlaatste is het puur genieten geblazen!! En inderdaad; Menza is een fantastische drummer. Zijn vertrek hebben ze nooit goed op weten te vangen.

Niet de beste van Megadeth (ik ben van de Youthanasia), maar ongetwijfeld een zeer invloedrijk plaatje. Nummertjes als Hangar 18, Holy Wars, Tornado of Souls en Take No Prisoners bevallen nog steeds, en hoor je gelukkig ook nog eens geregeld live. De overige nummers zijn ook ongetwijfeld goed en lekker strak, maar er ontbreekt toch nog iets wat deze net niet zo perfect maakt als dat ik eigenlijk hoopte.

Ik vind de eerste 2 nummers werkelijk fe-no-menaal, absurd, abnormaal goed.
Het kan hierna alleen nog maar minder goed worden, en dat gebeurd ook.
De rest van de plaat is vrij constant, maar doet mij ook vrij weinig.
Niet slecht, zelfs vrij goed, maar toch net niet goed genoeg.
Daarom krijgt deze plaat van mij 3,5 sterren (''skipt nog even terug naar Holy Wars'').

Hangar 18 vind ik toch eigenlijk een van de mindere nummers van deze plaat. Het sologevecht aan het einde is natuurlijk erg vet, maar alles wat daarvoor gebeurd boeit me eigenlijk niet zo veel.

Nou, die gitaarrif is toch wel heel erg lekker hoor.

Laat ik die solo's helemaal op het einde nou net iets teveel van het goede vinden, te chaotisch.
Verder wel echt een geweldig nummer, al is Holy Wars zowaar nog beter

Toen het album net uit was vond ik Holy wars het absolute hoogtepunt op dit album. In ieder geval beter dan Hangar 18. Tegenwoordig weet ik het zo net niet. Hangar 18 is toch ook wel gruwelijk gaaf hoor!! Die riff in het begin is catchy as hell. De tempowisseling ergens halverwege komt precies op het goede moment. Net als je denkt; het wordt nu wat langdradig, dan schakelen ze een tandje bij en ben je weer één en al oor. Tsja, en die gitaarsolo's naar het einde toe zijn wat mij betreft dus werkelijk briljant!!

De riff is catchy ja, maar verbleekt toch echt bij de andere riffs op deze plaat.

Doe mij de riff van 'Tornado of Souls' maar.