Aerosmith - Music from Another Dimension (2012)

Ik heb het album gisteren voor het eerst geluisterd en ben aangenaam verrast.

De band speelt niet steeds op safe, er zitten spannende dingen tussen. Beautiful is eigenlijk heel experimenteel en Tell Me is een kleine song maar wel een juweeltje.

Out Go The Lights is werkelijk fantastisch, geweldige riff en brengt het jaren 70 Aerosmith gevoel terug.

Het duo What Could Have Been Love en Street Jesus zijn erg sterk. Songs hebben niets met elkaar te maken maar lopen wel in elkaar over. Lekker.

Natuurlijk wordt Can't Stop Loving You de volgende single. Commercieel, ik vind het in die zin teleurstellend dat het geen echte country is maar een popsong met een country randje.

Lover Alot heeft het niet voor mij, te monotoon.

De laatste helft van het album moet ik nog eens goed luisteren om een oordeel te vellen maar tot nu ben ik dik tevreden. 3,5 ster tot nu, kan 3 of 4 worden afhankelijk van de laatste helft.

Vindt het wel een leuke plaat.

Alleen jammer dat bands als deze tegenwoordig vergeten worden.
Vergeet niet dat dankzij bands als deze de hedendaagse muziek bestaat.

Mensen interesseren zich tegenwoordig liever voor talenten zang shows(helaas)

Ook maar eens gaan luisteren. Ben behoorlijk Aerosmith minded maar verwacht er, gezien de improductiviteit van de laatste 15 jaar, niet al teveel van. De single (Legendary child) klonk wel vrij aardig trouwens dus wie weet...

Tyler zelf ook trouwens....(helaas)

Ik heb de Deluxe Edition met bonustracks en DVD. De verpakking ziet er in elk geval al indrukwekkend uit. Ze hebben er wat moeite voor gedaan. Alleen klotewerkje om de CD's te vinden en uit het karton te krijgen.. Maar goed.

Ik heb de plaat nu voor de eerste keer beluisterd. Je hoort een duidelijk verschil tussen de tracks die de Aerosmith-jongens onderling geschreven hebben, en de tracks die geschreven zijn met buitenstaanders. Wanneer Joe en Steven bij elkaar kruipen, krijg je die "classic" Aerosmith-vibe, met bijv. "Lux XXX" en "Out Go The Lights". Die laatste heeft een killer-riff. Daarnaast ook het swingende "Oh Yeah" van Perry, "Legendary Child" (dat het riffje van "Out Go The Lights" even aanstipt) en het prima duet "Can't Stop Loving You" met Carrie Underwood. Joe Perry soleert op het slepende "Something". Basgitarist Tom Hamilton mag voor het eerste keer een nummer zingen, "Up On The Mountain", vrij aardig rockertje.

Tracks als "We All Fall Down", "What Could Have Been Love" en, in een iets mindere mate, "Beautiful", klinken wezenlijk anders. Ook de andere bandleden hebben tracks bijgedragen. Brad Whitford schreef ooit het voortreffelijke "Last Child", nu komt hij met het geweldige "Street Jesus" op de proppen. Tom Hamilton draagt o.a. "Tell Me" bij, maar daar ben ik vooralsnog nog niet zo kapot van.

De band biedt een flinke mep nummers aan - inclusief bonusnummers 18 stuks. Dat is een genereus aanbod, dus kans ook groter dat er wat missers tussen zitten. Maar voor nu vind ik het een prettige Aerosmith-plaat. Alleen volgende keer graag iets meer nummers die alleen geschreven zijn door Steven en Joe.

De DVD biedt vier liveopnames (o.a. van "Rats In The Cellar") en interviews. Steven en Joe praten o.a. over tuba's en nijlpaarden in een tutu.

Grappig dat er nog steeds bij deze band "Rock" staat tussen "Verenigde Staten" en "Label".

Dit is toch gewoon een pop-bandje sinds de jaren negentig? Och ja, en hier en daar een liefdesliedje.

Was alle pop maar zo.....zucht

Gelukkig is in ieder geval niet alle "rock" zo........

Ik tel er achteraf nog maar 6:

- Tell Me
- What Could Have Been Love
- Can't Stop Lovin' You
- We All Fall Down
- Closer
- Another Last Goodbye

Afgelopen vrijdag binnengekregen en 2 keer beluisterd. Ik kan eerlijk gezegd niet zo heel veel met dit nieuwe album. De hoes is erg gaaf, maar de muziek vind ik tot nu toe tegenvallen. Aerosmith moet beter kunnen. Voorlopig even 2,5 ster.

Tell Me, Can't Stop Lovin' You en Closer zijn met de beste wil van de wereld toch geen ballad? Of is alles behalve scheurende gitaren bij jou een ballad?

Mensen, ik heb het album nu 10x geluisterd afgelopen weekend en ik vind het werkelijk een geweldig album.

Wat maakt het uit hoeveel ballads, hoeveel externe songwriters gebruikt zijn, of een riff 2x gebruikt wordt, welk genre Aerosmith is etc.

Er staan veel sterke tracks op deze plaat, ook valt mij op dat de bonus tracks veel te goed zijn om als 'B kant' gebruikt te worden. Up On The Mountain is werkelijk een parel.

Maar goed, het album opent ijzersterk met Luv XXX, een geweldige opener van een album. 'Hello hello' the Bad Boys From Boston are back!



Oh Yeah is lekker, in navolging van tracks als Chip Away The Stone en Mama Kin. Daarna komt Beautiful, zoals gezegd, experimenteel voor Aerosmith en een track die meerdere luisterbeurten verdient. De voetstappen aan het begin zijn een typisch Jack Douglas trucje die hij eerder ook toepaste in Back in The Saddle uit 1976.

Dan Tell Me, voor mij een van de hoogtepunten van het album. Een parel, door Tom Hamilton geschreven. De man heeft niet veel nummers voor Aerosmith geschreven maar de weinige nunmers zijn allemaal parels, Sweet Emotion, Janie's Got A Gun, Sick As A Dog en Uncle Salty en nu dan Tell Me en Up On The Mountain. Een klein maar mooi liedje.

Out Go The Lights is een Tyler/Perry klassieker met een geweldige riff en catchy melodie. Deed me denken aan Jig Is Up van Rock In A Hard Place uit 1982, maar dit is beter.

Dan Legendary Child, een track die bij is gegroeid en ik vind het een geweldig cool nummer, knap gedaan. What Could Have Been Love is een ballad waar Aerosmith bekend om staat maar wel hun beste sinds 1973 (Dream On) want allemachtig wat is het een sterke compositie. De akkoord progressie van G naar E van couplet naar refrein is allemachtig. Tyler zingt de sterren van de hemel.

De overgang naar Street Jesus is cool, ook omdat de nummers totaal anders zijn maar het lijkt alsof Aerosmith wilt zeggen: mensen, dit was een goede ballad maar dit kunnen we ook en Street Jesus zet in. Voor mij een knappe song die het midden houdt tussen Sweet Emotion, Toys in The Attic en Rats In The Cellar. Knalt de speakers uit.

De tweede helft van het album begint toegankelijk met Can't Stop Loving You, voor mij een tegenvallende track die te commercieel is. Het had voor mij veel meer country mogen zijn, met een slidegitaar en een meer authentieke approach. Het is te glad en waarschijnlijk de volgende single. Carrie Underwood doet het goed, haar stem past goed bij die van Tyler. Maar qua song voor mij vlees noch vis.

Lover Alot is een stugge rocker maar na de live versie bij David Letterman gezien te hebben wordt de song beter voor mij. OK nummer, het album had ook zonder gekund. We All Fall Down in de 2e echte ballad van het album en ook een sterke compositie. Geschreven door Diane Warren, die ook het tenenkrommende slechte I Don't Want To Miss A Thing schreef. Dit is heel goed.

Dan 'Joe Perry in da house' met Freedom Fighter, een rocker in de traditie van Bright Light Fright van Draw The Line uit 1977. SUPER track, hoop dat deze live gespeeld wordt.

Closer is een track met veel Beatles invloeden, knap gedaan. Lekkere koortjes en interessante akkoord wisselingen. Spannend!

Something is een weer een Joe Perry nummer, vette slide gitaar en gaaf nummer. Erg authentiek gevoel.

Another Last Goodbye sluit het album af, maar is naar mijn smaak overdone. Het gekrijs van Tyler is teveel van het goede en het wordt zo kitsch terwijl de song an sich sterk is. Begint ingetogen a la Stairway To Heaven maar ontpopt zich in een kitsch nummer. Jammer.

De bonus tracks zijn ZEER de moeite waard, Up On The Mountain is een van mijn favorieten van het album, ook omdat Tom Hamilton voor de eerste keer de leadzang op zijn rekening neemt. Fantastische song!

Oasis in the Night is ook een parel waar Joe Perry op een Johnny Cash manier heel breekbaar zingt. Geweldig.

Ook Sunny Side of Love is echt TE GEK, super coole compositie en knap gezongen van Tyler.


Dus al met al vind ik dit een zeer sterk album. Voor mij nog beter dan Nine Lives en Just Push Play en daarom 4 sterren.

Hoes deed mij denken aan die van Chet. Wisselende reacties dus... Persoonlijk vind ik de ballads altijd erg lekker klinken van Aerosmith. Album deze week maar eens beluisteren

Voor mij maakt dat wel uit. Al die externe songwriters zijn m.i. helemaal niet nodig. De echte vuige Aerosmith-sound werd gecreëerd met nummers van Tyler en Perry. En sinds de jaren '90 moeten daar opeens een Diane Warren, Marti Frederiksen, Desmond Child en noem ze maar op bij komen. Dan krijg je van die "I Don't Want To Miss A Thing" zooi. Ook op deze CD hoor je een duidelijk verschil - een schizofrene plaat bijna.

Het is onzin wat je schrijft. Ten eerste gebruikt Aerosmith al sinds de jaren 70 externe songwriters, worden ook gewoon netjes bij de credits vermeld.

Je scheert alles over 1 kam. Ik ben het helemaal met je eens dat I Don't Want To mIss A Thing rotzooi is. Maar dat is 'Get It Up' van Draw The Line uit 1977 ook naar mijn smaak en zo zijn er nog wel meer jaren 70 nummers van Tyler/Perry die gewoon crap zijn. Daartegen hebben ze natuurlijk fantastische juwelen gemaakt. Maar nummers als Sweet Emotion (Tyler/Hamilton) en Nobody's Fault (Tyler/Whitford) zijn ook niet door Tyler/Perry geschreven.

Ik vind dat je muziek onbevooroordeeld moet kunnen beluisteren want je krijgt een placebo effect als je er een naam achter zet. Wat maakt het nu uit wie de song schrijft? Een goede song is een goede song, of ie nu door Jantje of Pietje geschreven werd. Die hele Tyler/Perry mythe wordt geromantiseerd.

Laten we nu gewoon de songs beoordelen in plaats van de wie de song geschreven heeft.

paar keer gedraaid en deze plaat bevalt me wel hoor!

Street Jesus en Luv XXX zijn de favorieten tot nu toe. Lijken ook een paar mindere nummers op te staan maar laat ik die eerst nog wat vaker beluisteren. Ik zet hoog in op een 4,5.

Show in Boston gezien van de week? Terug naar de roots..

YouTube - Aerosmith "LIVE" (FULL CONCERT) @ 1325 Commonwealth Ave. Boston, MA -USA - 5.11.2012- SNS

Dat is mijn punt. Ik vind de nummers geschreven door zo'n Diane Warren gewoon niet goed. Laat haar lekker schrijven voor Barry White of Michael Bolton of zo.. Toen ik de CD aan het beluisteren was, had ik geen idee wie de nummers geschreven had. Maar ze vielen me wél direct op.

Dat je alle 2 nummer van Diane Warren die Aerosmith gebruikt heeft niet goed vindt, dat snap ik.

Maar je kan toch nooit zeggen dat álle externe songwriters slecht zijn geweest voor Aerosmith? Er zijn zoveel waanzinnig goede nummers uitgebracht met behulp van externe songwriters?

Helemaal te gek dit.

Wat nu Aerosmith niet relevant!? Dit gewoon verplichte kost voor elke muziekliefhebber.

Oh by the way, dit is het album met de minste hoeveelheid aan externe songwriters sinds Done With Mirrors uit 1985. Viel me gister pas op.

Plaat is erg slecht ontvangen, daardoor rommelt het aardig in het Aerosmith-kamp

Aerosmith tour in chaos as band members are ‘barely speaking to each other’ - NYPOST.com

De hoes in de stijl van een filmposter uit de jaren 50. grappig

Het album zel zal ik toch echt een paar keer moeten beluisteren. Ik hoop wel dat er niet te veel van die draaknummers als "i don't want to miss a thing " tussen zitten.

Even voor de duidelijkheid. Ik heb niets tegen ballads als die het niveau van "dream on ' halen vind ik het prima

Is Aerosmith al niet vaker ten dode opgeschreven? en zodra ik 'anonieme bronnen"lees krijg ik toch sterk een Telgraaf of Prive/Story gevoel. Niet verkeerd bedoeld, maar als je je daardoor laat leiden.

De verkoop kan tegenvallen, tja en de bandleden zitten al 20 jaar in verschillende kleedkamers, dus wat is er nieuw?

De waarheid zal wel ergens in het midden liggen. Ik laat me er zeker niet door leiden want het schijfje staat hier toch vaak genoeg op.

De plaat begint me zowaar wat beter te bevallen. Street Jesus en Legendary Child voorlopig als favo tracks. half sterretje drbij

“The band isn’t really talking. Aerosmith’s record came in fifth after Taylor Swift [“Red”], ‘Now That’s What I Call Music: Volume 44,’ Rod Stewart’s ‘Merry Christmas, Baby’ and Ne-Yo’s new release [“R.E.D.”]. Pretty bad for their first release in a decade."

Gadverdamme, wat een cijfertjesneukerij is dat toch weer.
Aerosmith een beetje gaan vergelijken met commerciële rotzooi dat toch wel beter verkoopt...
Dit zegt helemaal niets over de kwaliteit van de plaat en Tyler neem ik sowieso niet al te serieus.

We zijn er hier net even doorheen geskipt, via YouTube.
Vooralsnog klinkt het best goed, al is de opener ontstellend zwak.

NY Post is een roddelblad.

Reactie van Aerosmith

Klopt dus geen hol van.

Goed, terug naar de muziek dan maar weer!

Over de muziek: this is rock 'n roll, baby!

Aerosmith is weer helemaal back in town met dit geweldige rock 'n roll album. Om het nu gelijk Music from Another Dimension te noemen, dat gaat wat ver, maar er staan veel (erg) lekkere en goede nummers op. Ze worden soms ouderwets goed neergezet door deze grote band, op hun eigen bluesrock wijze.

Opener Luv XXX knalt er ouderwets fijn in. Oh Yeah, dames en heren: wat een lekker soulkoortje hoor ik daar! Oh, gevolgd door zo'n ouderwets lekkere gitaarsolo. Hier raken Aerosmith en de Stones elkaar. Dat trekken ze deels nog even door op Beautiful.

Er staat vrijwel geen minder nummer op deze plaat. Ik hou niet zo van rockballads, maar zelfs die zijn of te pruimen of best heel aardig. Andere favoriete nummers zijn het fantastische oer-Aerosmith nummer Out Go the Lights met alweer dat lekkere koortje & het ijzersterke Street Jesus.

Een prima comeback album van Aerosmith. Jammer dat ik me even liet misleiden door wat negatieve geluiden, dan had ik 'm al eerder lekker aangezet.

Von Helsing, what's happening? Ik kijk bij dit soort albums vaak ook naar jouw stem / mening. Maar hier? Jouw score van van 2,5* naar 1,0*.....