Aerosmith - Music from Another Dimension (2012)

Aerosmith is weer helemaal back in town met dit geweldige rock 'n roll album. Om het nu gelijk Music from Another Dimension te noemen, dat gaat wat ver, maar er staan veel (erg) lekkere en goede nummers op. Ze worden soms ouderwets goed neergezet door deze grote band, op hun eigen bluesrock wijze.

Opener Luv XXX knalt er ouderwets fijn in. Oh Yeah, dames en heren: wat een lekker soulkoortje hoor ik daar! Oh, gevolgd door zo'n ouderwets lekkere gitaarsolo. Hier raken Aerosmith en de Stones elkaar. Dat trekken ze deels nog even door op Beautiful.

Er staat vrijwel geen minder nummer op deze plaat. Ik hou niet zo van rockballads, maar zelfs die zijn of te pruimen of best heel aardig. Andere favoriete nummers zijn het fantastische oer-Aerosmith nummer Out Go the Lights met alweer dat lekkere koortje & het ijzersterke Street Jesus.

Een prima comeback album van Aerosmith. Jammer dat ik me even liet misleiden door wat negatieve geluiden, dan had ik 'm al eerder lekker aangezet.

Dit album kan mij niet echt bekoren. De songs zijn aan de vlakke en langdradige kant en blijven absoluut niet hangen, ondanks het feit dat de insteek ditmaal minder poppy is en meer 'rock'. De obligate ballads zijn strategisch geplaatst tussen de meer uptempo songs, maar ook deze weten niet te overtuigen. Het is het allemaal net niet, wat mij betreft. Leuk dat deze oudjes nog zo vitaal voor de dag komen, maar volgende keer graag wel wat beter songmateriaal meenemen, svp.

Na 10 jaar wachten op inspiratie deze plaat afgeleverd. Inspiratie niet gevonden. Herhaling van alle zetten maar dan minder. Terwijl ze live nog staan als een huis. Dit is geen comeback maar een aftershock (je).

Als groot Aerosmith fan kon deze plaat niet aan mij voorbij gaan, hoewel ik vreesde voor een teleurstelling. Trots als ik ben zou ik dat niet over mijn kant laten gaan en toch op zoek gaan naar lichtpuntjes in de vooraangekondigde muzikale duisternis. In de eerste instantie kon ik niet veel met de plaat, op wat positieve uitschieters na hier en daar. Na hem een paar keer gedraaid te hebben moet ik zeggen dat ik het een ontzettend fijn plaatje vind. Een waar ik heel erg vrolijk van word. Nu word ik dat al snel bij het geluid van Tyler en co, maar ik hoor daadwerkelijk een nieuwe insteek op het oude principe. Ik ken het materiaal van de heren als geen ander en ik vind dit een waardig opvolger. Wennen? Jazeker. Toys in the Attic deel 2? Zeker niet. Maar wel degelijk een dosis heerlijke rockmuziek waarbij ik niet stil kan blijven zitten.

Ik begrijp de mensen die het niet met me eens zijn, maar ik kan niets anders dan een diep respect hebben voor een band die al zo lang meegaat en waarvan zovelen al jarenlang twijfelen aan de houdbaarheidsdatum. Maar mensen, ze knallen nog steeds, of je het wilt horen of niet. De zalen die zij nog steeds vol weten te brullen is wat mij betreft een bewijs daarvan.