Joe Walsh - Analog Man (2012)

lekkere cd, grappige teksten en lekkere gitaarriffs
joe kan het nog steeds. Sterkte cd!

Goed, stevig afwissellend, prima gitaarspel en zelfs zijn zang is prima. Eaglesfans, die The Long Run goed vinden, moeten deze beslist eens beluisteren.

Ben ik wel benieuwd naar. Walsh is een smaakvolle legendarische gitarist die The Eagles een schop onder de kont gaf met meer rockgerichtere songs en spel.
Kom ik nog op terug.
Leuk dat Funk 50. Vervolg op Funk 49.

Sinds lange tijd weer eens een nieuw Joe Walsh werkje. De man is de laatste tijd druk doende geweest met tig Farewell tours van The Eagles en kon zich kennelijk weer eens op zijn eigen ding richten.
Joe heeft het respect en de sympathie van veel collega artiesten en fans. Hij is vaak de clown en geeft diezelfde Eagles net even het beetje peper wat de groep wel eens nodig heeft.
Hij is nog altijd een kundig gitarist. Een slide stylist, maar ook de man van de funky rocking riffs en smaakvolle solo's.... en die stem, niet iedereen verdraagd het, maar die ijle hoge uit duizend herkenbare stem blijft uniek.
Jeff Lynne werd er bijgesleept voor de produktie en Analog Man is een prima plaat geworden.
Joe doet wat hij goed kan, maar lijkt ook tekstueel wat dieper te gaan.
Veelal hoor je hier dat hij tegenwoordig gelukkiger is dan ooit. Hij was natuurlijk een natnek van de eerste orde, maar nu hij nuchter is en een familie om hem heen heeft, schijnt dat dus prima te werken. De song Family( met Crosby & Nash in de coirtjes) geeft dat fraai weer.
De titeltrack is 1 van de hoogtepunten. Een leuk onderwerp; Joe die de digitale wereld om zich heen ziet, maar er maar weinig mee op heeft.
Verder erg smaakvol; Band Play On, met wat indiaase invloeden, het felle Fishbone( jammer van de lelijke drumsound) en India, waar warempel moderne danceinvloeden de revue passeren, wel met stevig gitaarspel van Walsh als fundument.
One Day At A Time is al wat ouder en werd al tijdens The Eagles tour van 2004 vertolkt.
Nu is het meer een typisch Jeff Lynne song geworden. Toch altijd apart hoe die man zijn stempel kan drukken op een artiest. Gelukkig valt het hier aan de goede kant uit.
Ik hoor wel een missertje in het wat flauwe Hi-Roller Baby, maar het is altijd moeilijk na te gaan of dit nu echt serieus is bedoeld door onze grappenmaker Joe.
Funk 50 is in ieder geval echt wel als een geintje bedoeld.

Conclussie: Een fijn plaatje. Afwisselend en zoals verwacht gitaarspel van een hoog niveau, maar ook de songs mogen er zijn.
Joe kan voorlopig nog wel even mee.

Dit album heeft wel mijn nieuwsgierigheid gewekt, Joe is bijna ten onder gegaan aan zijn drankzucht, maar de kritieken op zijn nieuwe plaat zijn positief.
One Day At A Time is inderdaad al een ouder nummer waarin Joe op een indrukwekkende wijze beschrijft dat zijn destructieve levenswandel hem aan de rand van de afgrond bracht.

Zelfs al op Life's Been Good relativeert Joe al zijn maffe leven op dat moment, maar toen zat ie nog midden in zijn drankverslaving.
Ik lach me trouwens iedere keer kapot als ie weer wat fratsen uithaalt op de dvd Farwell 1 Tour van The Eagles. Die vent is echt prettig gestoord.
Maar als muzikant een lust voor het oor. Die man is nu heilig verklaard bij The Eagles, gezien de ruimte die hem gegund wordt live.
Dit is echt wel een aanrader Frank. Heeft niets met The Eagles van doen, maar dit is echt een goeie plaat.

Dat die op de farewell DVD die bouwhelm opzet met ingebouwde webcam en roept " it"s time to be silly " vind ik hilarisch, fantastische muzikant inderdaad.
Ik heb veel van Joe Walsh zijn solwerk in de kast staan,o.a. ook zijn periode met de James Gang, deze ontbreekt nog maar ik ga het album zeker beluisteren en zo mogelijk aanschaffen Michel.

Joe is één van de meest onderschatte muzikanten. Ook zijn solowerk mag er zijn en kan zich zeker meten met de Eagles-albums. 'Barnstorm', 'So What' en 'But Seriously Folks'... Prachtplaten...
In de jaren 80 volgde een wat mindere periode (understatement) en dat had ook veel invloed op zijn muziek.
Nu, in 2012, weet hij met een aantal nummers weer een hoog niveau te behalen. Niet elke song is een schot in de roos, maar het plezier spat er vanaf en soms (Family, Analog Man, Lucky That Way) hoor je zijn vertrouwde sound helemaal terug. Ze zouden zo op eerdergenoemde albums gestaan kunnen hebben. Maar...niet met dezelfde teksten: Joe is thuis gekomen bij een familie die hij nooit heeft gehad. Het is deze basis die hem de energie heeft gegeven om door te gaan en hem in staat stelde frisse, humorvolle en betekenisvolle muziek te maken.

"Life's been good to me so far " Niet makkelijk, zeker niet. Maar het gaat goed met hem. Je hoeft de digitale wereld niet te begrijpen. Zolang je mensen hebt om van te houden én die van je houden. Daar gaat het uiteindelijk allemaal om.

Joe blijkt (gelukkig) een survivor te zijn. In menig glaasje veel te diep gekeken, drugs kenden ook geen geheimen voor hem, maar dan toch na 20 jaar met een prima plaat terugkomen, klasse! En alsof de digitalisering volledig aan je voorbij is gegaan, noem je de plaat gewoon Analog Man. Privé is de tijd niet voor hem stil blijven staan, hij is getrouwd met Marjorie Bach, op zich niet echt vermeldenswaard in deze kolommen, maar dat maakt hem de zwager van......Ringo
Starr. Bovendien heeft Joe de laatste tijd veel met Paul McCartney gespeeld, wie weet wordt het nog wat met de (hernieuwde) Beatles

Toch wel positief om te lezen dat de score die de diverse users geven aan dit album goed zijn.
Helaas heb ik de afgelopen periode te weinig tijd gehad om me te richten op dit nieuwe album van Joe.
Enkele flarden beluisterd en dat is natuurlijk te weinig om een gedegen oordeel over deze plaat te vellen.

Gewoon een lekkere Walsh cd.
Herkenbaar geluid.
4*

Lekkere gitaar-rock, luister ik graag naar.. Even een opmerking: Volgens mijn CD is track 11 Fishbone en track 12 But I Try (omgekeerd van wat hier in de tracklisting staat)

Drie sterren voor de muziek, maar qua zang laat het wat mij betreft te wensen over.

Het is nu eenmaal Joe Walsh

Altijd een zwak gehad voor deze clown, die al jaren uitmuntende muziek maakt, met James Gang, Barnstorm, heb nog een lp met John Enthwistle(The Who)in de kast staan,ook nog samenwerkend met drummer Joe Vitale , solo niet altijd even boeiend maar deze Analog man kan weer jaren mee, voortreffelijke plaat!!!

Ik weet niet of hij op deze plaat meedoet, maar Joe Walsh en Joe Vitale hebben ooit in 1974 een redelijk album gemaakt: 'Roller Coaster Weekend'. Niet van het niveau 'Barnstorm' (is ook moeilijke te evenaren), toch is het desalniettemin zeer zeker de moeite waard. Op 'Hotel California' deelt hij mede de songcredits voor 'Pretty Maids All In A Row'.

'Analog Man' is naar mijn mening de beste Walsh-plaat sinds "But Seriously Folks' en het heeft ook goede recensies gehad. Punt van kritiek is de productie; iets minder toeters en bellen had het geheel nog beter doen laten klinken.

Idd volgens mij doet Joe Vitale op een nummer mee(and the band played on,o.a. op de sitar), samen hebben ze ook nog plantation harbor gemaakt uit 1981.
In 2008 heeft joe vitale nog een album gemaakt(speaking on drums)

Sterke, vlotte plaat van deze oudgediende met prima gitaarspel. Ik heb er de volle mep ervan genoten.

Dit is gewoon een top album!
Ik luister het geregeld.
Lekkere gitaarsolo's en grappige teksten.
Niks mis mee...
Wrecking Ball is wel een lekker nummer.
Die luister ik het meest.

Een goed album van Walsh, niet spectaculair.

Ik hoor zelfs een "harmony" met Eagles-haters (als je dat mag geloven) David Crosby en Graham Nash. Blijkbaar is de laatste jaren alles meer koek en ei.

Aan het gitaarwerk van Walsh mankeert niet veel en zijn stem is wat mij betreft ook geen issue. Ik hoor wel een paar irritante Jeff Lynne trekjes (die moet zijn aandacht echt alleen aan ELO besteden) en niet alle composities zijn even sterk. Ik vind vooral de eerste drie nummers erg goed.

Maar ik blijf bij mijn standpunt dat het wel eens verfrissend zou kunnen klinken, als Walsh zich meer zou mogen profileren binnen de Eagles. Dit album toont aan, dat hij dat kan.

Het rare is alleen, dat elke Eagle of ex-Eagle met een solo-album komt terwijl het beste per album zou kunnen leiden tot een prachtig album van The Eagles zelf. Enfin, misschien komt dat er ooit nog eens van.

Ik kan met je meegaan musican. Goed album, na wat mindere werkn, maar niet spectaculair. So What, Barnstorm en the Smoker om er maar een paar te nomene sla ik allemaal (veel) hoger aan. Met betere composities

@ musicman: wat betreft dat Joe zich meer moet profileren binnen de Eagles ben ik deels met jeens. Ik dacht ook na het puike solowerk op Hotel California dat dat zou gaan gebeuren, maar daar speelt hij enigszisn plichtmatig en de rest bewaart hij voor zijn solowerk. Is toch ook al 70???

Frey en Henley bepalen. Geen speld tussen te krijgen.

En zo kan het gebeuren dat een plaat welke al weer een paar jaar oud is, opeens je meeste gedraaide plaat van dit moment is....

10 jaar na dato eindelijk aangeschaft en is een prima Walsh album.
Zijn uit duizenden herkenbare gitaarspel komt hier weer op fraaie wijze naar voren.
Vooral op het afsluitende nummer India gaat Joe lekker los.
Opvallend zijn ook zijn grappige ( Analog Man ) en ontroerende ( Family & One Day At A Time ) teksten van iemand die door zijn excessieve drank & drugsgebruik bijna het tijdelijke voor het eeuwige had verwisseld.
Jammer dat ik een uitgave heb van maar 10 nummers waardoor ik geen oordeel kan vellen over de nummers Fishbone & But I Try.