Swans - The Seer (2012)

Het gaat nog wel even duren voordat alles is ingezonken... Dat het een monumentaal werk is staat echter buiten kijf!

De bijgeleverde dvd is wel aardig... Ongeveer dezelfde montage als Ministry's Sphinctour dvd. Je ziet dus fragmenten van verschillende optredens door elkaar.
Wat érg jammer is, is dat het geluid lang niet altijd synchroon loopt. Of dit de bedoeling was weet ik echter niet. Leuk extra'tje, meer ook niet.

In november ga ik ze na Roadburn voor de tweede keer aanschouwen, dit keer in Haarlem.

Het vorige album vind ik meer een geheel, al staan hier ook sterke nummers op.
Opener Lunacy is heerlijk demonisch; alsof de verschrikkingen van de nacht opgeroept worden.
Song For A Warrior is natuurlijk prachtig; ligt in de lijn van Walkabouts en Nick Cave's Murder Ballads.
Die hele lange stukken heb ik minder mee, al ben ik natuurlijk wel benieuwd hoe ze dit live zullen brengen.
Helaas moet ik werken als ze in Nijmegen optreden.

De hele lange nummers (4, 7 en 10 op de CD-versie) heb ik weinig moeite mee, want op de vinyl-uitvoering van dit album (die ik heb gekocht) zijn die alle 3 in 2 stukken verdeeld, en bevinden zich dan ook op afzonderlijke plaatkanten.



Kijk, zolang je niet alle 6 plaatkanten in één keer achter elkaar draait, valt het allemaal dus best te behappen ......, zeg maar.



Wat ik op 4 september schreef, is nog steeds van toepassing.Nog één draaibeurt heb ik nodig (denk ik); dan volgt de beoordeling van The Seer. Maar het zou voor mij zomaar het beste Swans-album sinds White Light From ........ kunnen zijn, en i.i.g. stukken beter dan de voorganger van The Seer.

Swans is back!

Recentelijk mij meer gaan verdiepen in het monster dat Swans noemt. Een eerste kennis volgde met hun vorige plaat, en hoewel die een mooie opstart was, is the seer het antwoord, niet het einde en een nieuw begin.

Gezien het een dubbelcd is, heb ik de cd in twee delen geluisterd over twee weekends heen, om zo tot een conclusie te komen. Verrassend is dat hoewel het twee uur muziek is, het nergens saai of voorspelbaar is. De nummers van 20 minuten en meer spelen er snel door, met volle energie.

Zijn er minpunten? Niet echt, wat wel gedient moet zeggen is dat het volwassener klinkt dan het oude werk, het klinkt zelfs best toegankelijk ivm het oude werk als COG en TGA. Wat aan jeugdige agressiviteit is ingeboet, is er aan volwassen rijpheid bijgekomen.

Bijzonder ook is het kleine p.s. in het boekje op de laatste pagina. Waar Gira vraagt om deze cd niet op het net te smijten, omdat je anders zijn bloed, zweet en tranen tot een paar zandkorrels in de wind maakt. Waarom weet ik niet precies, maar het is iets dat ik mooi vind, dat iemand nog zulke aandacht voor zijn werk vraagt.

Een reden te meer om deze cd te kopen en een echte artiest te steunen.

Ik voel deze plaat nog niet echt zo, het is me echt teveel geneuzel, had echt niet gehoeven, gewoon rocken maar heel veel tracks zijn de hele tijd alleen maar 1 ritme... Hoop dat deze plaat nog gaat groeien bij mij, had hier veel van verwacht maar vind het allemaal nog maar een beetje mwah...

Ik ben er uit, dit album krijg van mij de volle 5 sterren!

Dit is een zeer typische Swans album. Dit is zowat de definitie van Swans. Zoals Gira het al aangeeft. Een totaalpakket van 30 jaar in 2 uren geperst . Een opvallend, sterke plaat. Ik kom hier zeker nog op terug.

The Apostate, Fuck Yeah! Briljante plaat dit, véél beter dan de vorige. Sluit ook dichter aan bij de live-uitvoeringen van deze band.

Karen O... verbazend, vind ik niet een van de eerste artiesten die ik hierbij zou associeren, maar het past wel goed. Song for a Warrior vind ik ook een van de sterkere nummers.

Verder toch niet helemaal mijn plaat. Sterke, meeslepende momenten worden afgewisseld met stukken die ik toch wel ernstig zwak vind (eind van The Seer, Mother of the World bijvoorbeeld). Het voornaamste probleem is echter dat ik bij het meeste van de goede dingen het gevoel heb het allemaal al wel eens gehoord te hebben. Pak een goede Neurosis-plaat of iets dat daarop lijkt en je krijgt dezelfde meeslepende groove voor je bakkes als op het titelnummer hier, alleen dan nog een stukje gevarieerder.

Het enige waar ik dit toch wel erg sterk en goed vind is in de bakken herrie in 93 Ave. B Blues. Een goede portie freejazz-achtige herrie combineren met de sfeer die ze over het algemeen neerzetten is toch wel heel fijn

Ik vind uw bemerkingen wat vreemd of het komt me gewoon raar over. Bij mijn weten heb je de periode 1983 - 1996 toch niet bewust mee gemaakt. Ik ken Swans een kleine 20 jaar en ik moet toegeven dat The Seer een absolute meerwaarde is in hun oeuvre. Dat je het allemaal wat vaker en beter gehoord hebt vind ik nonsens. Maar natuurlijk, dat is uw mening, en die mag je zeker hebben.

Ik vind de 'voorgaande' plaat - dat moet My father will guide me up a rope to the sky zijn - met de tijd beter worden. The Seer moet nog in mijn brievenbus vallen dus daarmee kan ik het niet vergelijken maar ik vind My father toch degelijk genoeg om op zichzelf te staan...

Nee, ben pas in 1994 geboren, maar ik hoef natuurlijk de periode 1983-1996 niet bewust hebben meegemaakt om een oordeel te kunnen hebben over dit album of Swans in zijn algemeenheid. Anders kunnen we de discussies over Berlioz, J.S. Bach en Beethoven ook nietig verklaren. De originele uitvoerigen heeft toch niemand op MusicMeter ooit gehoord...

Nu alsnog gekocht, en omdat ik weet wat mij te wachten staat, stoor ik mij een stuk minder aan de lengte.
De nummers zitten gewoon erg goed in elkaar, al blijf ik het vorige album sterker vinden.

Berichten over concertbezoek verplaatst naar Swans

Wat maakt het verschil dan voor jou tussen deze en de vorige?

Nog steeds de lengte, en bij de vorige hadden de nummers meer dreiging.
Van dit album voldoet alleen Lunacy aan het nivo van hun vorige.

meer dreiging? vind ik juist precies andersom; deze zit tjokvol met waanzin en lunacy, de vorige was wat stijver ofzo..

Dat kan, ik ervaar het echter geheel anders.

In ieder geval kan ik zeggen dat enkel A Piece of the Sky en The Apostate vooralsnog wat langdradig zijn. Maar deze 2 nummers heb ik nog te weinig beluisterd. Het nummer The Seer is in elk geval geweldig!!! Ik vind deze plaat ook wel heel dreigend en opjagend.

Een 4.5 zal ze zeker krijgen maar wie weet toch de magische 5!!! Die plaat is het zo waard, geloof me.

Dit is een meevaller zeg, maar kan na een luisterbeurt nu niet goed oordelen of dit de collage is van de blauwdruk van Swans oeuvre of een simpele herhaling van alles wat we al een keer gehoord hebben van ze.

Wat een speciaal plaatje.
Maar man, wat is dit geweldig!
Ik ga alleen nog niet stemmen of een langer bericht typen, want ik weet nog niet echt hoe ik het moet verwoorden. En een cijfer na één luisterbeurt op zo'n lange en speciale plaat plakken is onmogelijk.

Klopt, ik kon er pas na zo'n 6 luisterbeurten een cijfer op plakken. Mooi dat je geweldig vind!

Ik ben in ieder geval nieuwsgierig naar jouw punten.

The Seer schuurt, schurkt, schudt, en beukt. The Seer mangelt, liefkoost, kust en verplettert. The Seer likt, ruikt, vergruist, verguist, verscheurt en kauwt en herkauwt en spuugt zijn eigen ingewanden in je gezicht.

Dit album is groot en groots. Het is niet zonder inzinkingen, maar ook Picasso haalde met zijn penseel wel eens verkeerd uit.
Rauw, manisch, paranoïde, soms neigend naar mantra-achtige excessen. Een soort anomale, muzikale sociopathie: De hele wereld wil tijdens deze plaat even niet deugen. So fucking what?? Spreekwoordelijke schijt aan iedereen, ja?

Swans’ muziek werkt als geen ander als een catharsis – het reinigt je van binnenuit. Alsof je door een ijskoude hoosbui loopt en halverwege je vlucht blijft staan, je armen wanhopig opheft naar de hemel en zegt: oké, ik geef op! Laat maar komen! Bevries mij! Slok mij op!

Put your light in my mouth
Put your light in my mouth
Put your light in my mouth...

Ja, hier kan ik goed mee leven

Origineel gebracht!!!

Mooi stuk inderdaad!
Man, wat is 93 Ave. B Blues prachtig!
Alsof ik in het nauw gedreven word in een doodlopend steegje, door iets wat ik niet kan zien.

De nieuwe Swans is echt verbluffend in elkaar gestoken. Het is straf om 2 uur te blijven boeien!!! De woorden schieten me nog steeds te kort. Adembenemend

Luisterend naar The Seer krijg ik de onstelpbare neiging Michael Gira's meedogenloze prozaboek The Consumer weer eens uit de kast te halen.
Gordijnen dicht, kaarsen aan, buren weg, dicht verzuurde lucht inademen, en lekker masochistisch bladeren maar...

Gisteravond in extase geraakt door de live-vertolking van dit album. Echt een diepe indruk heeft dit op me gemaakt, vooral het 45 minuten durende The Seer (ja het kan nog langer, was geweldig). Compleet album, met veel diepgang mooie instrumentale stukken en aan perfectie grenzende bezieling maken dit album tot 1 van de beste van dit jaar.

En het album verveeld me nergens en blijft 2 uur boeien.

Ik vond die 45 minuten durende 'The Seer' juist het zwakste punt (zeker na een intense vertolking van de Swans klassieker 'Coward'), op de cd houdt Gira met 32 minuten net de spanningsboog vast, hier zakte het op een gegeven ogenblik toch tamelijk in.
Het slotakkoord (met 'The Seer returns' geloof ik) maakte veel goed.