Iggy Pop & James Williamson - Kill City (1977)

Fantastisch album. Als fan en liefhebber van Iggy als vocalist en WIlliamson als gitarist is dit echt heerlijke, gemene en aandoenlijke muziek.
Iggy & Williamson kopieren niet zomaar Raw Power, maar breiden hun geluid uit naar beat-ballads, soul uitstapjes en rockers die doen denken aan de apocalyps. Zo zijn er slide-gitaren, harmonica's, backing vocals, woedende trompetten en allerlei studioeffecten te horen.
Het geheel is wat introspectiever en minder 'raw power' dan Raw Power, maar het doet er muzikaal weinig voor onder wat mij betreft.

Ben blij dat dit opnieuw is uitgegeven en geremastered, want de versie die ik op de pc heb ik wat dof af en toe. Ben benieuwd naar hoe de remaster klinkt.

Drie albums verschenen er in 1977 van Iggy Pop. De eerste waren resultaat van zijn vriendschap met David Bowie, met wie in Berlijn veel optrok en in Frankrijk en Beieren twee albums opnam. Al in 1975 werd dit Kill City opgenomen. Dit samen met zijn maatje James Williamson, uit de dagen niet lang daarvoor; de gereviseerde versie van The Stooges, die in 1973 Raw Power uitbrachten.

Op reis door new wave en punk kom ik vanaf Music for Pleasure van The Damned. Waar die band werd overvallen door het succes, moest Iggy Pop er jarenlang voor bikkelen. De opnamen voor Kill City lagen al twee jaar op de plank en waren bedoeld als demo's voor een volgend contract.
Met het plotselinge succes van Lust for Life zullen ze bij platenbaas Bomp! hebben gedacht: 'Iggy Pop een internationale hit? Hé, laten we een graantje meepikken!' In november '77 lag de plaat in de winkelbakken, in Nederland verschenen via een licentiedeal met Warner en Radar.

Had ik dit toentertijd als jonge tiener gehoord dan was het me tegengevallen. Waar ik instapte op de trein Pop-Bowie, klinkt Pop met Williamson anders. Vaker draaien doet de muziek echter groeien, mede door het soms gevoelige gitaarwerk en Pops subtielere zang, zoals in No Sense of Crime en het verstilde Night Theme, dat een aangenaam gitaarwerkje blijkt.
Ook had ik moeten wennen aan het saxofoonspel van voornaamste "bijrol" op Kill City, John Harden. Vaker afspelen wordt dus beloond. Sterk voorbeeld hiervan is Beyond the Law. Het begint met een rockende riff á la Keith Richards, maar met de sax erbij wordt een brug geslagen naar artrock zoals die van Roxy Music (Roxy6, tsjek dit uit!).

Zwakke momenten kent de plaat niet, al doet het één meer dan het ander. Soms rockend op een wijze als de Rolling Stones, dan weer subtieler met gitaarwerk dat me soms deed stoppen met klussen, om te luisteren naar de fraaie akkoordenreeksen. Lees ook wat iggy tien jaar geleden en twee berichten hierboven schreef: spijkers op koppen!
Was dit een film geweest, dan was deze genomineerd voor de Oscars zonder er één te winnen. Maar de Oscar voor beste bijrol was naar John Harden gegaan. Zijn saxspel is de kers op den taart. Alleen daarom al een aangename ontdekking voor mij, 47 jaar na dato.

Mijn reis gaat naar december 1977: Wire met Pink Flag.

Schitterende, zwaar onderschatte plaat waar ik altijd een enorm zwak voor heb gehad. De titelsong is 2,5 minuut pure opwinding. Prachtig gitaarwerk van Williamson en combinatie met de lyrische saxofoon geeft het album een eigen sound. Nauwelijks te merken dat Iggy in deze periode (1975) in een diep dal zat.