Nas - Life Is Good (2012)

Nas heeft mijn verwachtingen meer dan waargemaakt met Life Is Good. Terwijl ik dit typ luister ik de plaat voor de derde keer. Vannacht voor het slapen gaan heb ik 't met de oortjes in beluisterd, nu net de tweede keer vol door m'n logitech speakers en nu weer. Zoals j.b.b.l al aangeeft, vrijwel alles klopt aan dit album. Nas rapt overal op hoog niveau, de gastartiesten doen ook goed hun ding, bijv. Amy Winehouse die Cherry Wine helemaal perfect maakt, en zelfs Rick Ross die een goede verse aflevert op Accident Murderers (alhoewel deze wellicht door Nas geschreven is). De producties stellen ook niet teleur, integendeel, ik vind ze hier fantastisch! De producties en de rapstijl van Nas passen heel goed bij elkaar. Er is ook veel variatie. Je merkt vooral dat Nas met ieder nieuw album steeds volwassener wordt. Nas is nu echt volwassen. Geen stoerdoenerij, dit is gewoon dope, volwassen hiphop. Het is een goed concept album met veel storytelling. Life is good. Nas straalt dit ook echt uit in zijn raps en interviews, mooi om te zien. Nas is een echte levensgenieter geworden, een optimist, in hoeverre hij dat al niet was. Je voelt die ''Life is good-vibe''.

Dit album blaast me echt helemaal omver, het is denk ik ook iets erg vernieuwends voor de rapscene.

Het is allemaal van erg hoog, constant niveau. Alleen vind ik Cherry Wine voor nu de echte uitschieter. Perfecte combinatie van een heerlijke productie, Nas op dreef en Amy Winehouse die de show steelt met haar prachtige stem. Zonde toch van haar overlijden vorig jaar.

Respect en dank voor alles Nas en natuurlijk props naar de producers die dit album ook zo mooi hebben gemaakt. Je hebt het weer geflikt, Nas!

Ik zal deze post starten met te zeggen dat ik weinig heb met hip-hop. Ik ken wel wat klassiekers en ik kan ze soms wel waarderen, maar hip-hop is en zal nooit mijn favoriet genre worden. Maar het is niet omdat het niet mijn favoriet genre is dat ik geen pogingen zal wagen om dit genre toch beter te kennen. Ik heb al wat platen hoog kunnen beoordelen op deze site en Life Is Good is de volgende hip-hop plaat die ik wil beoordelen. Het is al van Illmatic, die ik trouwens niet op dag één heb beluisterd, geleden dat ik nog iets van Nas heb gehoord. Af en toe een los nummertje van één van zijn andere platen, maar daar bleef het ook bij.

Enkele maanden geleden kwam deze uit en er was wel genoeg aandacht aanwezig om er voor te zorgen dat ik de releasedatum onthouden heb. Maar aangezien hip-hop niet mijn hoofdgenre is, heb ik deze plaat maar ergens verplaatst op mijn computer om hem later te beluisteren. Nu ben ik bezig met wat platen punten te geven en heb deze dan ook zijn kans gegeven. En ik vind het vreselijk om te zeggen, maar dit is mijn ding niet. Dat komt vooral door de sfeer en aan welke soort hip-hop Nas zich blootlegt. Tel daarbij de teleurstellende tot hele slechte gastartiesten op en dan kan ik niet anders dan concluderen dat Life Is Good nooit mijn ding zal worden.

Ik hoor heel veel positieve geluiden over deze plaat, dus zal ik toch proberen wat dingen uit te klaren. Nas had al velen malen uitgelicht dat dit zijn volwassen plaat zou moeten worden die zijn groei, voor mij meer zijn laattijdige adolescentie, als mens moet laten zien aan het publiek. Dat vond Nas grondig tijd, zeker na al die problemen met onder andere zijn ondertussen ex-vrouw en moeder van zijn tweede kind. Problemen die er voor zorgde dat hij door het oog van de naald kroop, zeker op financieel gebied. Nu is dat gelukkig voorbij en kan Nas de schade opmeten door daarover te spreken op dit album en genoeg te relativeren.

En al mag het verhaal van het totstandkoming van deze plaat enorm clichématig klinken, het heeft er voor gezorgd dat Nas de lijn van zijn samenwerking met Damian Marley niet verder zet en terug zijn geluid waar hij om bekend staat oppakt. Daarvoor werkt hij samen met veteraan producer Buckwild en wünderkind van de nieuwe generatie No I.D. Ook andere producers worden gestrikt, de één wat meer de favoriet dan de ander. Ook werd een tijd gedacht dat er een andere veteraan producer deel nam, maar hij beperkte zich maar tot een gastbijdrage en bleef ver weg van de knoppen. Al vraag ik me af welke bijdrage hij nu precies deed op dat nummer.

Nu betekent het niets dat er kwalitatieve producers meewerken, want de nummers die zij hebben geproduceerd zullen voor mij nooit tot hun magnum opus horen. Een paar klinken er goed, Loco-Motive en The Don, maar het merendeel van deze plaat beslaat uit middelmatige tot slechte nummers. Dat komt niet enkel door hoe de nummers instrumentaal klinken, maar ook door hoe de vocalen klinken. Om eerlijk te zijn vind ik Nas helemaal niet zo goed flowen. Dat komt vaak doordat Nas geen coherentie kent in zijn flow en hij soms te hard van stapel loopt met zijn stem. Ik vind trouwens dat de instrumentatie hem niet uitdaagt om het poëtisch niveau van zijn debuut te hanteren. Maar dan vraag ik me af of hij het nog zou aankunnen een kleine achttien jaar na zijn vroegtijdige magnum opus.

Maar Nas is niet de enige die zijn vocalen niet meer honderd procent weet te gebruiken. Ook de gastartiesten weten hun vocalen niet optimaal te gebruiken. Van al die gastartiesten kan ik geen enkele opnoemen die weet te presteren. Een beetje jammer, maar ook te verwachten. En allesbehalve een goede keuze van Nas om op zijn adult only album mensen te gebruiken die zelf nog niet uit hun puberteit zijn. De verdere oorlog tegen zulke hip-hop types laat ik over aan de soldaten van de underground.

Met andere woorden, Life Is Good zal voor mij niet de award krijgen van beste hip-hop plaat uit het jaar 2012. Het uiteindelijke doel en de uiteindelijke boodschap is totaal tegenstrijdig met wat het doel en de boodschap oorspronkelijk zou moeten zijn. Dat niet alleen, maar ook het gebrek aan kwalitatieve muzikaliteit zorgt er voor dat ik niets goeds over deze plaat kan schrijven en het mijn stem daarom niet krijgt als het gaat om positieve awards.

Nas heeft echt een geweldig album uitgebracht. Ik heb inmiddels ook een shirt gekocht van Life is good. Nas komt hard op het album, alleen begrijp ik niet waarom mensen: 'the don' nou zo'n geweldig nummer vinden, met al dat geschreeuw... misschien toch kwestie van wennen. eigenlijk is elk nummer wel goed. Zeker daughters, nasty, worlds an addiction, loco-motive,
Ik was meteen overtuigd na enkele nummers, niet verwacht dat zulke goeie rap nog bestond.

1 min puntje: Trust! wat een heerlijk nummer, jammer dat die niet op cd komt.... is echt een geweldig nummer. Maar goed mensen, album kopen!

4.5* (elk nummer is wel goed, alleen the don vind ik matig tot slecht, summer on smash is een ook een tikkeltje mager. maar dat maakt allemaal niet zo heel veel uit want de rest is geweldig!!)

Ik zag Nas bij de top 100 albums op Amazon UK staan en ook dat 'ie hier op Musicmeter vrij hoog wordt gewaardeerd. Nas, dat jochie met dat briljante rauwe debuut uit 1994. Waar komt hij mee in 2012? Nou, met iets heel anders, want inmiddels staat het er zo voor: Life Is Good.
En dat hoor je ook door het album heen. Het zit goed in elkaar, soms smooth maar niet te zoet, dan wat harder maar niet continu te grof.

Opener No Introduction geeft gelijk juist wel een prima introductie. Hij rapt over Accident Murderers - uitstekend nummer met prima bijdrage van Rick Ross - en als vader over zijn Daughters. De gastbijdragen zijn trouwens toch prima, zoals op het sterke nummer World's An Addiction met Anthony Hamilton en op het (natuurlijk) lekker lopende Loco-Motive met Large Professor. Hoogtepunt is het verrassende Cherry Wine met wijlen Amy Winehouse: wat een wereldnummer zeg! Die twee samen werkt als een tierelier.

Afwisseling zit er ook in de plaat. Bijvoorbeeld de piano op No Introduction, de strijkers en blazers en klassieke piano op het fraaie A Queens Story en de jazz bij Cherry Wine. En oh ja: wat rapt Nas in een heerlijke flow zeg. Bij dit alles komt ook nog eens een heldere productie met een prettige sound en je hebt toch één van de betere albums van 2012 te pakken en zeker één van de beste hip hop albums van het jaar.

Ik zag twee sterren staan bij deze plaat én dit bericht van ruim tien jaar geleden . Even opnieuw geluisterd dus en ik snap zowel mijn karige sterren als mijn enthousiaste eerste reactie. Er staat namelijk veel moois op deze plaat maar ook een aantal gedrochten. Ook zit er een sausje sentimentaliteit overheen die me tegenstaat. Zo trek ik de lyrics van Daughters maar matig (zeg ik als vader van een dochter ). Maar erger zijn een aantal refreintjes met Bye Baby en You Wouldn't Understand als ergste voorbeelden. Daartegenover staan gelukkig ook wat bangers. Het zijn vooral de hardere nummers waar Nas lekker op gaat. Accident Murderers en The Don worden begrijpelijkerwijs en terecht veel genoemd maar ook Summer on Smash kan me zeer bekoren. Ik ben sowieso wel een sucker voor Swizz Beats (denk ook aan Jay-Z's On to the Next One ). Een wisselvallig album dus, maar een kleine voldoende toch wel waard, dus er gaat een sterretje bij.