The Moody Blues - The Present (1983)

Running Water is The Nights in White Satin van de jaren '80. Prachtig gezongen door Justin Hayward!

Dit album heeft het nog niet helemaal, maar kan zich toch prima meten met het album 'Long distance voyager'.
Hierboven zie ik het al staan. 'Running water' is voor mij net zo'n belangrijke klassieker als 'Nights in white satin', 'Voices in the sky', 'Watching and waiting', 'New horizons' of 'Isn't life strange'.

Iedereen die het altijd maar heeft over de 'klassieke zeven' Moody Blues-platen, vergeet deze en "Long Distance Voyager", die naar mijn mening op gelijke hoogte staan met deze platen.

Helaas ging het daarná grondig mis. Gelukkig zijn ze live nog heel goed te pruimen. Maar oh, wat zou ik ze nog graag op cd een meesterwerk willen zien maken. Zoals deze.

En inderdaad, 'Running Water' is masterlijk. Hoewel ik 'Going Nowhere' ook super vind, gemakkelijk Graeme Edge's beste compositie ooit.

Waarnaar ben je op zoek bij een cd van de Moody blues? Een ballad van Justin Hayward? Of juiste een rocker?

Persoonlijk vind ik de Moodys op hun best tijdens I'm just a singer in a rock and roll band en dan sta je wat ambivalent tegenover Pieter Paal, die in Running water een gelijkwaardige klassieker als Nights in white satin ziet (toe maar).

Hij voert ook Isn't life strange op, wat welliswaar uit de goeie ouwe tijd komt, maar wat ik tot één van de meest tenenkrommende nummers van de Moody blues reken.

Hoewel het niveau van I'm just a singer in de verste verte niet wordt gehaald, zijn de liefhebbers van een meer rockende Moody blues het deze keer het beste af.

De cd rockt behoorlijk, de band heeft leuke overstapjes naar volgende songs en schuwt ook de enigszins bombastistche uitstapjes naar nummers als I am en Sorry niet.

De Moody blues hebben ontegenzeggelijk baanbrekend werk verricht in de jaren 60, waren voor die tijd ook zeker vernieuwend en buitengewoon creatief.
Er volgde na 1972 een periode van 6 jaar stilte, de pijp was min of meer leeg, kun je nu stellen.

Octave was nog het gevolg van 6 jaar liedjes kunnen opsparen en het beste daarvan op een cd kunnen zetten.
Long distance voyager, The Present zijn album die er naar verhouding nog redelijk toe doen. Maar niet meer dan dat.

Tegen de tijd dat The Moody Blues met dit album kwamen bleek de beste tijd al een poosje achter de rug. Maar met een heel aardige Long Distance Voyager(van 2 jaar eerder) bleek de groep toch, hoewel minder verrassend , nog prima voor de dag te komen.
The Present is een logisch vervolg op die plaat. Melodieuze symfopop met vleugjes rock en met een aantal mooie ballads.
Nergens is het overigens meer zo spannend als hun vroegere albums , maar met name de songs van Justin Hayward en Ray Thomas( I Am en Sorry) deugen.
De zwakke broeders zijn zoals wel meer van bassist John Lodge.
Sitting At The Wheel en Under My Feet vind ik obligaat en weinig overtuigend.
Blijft er toch een aardige plaat over die het welliswaar aflegt tegen Voyager , maar zeker zijn momenten heeft.
Na deze periode begint het zwalken en wordt het vervolgens steeds meer aalgladde mainstream pop.

'Sitting at the wheel' was alleen in Amerika, welliswaar in een ge-editte versie een redelijke hit. Ik kwam op The Universal masters collectie nog een langere versie tegen, ik neem aan een 12 inch of zo.

Sitting At The Wheel is eigenlijk een doorsnee rock ' n ' rollertje opgemeukt met wat bombastische toetsenpartijen . John Lodge is een goede teamspeler met een apart stemgeluid , maar ik vind hem geen groots componist . Justin Hayward blijft voor mij toch de man met de betere songs . Die melanchonie en die snik in zijn stem doen het ook weer erg goed hier .

Hier begint de koek op te raken. Muzikaal allemaal nog degelijk, maar het wordt nu toch te tam en te commercieel.

De vier nummers van Hayward zijn absoluut ijzersterk en tonen dit album op z'n best. De vier overige nummers (de twee korte introstukjes dus niet meegerekend) halen dat niveau niet, maar zijn gelukkig ook weer niet zo tenenkrommend dat ze het hele album verpesten, zoals op bijvoorbeeld Keys to the kingdom wel het geval is. (Hoewel ik moet toegeven dat John Lodge met zijn soms abominabele tekst voor Sitting at the wheel een dappere poging waagt. Hoeveel banaler kun je worden dan "I'm sitting at the wheel, watching the river roll, roll on by, by... watching the river rock and roll on by" ?)

Geen slecht album. Het prachtige Running water maakt een heleboel goed.
Sitting at the wheel is vervelend, irritant en afgezaagd.
Voor de rest een genietbaar album, omdat The Moody Blues wel meer dan gemiddeld goede groep is.

Symfopop zoals ook Barclay James Harvest het deed in de jaren 80. Al rockte BJH hier en daar toch net wat meer.

Verder is het nogal synth-gerichte plaat en zijn de drums (volgens mij) uit een doosje, alhoewel Graeme Edge nog wel een Moodie is.

Mooiste aan deze plaat zijn gewoon weer de melodieen, de samenzang en de spaarzame solo's van Justin Hayward.

In augustus 1983 begon de roemruchte radiopiraat Radio Caroline opnieuw met uitzenden op 963 middengolf met een 24 uur per dag album-rock-format. Een gigantisch zendschip, een enorme zender, maar geen reclames, dus geen inkomsten. Al na een paar weken werd duidelijk waar mee verdiend moest worden: aanprijzen van nieuwe albums van de grote helden van de generatie waar het station zich op richtte. Geen album werd zo veelvuldig gedraaid als dit nieuwe Moody Blues album: The Present.

Uiterst prettige radiorock waar je je geen buil aan kunt vallen. beetje aangepast aan de tijd met toevoeging van synths en sequencing (eng woord) maar met herkenbare zang en gitaarwerk van Hayward en bassist Lodge.

Opener Blue World sluit naadloos aan bij een nummer als The Voice op Long Distance Voyager. Fraaie melodie en drive.
Meet Me Halfway is ook nog goed genietbaar. Sitting At The Wheel een drakerige rocker. Going Nowhere en Under My Feet zijn een tikkie traag.

Kitsch en Kunst zijn bij The Moody Blues beide in goede handen en zijn helaas vaak niet los verkrijgbaar. De beste nummers hebben altijd wel iets plastics, de mindere nummers (meestal van Lodge) hebben toch nog iets van een lekker gitaarrockgeluid. Zo blijft de balans in het midden.

It's Cold Outside Your Heart en Running Water zijn prettig sentimentele Justin Hayward-nummers. Alleen in het dubbelnummer I Am / Sorry beleven we weer een stuk jaren '70 geluid. The Moody Blues zoals we ze kennen uit hun glorietijd in een overigens weinig briljant nummer, maar opgebouwd vanuit een spannende oosterse sfeer.

Ik ga dit album zeker niet afbranden. Afgezet tegen alles wat er in 1983 te koop was, een heel aardig en consistent geluid van deze oudgedienden. Misschien wel hun laatste plaat die dit niveau wist te halen. Persoonlijk hoor ik er nog altijd dat heerlijke middengolf geluid bij.

Vandaag precies 30 jaar geleden uitgebracht.

Perfecte formulering om deze muziek te omschrijven Fedde, ik wou dat ik 'm zelf verzonnen had.
 

Wat dat betreft kan dat ook direct op Barclay James Harvest toegepast worden...

Al is Moody Blues een stuk romantischer en zwieriger...

Het album begint nog niet eens zo verkeerd. De eerste drie nummers zijn op zich prima, liggen lekker in het gehoor en klinken prima. Maar dan...helaas, het glijdt af naar zeer middelmatige muziek. De enige uitschieter daarna is dan nog het nummer "Running Water". Maar dat was het dan ook wel zo'n beetje. The Moody Blues hebben zeker betere dagen gekend....

In 2004 verscheen Moody Bluegrass: a Nashville tribute to the Moody Blues, een verzameling van 12 nummers van de Moodies gespeeld door een keur van country- en bluegrass-muzikanten en gezongen door een select groepje zangers en zangeressen waaronder Alison Krauss en Tim O'Brien. Zeven jaar later verscheen de opvolger Moody Bluegrass TWO... much love, nu met zestien nummers en met medewerking van onder anderen Vince Gill, Ricky Scaggs en het kwintet Moody Blues van de gloriejaren zelf. Eén van de nummers van dat tweede album is It's cold outside of your heart van The present, ook in die coverversie gezongen door Justin Hayward zelf en in 2013 ook verschenen op Haywards soloplaat Spirits of the Western sky. Die nieuwe versie met alleen maar country-instrumenten (gitaar, mandoline, dobro, banjo en fiddle) vind ik onderhand eigenlijk nog mooier dan de oorspronkelijke versie – misschien leuk om eens te beluisteren (bijvoorbeeld via YouTube).

Moody Blues verschuiven steeds meer richting de synthpop, en doen dat erg overtuigend. Aanstekelijke popsongs met een suikerzoet randje vol sequencers, electronische drums, synthriedels en what not.

Ik geloof bij meer dan de helft van de songs niet dat Graeme en Ray uberhaupt meedoen, maar wat geeft het.

Het is een lekkere plaat en helemaal in het verlengde van Long Distance Voyager, met de stempel van Pip Williams en Patrick Moraz stevig op de muziek en sound.

Blue World, Meet Me Halfway, Going Nowhere, I Am / Sorry, allemaal redelijk sterke songs en Sitting at the Wheel rockt nog best aardig ook.

Op de hoes (die gebaseerd is op een kunstwerk) geeft de ene alien (?) de ander een X welke staat voor de 10. Want dit was hun tiende album.

Kijk, zo wordt de ene dienst de andere waard. Wees ik jou afgelopen weekend nog op die verborgen platenhoes bij Santana's Amigos, zo wijs jij mij op dit detail. Want hoewel ik deze plaat al zo'n dertig jaar in mijn bezit heb (alleen op CD, daar zal het wel door komen) was dit me nooit eerder opgevallen.
Ik wist wel dat de - overigens prachtige - hoes een aangepaste versie was van het kunstwerk Daybreak van Maxfield Parrish, maar ik dacht altijd dat het om aangepaste kleuren ging. Maar die X hebben ze er dus zelf aan toegevoegd. Bij de telling zien ze dan wel hun eerste twee rhythm 'n' bluesplaten over het hoofd, maar aangezien dat heel andere muziek is, zij hen dat vergeven.

Ik kwam het kunstwerk in zijn oorspronkelijke vorm een jaar later nog een keer tegen bij dit album.

Over deze The Present: het is de laatste reguliere plaat die ik bezit van de Moody Blues, en dat is vast geen toeval. Hier weren ze zich nog kranig in het veranderende muzieklandschap. Ze draaien hier nog heel behoorlijk mee in het geluid van de jaren tachtig, zonder al te veel concessies te doen aan hun eigen geluid en compositorisch vakmanschap. Dat werd beloond met niet minder dan drie (kleine) hits in de Verenigde Staten, al konden die singles (Blue world, Sitting at the wheel en Running water) bij ons geen potten breken.

Ik vind 'm iets minder dan de ook al zeer geslaagde voorganger Long distance voyager, maar in aanmerking genomen dat de band zich diende aan te passen aan het veranderende geluid van de tijd, is dit een heel acceptabel compromis.
Wat anderen hierboven ook al schrijven: hierna ging het pas echt mis, enerzijds omdat het vertrouwder Moodies-geluid op latere platen wel heel nadrukkelijk werd ingeruild voor synths en sequencers, maar vooral omdat de songs kwalitatief nogal achter bleven.

Met alles eens. Degelijk vervolg op Long Distance Voyager.
Ook nog echt een groepsalbum en dat veranderde op de follow up The Other Side of Life.
Met name Patrick Moraz, de toestenist van dienst, was onderlegd in arrangeren en goed op de hoogte van de mogelijkheden van drumcomputers.
Zodoende kwamen drummer Edge en fluitist/vocalist Thomas er bekaaid af op dat album.
Duidelijk een Hayward/ Lodge onderneming. Zeer matig werkje inderdaad; te flets, klinisch en het componeerniveau is discutabel.

Twee best wel 'vergeten' platen van Graeme Edge die de moeite waard zijn zijn trouwens:

The Graeme Edge Band featuring Adrian Gurvitz - Kick Off Your Muddy Boots (1975) - MusicMeter.nl
The Graeme Edge Band featuring Adrian Gurvitz - Paradise Ballroom (1977) - MusicMeter.nl

Dat verzacht de pijn, dat Graeme Edge er vanaf 1983 nauwelijks meer toe deed (alleen live dan).

Thanks voor de tip Michiel. Zal er eens naar luisteren. Zijn die van Ray Thomas de moeite waard trouwens? Ik heb een vermoeden dat jij die wel eens gehoord hebt
Wel een heel fijne stem had die man.

Ik vind die van Ray Thomas heerlijk, maar het is wel erg onderhoudend. Nogal soft, geen symfo, maar ik vind ze wel erg leuk, door de sfeer die gecreëerd wordt.