The Moody Blues - Strange Times (1999)

Ik vind dit Moody Blues-album erg tegenvallen. Er staan behalve 'Sooner or later (walkin' on air)' geen echte uitschieters op.

Het nummer `Words You Say´ is toch wel mijn uitschieter van dit album.

Het is jammer, dat dit album iets teveel zwakke Johnsongs/Justunes bevat. Als de nummers "Love Don't Come Easy", "All That Is Real Is You", "Words You Say", "Forever Now" en "The One" weggelaten waren, had ik het een heel goed album gevonden.
Maar dan zou het slechts 9 nummers tellen en krap 35 minuten muziek bevatten!
Beste song is het lieflijke "The Swallow".

Tjonge, nou dacht ik na het eerste trio nummers toch zomaar dat ik hier een Moody Blues-album in handen had dat met hun beste 67-72-werk kon concurreren, met dat openingsnummer waarin Hayward zijn liefde voor zijn thuisland zo mooi onder woorden brengt, dan het breekbare Haunted (hoewel ik wel zonder die "do-do-doo"-'s had kunnen leven) en daarna Sooner or later (Walkin' on air) waarin Hayward, Lodge en Thomas voor het eerst (volgens mij) in hun carrière de zangpartijen afwisselen (hetgeen uitstekend werkt om het groepsgevoel dat bij deze band toch altijd al sterk was nog meer over het voetlicht te brengen). Maar wanneer John Lodge er dan inknalt met zo'n melige compositie waarvan de stroperige uitvoering nog eens wordt verergerd door zijn soms bijna toonloze zang, zijn we feitelijk weer terug bij af. Justin Hayward probeert de zaken dan weer recht te zetten met het fraaie Foolish love, maar dan komt John Lodge weer met dat vervelende Love don't come easy... (De prijs voor de beroerdste tekstregel van het album gaat ook naar hem: "Standing on the crossroads, waiting for the new millennium" – ik stel me hem dan voor in the middle of nowhere bij een bushalte, net als Cary Grant in North by Northwest, kijkend op zijn horloge: "Hmm, het millennium is wéér niet op tijd vandaag!")
        En dat is eigenlijk het verhaal van deze plaat voor mij. De bijdragen van Hayward zijn stuk voor stuk subliem terwijl die van Lodge bloedeloos en mat zijn (met uitzondering van zijn samenwerkingen met Hayward), en dat levert een album op dat helaas niet over de hele lengte kan boeien. (Van Ray Thomas, de derde componist binnen de groep, staat er nog maar één (zeer kort) liedje op het album; misschien heeft hij zich nu meer op de toetsen toegelegd, maar daarvoor wordt ook Danilo Madonia als extra muzikant ("Programming/Keyboards/Orchestrations") genoemd.)
        Afijn, ik beoordeel het album dan maar naar z'n hoogtepunten, en dat levert toch een ruime voldoende op dankzij de superbe nummers van Justin Hayward en de algemene sfeer van romantisch optimisme. Het laatste nummer met z'n sfeervolle voordracht (en sombere tekst) roept herinneringen op aan vroegere tijden; natuurlijk waren die beter, maar de beste momenten op Strange times bewijzen voor mij in ieder geval dat de Moody Blues ook ruim een kwart eeuw na I'm just a singer (in a rock and roll band) nog bestaansrecht hebben.

Ik ben na onderstaande eigenlijk wel benieuwd.
Dit album besteld, samen met Sur La Mer.
Feitelijk ben ik nooit verder gekomen dan The Present (1983).
De stap moet maar eens worden gezet.

De kritiek op de Moody Blues, sinds The Other side of life (1986) lees ik uit alle stukken, betreft met name de onevenwichtigheid van alle albums. Er staan best goede nummers op aan de ene kant. Maar ze bevatten ook veel, laat ik het voorzichtig niemandalletjes noemen, mindere tracks.

Als je zo vijf albums hebt, rest er slechts 1 optie. Van alle vijf de beste 2 tracks en één extra selecteren. En dan een album met het beste Moody Blues werk van de periode 1986-2003. Ik ben benieuwd.

Ik hoop voor je dat het mee valt Hans.
Hier kan ik geen oordeel over geven, maar aan Sur La Mer zou ik geen stuiver uitgeven.
Maar da's uiteraard mijn mening.
Sterkte.

Héél erg veel heb ik nu ook weer niet voor Sur la Mer betaald...

Gelukkig maar.

Dit is de slechtste plaat van één van mijn lievelingsbands. Geen van mijn favoriete bands heeft zo'n slechte plaat gemaakt. Sorry, maar dit klinkt als een tweederangs a-ha.

Moody Blues met house-beats? Nee, dit is echt heel erg. Ik was vergeten hoe erg dit was, en had per ongelijk een 3* toegekend. Dit is veel minder dan dat.

Helemaal waar, maar Haunted is stiekem toch weer een pareltje in hun oeuvre. Een Ep'tje met de eerste drie nummers was wellicht een betere keuze geweest

Blijft idd ook na nog eens een objectieve luisterbeurt een uitermate zwakke bedoening dit afscheidsalbum (in feite), eigenlijk de Moody blues onwaardig. Gelukkig schijnen ze nog een laatste keer op de toch wel mooie track Haunted, waarin wat echos van een roemrucht verleden klinken. Een allerlaatste kunstje van Hayward. Bedankt voor de rit boys.

Hayward heeft een niet onaardige soloplaat in 2013 uitgebracht en Lodge in 2015. Allebei wel de moeite waard.

Klopt heb ze allebei staan. Aardig idd. Heb ook nog een sologedrocht van mike pinder staan, dat had beter niet uitgebracht kunnen worden ..

Niet alles van Mike Pinder vind ik goed. Maar heb (volgens mij) niet alles van hem gehoord. ZIjn eerste soloplaat is wel aardig, meen ik mij te herinneren.

Lodge heeft laatst Days of Future Passed opnieuw opgenomen en uitgebracht. Mijn mening daarover is nogal lauw. Eigenlijk is het the Moodies op eigen kracht nooit echt gelukt een solo-carrière op te bouwen. Hayward had hier en daar een hit (vooral met Jeff Wayne), maar ook weer niet heel veel.

Dan verkoopt de naam Moody Blues natuurlijk beter. Dus snap dan weer wel dat er in de jaren 90 zo nu en dan een Moodies-plaat verscheen. Maar op een gegeven moment is dat krediet natuurlijk ook wel op.

Al zijn er nog wel aardige greatest-hits-liveplaten verschenen. Die gaan meestal nog wel.

Respect dat je ze bent blijven volgen , bij mij was het krediet op na deze plaat. Dat solo album van Hayward zal ik meenemen als ik hem voor een zacht prijsje zie liggen..