The Boomtown Rats - The Boomtown Rats (1977)

Is dit de band met het zeer bekende I Don't like Monday's?

Welzekers, van wereldverbeteraar Bob 'Live Aid' Geldof. Je vindt het nummer op The Fine Art of Surfacing.

gewoon een geweldige goede rockplaat ...
puike band, die klonk als een dijk in die tijd ..
nog in paradiso gezien ergens in 1977 of 1978 . heerlijk optreden ...
die latere albums waren minder ..

Toch wel een sterke plaat, hun meest punkgerelateerde. Ik gooi er een halfje bij al was het alleen al voor het zeer sterke (She's Gonna) Do You In. Ik heb overigens een versie met de nodige bonustracks, zes stuks om precies te zijn.

Ook Wikipedia heeft bovenstaande tracklisting, maar ik weet toch zeker dat ik vroeger een vinylexemplaar met een heel andere volgorde had. Hun website bevestigt dat:

kant A : 1. Lookin' after number one
2. Neon heart
3. Joey's on the street again
4. Never bite the hand that feeds
5. Mary of the 4th form

kant B : 1. (She's gonna) Do you in
2. Close as you'll ever be
3. I can make it if you can
4. Kicks

met dus twee perfecte rockers als de afsluiters van beide plaatkanten.

Misschien is dit wel het beste album van de Boomtown Rats. Ik kende ze eigenlijk alleen van hun album The Fine Art of Surfacing met daarop hun grote hit I Don't Like Mondays. Dat album vind ik duidelijk van mindere kwaliteit.
Topper van dit album is Joey's on the Streets Again. Echt zwakke nummers bevat het album niet.
3,5 * voor dit album dat 35e staat in de Oor jaarlijst 1977.

In september 1977 verscheen The Boomtown Rats van de groep uit Ierland met die naam. 'Ik hou niet van maandagen' moest nog geschreven worden en frontman Bob Geldof was nog niet initiator van Band Aid en 'Weten ze dat het Kersttijd is?' of Live Aid. Gewoon de zanger van een nieuw bandje.
Dit debuut volgde vijf maanden na het debuut van The Radiators from Space, de eerste Ierse punkband, eveneens uit Dublin. Zij debuteerden met TV Tube Heart bij Chiswick, de punks van The Boomtown Rats zaten bij het jonge label Ensign.

Nou ja, punk? Alles wat kort haar had en kortere nummers schreef werd zo gekwalificeerd. Hartstikke handig voor marketing, maar alhoewel de muziek energiek is en de gitaar regelmatig scheurt, is dit gewoon een stevige rockgroep met een alternatief geluid. Dat ze jong en fris en wild waren, wordt versterkt door de zwart-wit hoes waarin de leden zich onder plastic hullen. New wave noemde ik deze "lichtere punk". Daarover dadelijk meer.
De plaat bevatte negen nummers, in de volgorde zoals BoyOnHeavenHill tien jaar geleden meldde. MuMe houdt de cd-tracklist van 2005 aan. De opbouw van de oorspronkelijke elpee bevalt me veel beter.

Het uptempo Lookin' for No. 1 was de eerste hitsingle die door BBC's Top of the Pops als new wave werd gekwalificeerd, meldt Wikipedia met een bronvermelding die niet langer actief is. Maar ik geloof ze met dit heerlijk knallende nummer graag. In september #11 in Engeland en #2 in Ierland.
De beelden vanuit de Londense tv-studio tonen een zestal heren die met alle energie in hen een heerlijk melodieus liedje neerzetten, compleet met snelle roffels van Simon Crowe en puntig gitaarwerk van Gerry Cott en Garry Roberts, bassist Peter Briquette met prachtige Rickenbacker basgitaar, terwijl toetsenist Johnnie Fingers wel op het podium staat maar in dit nummer niet meespeelt. Leve playback!
Na deze opener volgt Neon Heart. Het is midtempo en heeft een stevige riff én de eerste bescheiden toetsenbijdrage. Heel anders is Joey's on the Streets Again, dat zowel qua muziek als verhaal klinkt als een nummer dat uit de studio van Bruce Springsteen is gewaaid, compleet met hammondorgel en saxofoonsolo van gastmuzikant Albie Donnelly.
Never Bite the Hand that Feeds heeft een nerveuze maar heerlijke gitaarlick, waarin pubrockgroep Dr. Feelgood terugklinkt. De A-kant sluit af met Mary of the 4th Form over de verboden aantrekking tussen een leraar en een leerlinge. Het nummer verscheen als tweede single, maar dan in een heropname. Deze haalde in december #15 in de Britse hitlijst. Het heeft een riff die doet denken aan de coupletten van Born to Be Wild van Steppenwolf.

Dan heb ik al drie namen genoemd die me al luisterend te binnen schieten. De vier nummers van de B-kant hebben dat ook. Het stampende (She's Gonna) Do You in heeft een lekkere mondharmonicasolo van Geldof, waarmee wederom de echo van pubrock klinkt; Close As You'll Ever Be is aangenaam loom en stevig, waarna met I Can Make It If You Can een... gevoelige ballade volgt?! Alsof je naar een Amerikaans FM-rockstation luistert. Met Kicks sluit de plaat stevig en uptempo af.
Alhoewel ik in 1977 fanatiek naar Hilversum 3 luisterde, ontgingen mij The Boomtown Rats. Indertijd deed het album in Nederland nagenoeg niets; we misten een aangename plaat. Een dikke 7,5 van mij als schoolcijfer, die ik in 3,5 ster vertaal.

Ik kwam hier op mijn reis door de albums achter mijn afspeellijst met new wave uit '77. Mijn vorige halte was (Jonathan Richman and) The Modern Lovers, ik vervolg met de Amerikanen van Richard Hell & The Voidoids.