Limp Bizkit - Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavored Water (2000)

Muzikaal klinkt het allemaal niet verkeerd, maar wat wil je met DJ Lethal van House Of Pain die de stukjes aan elkaar mixt. Toen Everlast besloot om het rustiger aan te doen, moest hij op zoek naar een nieuwe band met een leider met een te grote mond.
Fred Durst blijft de zwakkere schakel. Tenminste als hij hoog zingt; dan moet ik helaas te vaak aan New Kids On The Block en Vanilla Ice denken. Laat hem maar lekker knallen; dan klinkt het meer dan oké.
Maar wat kan de band verder strak klinken. Terwijl achteraf blijkt dat Wes Borland hier op dit moment zijn creativiteit niet meer volledig kwijt kon. Zo blijf ik de opbouw van My Way en Take A Look Around erg vet vinden.
Scott Weiland van Stone Temple Pilots heeft mee gewerkt aan de productie, maar ik vraag me af wat zijn bijdrage is geweest. Het lijkt mij meer dan logisch dat hij hooguit leverancier van verdovende middelen is geweest.
Ondanks dat het allemaal gedateerd klinkt; spreekt de energie van dit album mij nog steeds aan, al komen ze tekort bij andere bekende nu-metal acts als Deftones (dromerig), Korn (donkerder) en Linkin Park ( gepolijster).

Tja tja.. Wat moet ik hier nou allemaal van vinden?!
Ik vind het in eerste instantie geen slechte plaat. Fred Durst kan wel flink irritant overkomen en ik ben nog steeds van mening dat Limp beter af zou zijn zonder dat gerap, want als metal/rock plaat is hij wel goed zoals Deric Raven hierboven al duidelijk maakt(Qua instrumentaal).

De wereld zou wel een stuk mooier zijn zonder zulke draken als "Getcha Grove On", dat is echt een schijt track..

Favorieten tot zo ver:
Hot Dog, My generation, My Way en Take A Look Around.

Dat is in ieder geval wat er is blijven hangen.. misschien kom ik in een der dagen wel terug op mijn besluit, komen er nieuwe favorieten bij of gaan ze weg, gaat de 3 sterren die nu staan wel omhoog naar 3,5 of daalt naar 2,5.

Tja Limp Bizkit. Ik ben geen grote liefhebber van dit genre, maar ik vind dat Fred Durst beter af is met gitarist Wes Borland dan zonder. Op "Choclate Starfish and the Hotdog Flavored Water" (hoe verzin je het?) zijn ze nog samen. Soms klinkt het allemaal best lekker en is het een fijne cross-over van rock, hip-hop en elektronica. Maar toch is het allemaal teveel over de top. Fred Durst wil iets te veel de bad boy uithangen, en dan kom je er wat mij betreft echt niet mee als je 46 keer 'Fuck' zegt in een nummer. Heel stoer, maar totaal niet overtuigend. Dit geldt eigenlijk voor de hele plaat.

Afgelopen paar dagen dit album nog maar eens twee keer opgezet, nadat ik het kocht bij een Koningsmarkt in Rosmalen. Ik snap nog steeds al die negatieve kritiekgeschiedenis over Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavoured Water niet. Het is met recht een classic album, mede omdat het een goede mix is van rock en rap, er nummers op staan met rakende teksten, zoals die vinden zijn op My Generation, My Way (or the Highway) en Boiler, en woede en agressie goed wordt verwoord. Verder blijf ik Rollin nog steeds leuk vinden, en blijft voor mij Hold On met de inmiddels overleden Stone Temple Pilots-zanger Scott Weiland het mooiste nummer van het album.

Mijn stem blijft 4,0*.