Limp Bizkit - Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavored Water (2000)

In die tijd toen het album net uit kwam vond ik het wel vernieuwend.
Ik ken eigenlijk geen andere bands die zich kunnen meten met Limp Bizkit qua stijl? Dus in dat opzicht vind ik ze wel uniek in hun stijl.
Maar het is geen plaat om te luisteren en vervolgens even lekker over het leven te gaan filosoferen. Maar dat moet geen verrassing zijn als je dit album opzet. Dus al die keren dat Fredje "FUCK" roept moet je hem maar verder skippen naar "Boiler"

Rage Against the Machine, Korn, P.O.D., (hed) P.E., Nonpoint en 40 Below Summer. Allemaal even goed tot stukken beter dan deze band, en gelijkaardig qua stijl. (Die eerste had overigens een grote invloed op alle andere bands in het lijstje.)

Dat zijn absoluut top bands! Maar ik weet het niet, op een of andere manier neigt dit album wat meer naar een mix met hiphop.
Maar dat kan ook komen door de gastopredens.
Heb dat gevoel niet echt bij de bands die je daarvoor opnoemde.
Weet dan wel weer dat Korn overigens wel vaak met rappers samenwerkt.

Laten we er nu gewoon maar van uit gaan dat Faith No More de eerste én de beste waren...

pas gekocht msar naar de eerste keer gelijk al verkocht, vind dit de beste plaat van Limp Bizkit

Wat heb ik vroeger genoten van Rollin. Helaas heeft Limp Bizkit voor mij de tand des tijds niet weerstaan en ben ik nu blij dat ik vroeger nooit een album van ze heb aangeschaft.

Ik heb deze shit nog op cassette bandje
Van toen ik nog een vervelend snot jong was xD

Dit is absoluut de slechtste plaat die ik ooit in huis heb gehad.
Had een jing vriendinnetje die vond dat mn muziekstijl niet geneog up-to-date was.
Toen heb ik wat van deze band en Eminem etc. aangeschaft.

Ongelooflijk, wat een ongeloofwaardige tiener-bagger is dit zeg.
Heb hier geen goed woord voor over.

Rapmetal, crossover etc. bestond toen al minstens 15 jaar.

Begonnen met acts als Anthrax, Run DMC, Beastie Boys.
Later kwamen daar nog bij Fishbone, Faith No More, Urban Dance Squad, Biohazard, Downset, Rage Against the Machine.
En dan zijn we nog maar net bij het jaar 1991 aanbeland.

Nee, Limp Bizkit bewandeld voorbetreden paden en brengt niets vernieuwends. Heel, hij zuigt het allemaal nog even uit.
Hetzelfde geldt voor mietjes als Linkin Park en Crazy Town.

In het geval van Limp Bizkit kunnen wij beter spreken van rampmetal. Vind ik ook het slechtste album dat ik ooit heb gehoord, vreselijk gewoon.

Muzikaal klinkt het allemaal niet verkeerd, maar wat wil je met DJ Lethal van House Of Pain die de stukjes aan elkaar mixt. Toen Everlast besloot om het rustiger aan te doen, moest hij op zoek naar een nieuwe band met een leider met een te grote mond.
Fred Durst blijft de zwakkere schakel. Tenminste als hij hoog zingt; dan moet ik helaas te vaak aan New Kids On The Block en Vanilla Ice denken. Laat hem maar lekker knallen; dan klinkt het meer dan oké.
Maar wat kan de band verder strak klinken. Terwijl achteraf blijkt dat Wes Borland hier op dit moment zijn creativiteit niet meer volledig kwijt kon. Zo blijf ik de opbouw van My Way en Take A Look Around erg vet vinden.
Scott Weiland van Stone Temple Pilots heeft mee gewerkt aan de productie, maar ik vraag me af wat zijn bijdrage is geweest. Het lijkt mij meer dan logisch dat hij hooguit leverancier van verdovende middelen is geweest.
Ondanks dat het allemaal gedateerd klinkt; spreekt de energie van dit album mij nog steeds aan, al komen ze tekort bij andere bekende nu-metal acts als Deftones (dromerig), Korn (donkerder) en Linkin Park ( gepolijster).

Tja tja.. Wat moet ik hier nou allemaal van vinden?!
Ik vind het in eerste instantie geen slechte plaat. Fred Durst kan wel flink irritant overkomen en ik ben nog steeds van mening dat Limp beter af zou zijn zonder dat gerap, want als metal/rock plaat is hij wel goed zoals Deric Raven hierboven al duidelijk maakt(Qua instrumentaal).

De wereld zou wel een stuk mooier zijn zonder zulke draken als "Getcha Grove On", dat is echt een schijt track..

Favorieten tot zo ver:
Hot Dog, My generation, My Way en Take A Look Around.

Dat is in ieder geval wat er is blijven hangen.. misschien kom ik in een der dagen wel terug op mijn besluit, komen er nieuwe favorieten bij of gaan ze weg, gaat de 3 sterren die nu staan wel omhoog naar 3,5 of daalt naar 2,5.

Hele vervelende muziek die destijds nogal wannabe stoer klonk en vooral werd gehyped voor breakout lezertjes die net even wat ruigers wilden dan de backstreet boys of N'Sync. Op het volume na verschilt er eigenlijk ook niet veel.

Ben ik de enige die deze plaat wel tof vind?

Maar hij is ook wel enigszins nostalgisch voor mij.

Nope, ik heb Limp Bizkit altijd wel weten te waarderen.

op de 1 of andere manier word limp bizkit wat ondergewardeerd
maar ik ben ze altijd trouw gebleven. daarom ga ik over 2 maanden naar hun optreden...

niet al te schokkende muziek valt ook lastig te waarderen

mooi spul gemaakt maar na doorbraak veelal rommel zo bewijst oa deze

Nou, dat is jouwn mening we leven in een vrij land natuurlijk
hopen dat hun nieuwe cd vriend en vijand verast!

eerst gekochte album van Limp Bizkit, hoorde eerst RMV, die vond k toen geweldig, nu vind k em niet zo geweldig meer maar oke, toen ging k deze luisteren enzo,
toen was k er helemaal weg van en da ben k nog steeds,
uiteraard met paar slechte nummers zoals getcha groove on en the one is ook niet alles maar dit album is Limp Bizkit op zn top

Nee ik vind dat deze plaat ook nog wel wat heeft. Vooral de drums zijn erg goed!

Dat wel ja

U kent het debuut?

Op mijn 12 jaar veel gedraaid.
Heel af en toe draai ik dit nog eens en eigenlijk kan ik er nog steeds van genieten.
Het intro toverd stiekem een lach op mijn gezicht.
Hot Dog: instrumentaal beukt het, tekstueel stelt het niet veel voor.
My Genaration, Full Nelson, My Way en Rollin' behoren toch tot mijn favo. nummers van deze band.
Livin' it Up is minder.
The One is zeurderig.
Getcha Groove On is één van de betere tracks op dit album. Xzibit is hier ook goed op bezig.
Take a Look Around: ook goed nummer.
Daarna zakt het album in. (Boiler is nog een goede track. De andere versie van Rollin' had er zeker afgemogen van mij.
Ook Scott Weiland (die ik normaal toch goed kan appreciëren) stelt teleur op het langdradige Hold on.

Dit album heeft uitstekelijke singles, maar ook zeurderige songs die het niveau wat laten dalen (The One, Hold On, It 'll be Ok).

Ik geef snel punten uit nostalgische overwegingen
Heb deze plaat vroeger grijsgedraaid en nog steeds staan er wel lekkere nummers op ( maar toch ook weer niet zo lekker als een Nookie en Break Stuff).
Boiler is gewoon fantastisch !

Is helemaal niet zo beroerd als hun voorman...

Livin' it up blijf ik lekker vinden, rest is niet veel bijzonders.

De urban assault vehicle van Rollin' is echt belachelijk hard

Best laag hier. Zo slecht is het allemaal niet.

Als dertienjarige prikte ik hier al door heen. Echt een heel slecht album waarop de succesformule die op de voorganger werd uitgevonden zielloos wordt uitgemolken.

zeker geen briljant album maar toch wel nostalgisch