Limp Bizkit - Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavored Water (2000)

De outro is erg grappig

verder een beste mislukking...

Ik vind dit album nog niet eens zo slecht maar het is al wel te horen dat het vanaf hier bergafwaarts ging. 2,5 voor een paar leuke nummers, Getcha Groove On, My Generation en het allerlaatste nummer.

Ik vond alleen boiler te pruimen. Mooie clip zat daarbij.

Redelijkalbum van de nu erg ver afgedwaalde groep Limp Bizkit. Al kan ik me weer erg ergeren aan die irritante Fred Dust- stem en al zijn gedoe.

Take a Look Around niet dan.

Eerst dacht ik ook 'een paar leuke nummers' en dacht ik daarbij ook aan o.a. 'Getcha Groove On' maar dat bleek na vele luistersessies duidelijk de simpelste track te zijn met alleen popkwaliteit. Naast dat nummer vind ik elk nummer goed, met lekkere climaxen en veel te ontdekken in elk nummer. Dit album groeit op je na vele lusitersessies. 4 awards gekregen bij MTV awards, 1 meer dan Gorillaz. Ook voor beste album en ik vond het toen ook het beste album van het jaar dus ik was erg blij . Veel dom publiek dat er ook op stemt, die stemmen om andere redenen dan ik hoog. Een nummer als 'Rollin'' is wel een nietszeggend nummer. Stom dat 'ie dat dan ook uitbrengt. Voor de rest vind ik de teksten erg lekker klinken, soms humoristisch en gaat het ook ergens over. Nummers als Full Nelson, Livin' It Up, It'll Be Ok, The One, daar kan ik echt intens van genieten doordat ik ze veel vaker gehoord heb. De muziek in de nummers evolueert ook heel lekker in de meeste van deze nummers, veel afwisseling, veel emotie.

In 1 woord VER-SCHRIK-KE-LIJK!

1 sterretje

Een bruin sterretje toevallig? Hihi.

Ik moest voor 'zaken' (was uiteindelijk meer feesten) een keer naar Miami met een paar collega's. Mijn eerste keer in Amerika. We stappen daar vanaf het vliegveld in een huurauto (Lincoln Towncar met witte leren bekleding enzo ) en we cruisen naar het hotel ("Hou dat raam dicht ik heb de airco aan!"), ik zet de autoradio aan en ik hoor een nummer met een gitaargeluid dat ik nog nooit eerder had gehoord! Zo naïef als ik ben, brulde ik: "Damn, wat hebben ze hier goeie muziek in Amerika !!?" Mijn dag kon al niet meer stuk. Eenmaal weer back in Holland kwam ik erachter dat het gewoon Limp Bizkit was met "My Way or the Highway". Misschien is het dan een situatie die muziek extra speciaal maakt en houdt. Voor mij was het dus toch wel een redelijk verrassend album. Er staat wel veel shit op, maar verder ook enkele goeie nummers: "The One", "It'll Be OK". 3*

De eerste 2 Limp biscuit albums waren nog wel enigszins om aan te horen. Dit album daarentegen is gewoon abominabel slecht. Ik vraag me ook af wat ze met Les Claypool hebben gedaan om hem zo ver te krijgen zijn naam aan een dergelijk gedrocht te verbinden.

In de straat van mijn tante Thèrese woont ene kruidenier Chris - toevallig (echt waar ) doet de beste man me denken aan Fred Durst.

Kruidenier Chris verkoopt best wel "degelijke" (kuch!) waar en zijn winkelpersoneel is best wel voor de bakker - alleen kan ik nooit écht iets horen uit de mond van z'n personeel omdat Chris te pas en te onpas in m'n oren komt schreeuwen dat-ie ass kickt

Kruidenier Chris discrimineert niemand, maar wanneer Chris een potentiële homo onder z'n cliënteel ontwaart, druppelt het angstzweet over z'n pokdalig gezicht.

Echter! Kruidenier Chris is een overschrokken individu, dat declameert hij tenminste iedere ochtend in de spiegel met z'n zelfhulpboek in de hand - dus tovert hij z'n Colgate-glimlach tevoorschijn, en helpt de potentiële homo terwijl hij binnensmonds mompelt: "Kan je die gekochte waren niet wat sneller wegstoppen in die draagtas?"

Toen ik zestien was, bracht ik een bezoek aan kruidenier Chris met "Pornography" van The Cure onder m'n arm. Kruidenier Chris keek me met honds medelijden aan, en stak vervolgens een monoloog af "hoe hard hij het had tijdens z'n tienertijd - hoe hij zich onbegrepen voelde en dat soort dingen" - toen z'n speech teneinde was, fluisterde hij "Weet je - de Pepsi is in de korting deze week - toch een drankje voor zo'n hippe vogel als jij"


Kruidenier Chris heeft niet echt veel vrienden - behalve slager Ronny - samen met Ronny schuimt hij in het weekend de tuning-festivals af op zoek naar de geschikte velgen voor z'n inktblauwe Opel Astra Gsi. Wanneer hij die uiteindelijk gevonden heeft, voelt Chris zich eindelijk spiritueel in evenwicht met zichzelf.


Kruidenier Chris houdt eigenlijk niet écht van z'n vriendin Lindsay. Echter! De hele buurt zegt dat het "een moordwijf" is, dus houdt Chris zich stevig vast aan z'n vrouwelijk statussymbool.


Af en toe schrijf ik nog een requiem voor kruidenier Chris. Vreest niet! De man leeft nog, maar ik schrijf zo'n requiem uit naastenliefde - wie herinnert zich anders nog de goede man?

Mooie anekdote Zachary, ik ben nu alleen wel nieuwsgierig geworden naar wat de link is met dit album "Chocolate Starfish and the Hotdog Flavored Water"...

Goed

Het feit is dat ik naar dit album destijds geluisterd heb "omdat ik niet anders kon" (lees: gezelschap) en werkelijk het maakte me onwel.

Kijk - over 't algemeen heb ik niet zo veel problemen met muziek die me niet echt aanstaat. Ik heb drie uitzonderingen: Limp Bizkit, Marco Borsato & The Cranberries - op de één of ander manier lijken ze me zwaar over-the-top te gaan zonder dat het grappig is.

Toen dit album uitkwam was de Fred Durst-manie op z'n top ("Fred Durst rocks!" enz ... hoorde ik frequent), ik werd quasi hersenspoeld om dit goed te vinden ("dit is echt wel een meesterwerk, jôh!")

Daarom heb ik mijn Fred Durst-ervaringen van destijds gegoten in een fictief stukje met een fictief personage dat bepaalde Fred Durst-trekjes vertoont (let wel - de "publieke" Fred Durst, van de "privé" Fred Durst weet ik niets af)

Mooie omschrijving van een simple-minded persoon. Als ik naar ga shoppen voor specerijen zal ik hem de link ernaar geven, dan leert hij nog eens wat over zichzelf

ik vind het geen aangename groep

het is een mengsel van metal/pop en hip hop en daar moet je allemaal van houden om deze band te waarderen, en in mijn geval is dat zo

vond het eerst wel leuk, maar na al dat fuckfuckfuckfuckfuckfuckfuckfuckfuckfuckfuck van Freddy had ik het wel gehoord. 2*

Zitten een paar leuke nummers op, maar ze redden het niet bij de voorgaande albumw

Ik heb hem laatst nog even beluisterd en zo slecht istie niet. Het zijn allemaal goede muzikanten. en de muziek is echt niet als plat of goedkoop te bestempelen. Het is alleen wat commercieler gaan klinken, en dat waren ze allang dus.

slecht album, slechte nummers, limp bizkit kan beter maar dit is echt niks

Het heeft mijn jeugd gekleurd. Ok, muzikaal stelt dit allemaal niet veel voor. Maar, het is wel gewoon fun. Gisteren in beschonken toestand nog eens zot gedaan op 'my generation'.

Ja, mensen zouden dat moeten inzien, in plaats van zitten zagen dat het niks is. (Ik vind het muzikaal wel iets, maar kom...)

Ik vind Limp Bizkit leuk. Niet goed, leuk. Sommige nummers vind ik overigens wel goed, met name Take a Look Around, Full Nelson en Boiler. Maar ik vind het vooral leuk. Niet serieus nemen lijkt me het verstandigst.

take a look around is inderdaad gewoon erg leuk, maar die hebben ze dan ook weer niet zelf geschreven.

Zal me worst wezen.

Prachtige hoes, redelijk album...

euhm blabla, 4*????

Eventuele Jazz-invloeden duidelijk NIET aanwezig, maar waarschijnlijk zet blabla graag eens zijn brein af en lacht hij zich hier kapot mee, net als ik...

Was een redelijk album. De verveling slaat snel toe. Een typisch voorbeeld van een hype wat geen stand houdt.

vanwege de nostalgie een 3*, anders was ie een stuk lager geweest.