Cocteau Twins - Blue Bell Knoll (1988)

Aan mij de eer om het eerste berichtje neer te zetten. het verbaast me wel een beetje dat hier nog niks staat , ook niet van titan of Edwin dit is namelijk een essentiele cocteau twins-plaat en 1 van hun beste.

maar eigenlijk zijn er maar 3 cocteau twins platen die niet zo speciaal genoeg zijn om te horen, ''garlands'' (donker debuut van de groep waar ze nog niet helemaal hun hemelse sound hebben gevonden) , ''four calendar cafe'' en milk and kisses''(een paar leuke nummers en een paar cocteau twins-onwaardige nummers).

dan hou je al gauw 5 top-platen over. ''blue bell knoll'' zit qua sfeer dicht tegen voorgangers ''treasure'' en ''victorialand'' aan. het is een diep geluid, perfect voor de wintermaanden. op deze plaat is ook duidelijk het gebruik van robin guthrie's drummachine en loopjes het meest hoorbaar. samen met z'n vertrouwde gitaarklanken en elizabeth fraser's mooie vocals is het een geweldige combinatie.

voor de vynil-liefhebbers is dit ook een van hun mooiste albumhoesen, als je de hoes openklapt is dezelfde wazige afbeelding als op de voorkant te zien maar dan in mooi felrood. als je er te lang naar staart terwijl je de muziek luistert raak je bijna in trance.

alle nummers zijn geweldig, de plaat begint weergaloos met het openingsnummer met een energieke beat , en eindigt te vroeg. een plaat met een perfecte speelduur ook, je zal hem meerdere malen achter elkaar willen draaien. kortom een van de mooiste stukjes muziek ooit op tape gezet van een van de meest innovatieve bands ooit.

luister je naar b.v. mogwai, my bloody valentine, of andere post-rock/shoegaze artiesten moet je wel weten waar het allemaal vandaan komt. hier komt het vandaan, de cocteau twins-1988.

5 sterren.

Een begrijpelijke vraag, maar ik heb hier bewust nooit iets willen neerzetten. Bij sommige muziek is het nu eenmaal gepast om waardig te zwijgen, omdat woorden toch hopeloos tekort schieten. Het leek ook bijna wel een onuitgesproken gentlemen's agreement binnen MuMe, want hoewel CT toch een veel besproken band is, is het hieronder inderdaad opvallend lang blanco gebleven. Ik had graag gewild, maar zoals gezegd, ik kan er de juiste woorden niet voor vinden. Maar goed nu de kop er toch af is, dan maar wat losse bespiegelingen en anekdotes van mijn kant. Vaag kende ik hier en daar al wat losse nummers van de Twins, maar dit was de eerste CD die ik ooit van ze kocht. Dat was in 1988 naar aanleiding van een uitzending van de CD-Show van de legendarische Wim van Putten (wie kent hem niet). Voor de TROS op radio 3 presenteerde hij dit programma op donderdagavond van 10 tot 12 uur. Hij draaide maar liefst 2 nummers achter elkaar (1 en 5) en dat deed mijn oortjes wel spitsen. Even terzijde, in dezelfde uitzending draaide hij ook nog The Host of Seraphim en Severance van Dead Can Dance, wat een prijsavond. Terug naar CT. Ik hoorde onaardse, abstracte, ijle en transparante klanken met daarover heen een hemelse, maar onmogelijk verstaanbare zangeres. Ik vond het prachtig, ik werd gegrepen door de sfeer, zo uniek en apart had ik het nog niet eerder gehoord. Om toch niet helemaal over één nacht ijs te gaan, wilde ik ook nog even weten wat ze er in Muziekkrant Oor van vonden. De teneur van de recensie was tot mijn verbazing niet positief, er werden zelfs vergelijkingen gemaakt met post-coïtale dommelmuzak. Wat een onrecht! Natuurlijk de CD toch gekocht en ben er nog steeds verkocht aan. Ik ervaar deze CD als de meest ongrijpbare en ondefineerbare binnen het oeuvre van de Twins. Waar je je met Treasure kunt hullen in een warme sprookjesachtige deken en de drumcomputer zorgt voor een massieve body en waar Victorialand naar new age neigt, klinkt BBK als een vluchtige hint van een buitenaards parfum, dat elk moment kan vervliegen in de lucht. Je wilt het geluid kunnen duiden, een plek kunnen geven, maar dat is domweg onmogelijk. Deze muziek is voor stervelingen niet reproduceerbaar. Daarom hou ik nu op, het is toch zinloos.

Mooi geschreven Edwin. Ik waag me ook niet graag aan uitgebreide recensies van CT-albums, maar ik moet wel even een reactie geven. Dit album is inderdaad de inspiratiebron geweest voor de hele shoegazescene, samen met de EP's Tiny Dinamite/Echo's In a Shallow Bay. Dit is dreampop pur sang en ik zag tot mijn verschrikking dat ik BBK maar 4* had gegeven, shame on me.

Dit album zorgde ook voor de scheiding der geesten onder de muziekcritici, het ene kamp had over hemelse muziek, de ander over de OOR-definitie.

Dit was wel het laatste echt goede album, wat mij betreft. Heaven or Las Vegas vind ik hun minste (itt veel anderen) en de laatste twee albums kenden een paar parels, maar ook uitglijders.

ik begrijp je Edwin, en je hebt gelijk. bij dit soort abums is het een kwestie van een 4 of 5 stemmen en verder zwijgen. ik heb het geprobeerd, maar het enige wat je nog kan bij de cocteau twins is de muziek hemels noemen, maar zelfs dan kan je je als cocteau-leek niet voorstellen hoe deze muziek klinkt. prachtig, innovatief, einde verhaal.

Veel positieve reacties, maar voor mij is dit toch het minst goeie album dat ik van hen in huis heb. Met de platen die ná Heaven or Las Vegas komen ben ik niet bekend.

Het nummer Carolyn's Fingers is dan weer wel outstanding en steekt er voor mij met kop en schouders bovenuit. Het titelnummer is een goeie tweede. Maar toch vind het allemaal maar wat aanmodderen, zeker het tweede deel van de plaat. Na Cico Buff vind ik het zelfs een tikkeltje saai worden

Tja, die dreampop..... ik heb natuurlijk ook met deze band kennisgemaakt via hun loeiend post-punk debuut Garlands. En als ik om het even welke plaat die daarna komt daarmee moet vergelijken, moet ik er telkens minimum 1 vol punt vanaf halen.

Zo komen alle andere albums die ik heb nog op 4*. Ja, ook Heaven or Las Vegas die ik vanwege het titelnummer, Iceblink Luck en Frou-frou Foxes in Midsummer Fires toch nog een trapje hoger schat dan deze.

Hier dus maar 1 echt topnummer wat resulteert in een krappe 3.5*

De herfst bladert door de bomen.
Het laatste hoofdstuk van een boeiend jaar.

BLUE BELL KNOLL
is één van mijn favoriete Twins albums.
Ik associeer het altijd met herfst en vallende bladeren.
De CD was niet uit mijn player weg te branden in de herfst van 1988.

Het titelnummer Blue Bell Knoll zet meteen de toon.
Heerlijk vocaal arrangement en een glasheldere productie.
De "guitarwall of sound" ruimt plaats voor een kristallen geluid.

Athol-Brose is een perfecte aansluiter bij de titelsong.
Na het bestijgen van de toonladder in de intro valt het nummer
open tot een pastelkleurige ode aan het laatste seizoen.

Carolyn's Fingers is wellicht het bekendst nummer.
In sommige landen terecht op single omwille van de hitpotentie.
De vingers van deze bosnimf zijn een streling voor het oor.

Als een zachte herfstbries kabbelt For Phoebe Still a Baby voorbij.
De liedjes op Blue Bell Knoll zijn als paddestoelen in het mos.

The Itchy Glowbo Blow ontvouwt zich als een akkoestisch Cure liedje.
Met heerlijke gitaarbogen en opnieuw verbluffende vocalen.

Kant 1 van het album is naar mijn smaak
één van de sterkste elpeehelften van de Cocteau Twins.

Op Blue Bell Knoll bereikt de vocale frasering
van zangeres Elizabeth Fraser haar ultieme hoogtepunt.
Ze zoekt naar of bedenkt zelf woorden die door middel van
hun klankkleur de poëtische inhoud van het lied gestalte geven.

Cico Buff opent niet zomaar kant 2.
Het is een mistige lullaby met hitpotentie.

Suckling the Mender baadt helemaal in een jazzy sfeer.
Wie door de openingsverzen heen luistert ontdekt een luisterrijke parel.

Spooning Good SInging Gum is donkerder van kleur.
Net zoals herfstbladeren uiteindelijk naar donkerrood verglijden.

Als Victorialand de winterplaat van de Twins is,
dan is het op Blue Bell Knoll inderdaad hoorbaar herfst.

Aan A Kissed Out Red Floatboat is een leuke anekdote verbonden.
De Twins zaten samen met hun labelgenoten van M/A/R/R/S in de studio
toen die de megahit Pump up the Volume bij elkaar sampleden.
Robin Guthrie was zo vrij om zelf één van hun geripte drumsamples te rippen.

Ella Megalast Burls Forever sluit aan bij de traditie
van deze Schotse groep om te eindigen met een bijzonder
geladen en uiterste fijnbesnaard gezonden nummer.

Omdat het album zo kort is, zit er op mijn zelfgemaakte versie
het conceptalbum The Moon and the Melodies met Harold Budd aan vast.

Interessant om te zien hoe de meningen over dit album verdeeld zijn. Ik ook even.

Er is al een paar keer de negatieve oor-recensie aangehaald en ik moet bekennen dat ik me kan herinneren dat ik me daar destijds helemaal in kon vinden.
Swie-Tio was ook een groot fan van de Schotse Weemoedjes zoals hij ze noemde en hun overweldigende debuut Garlands.
Als je de band na Treasure dan af ziet glijden naar deze kabbelende elevatormuziek (sorry) is dat wel even schrikken.

Zoals Swie in zijn recensie al opmerkte, het openingsnummer "geslagen op spinet" (zijn woorden) doet het hart wel even sneller kloppen vanwege de gesuggereerde terugkeer van de befaamde Weemoed, maar daarna is het afgezien van een korte opleving tijdens Carolyn's Fingers (die op de hoesfoto kennelijk op zoek zijn naar Carolyn's Ingang) en een nummer waarvan ik de titel niet uit mijn strot krijg echt treurnis in de verkeerde zin van het woord.

En dan dus nog even over die songtitels! Meneer de voorzittaah??? Mogen wij EEEEEven ? Ik bedoel, the ITCHY GLOWBO BLOW??? What f**king drugs were they on?

Alle respect voor diegenen die dit WEL een mooie plaat vinden en excuus als het wat venijnig overkomt, niet zo bedoeld, maar de Twins hebben toch wel beter gemaakt dan dit?

Een onaardse sfeer op dit fantastische Cocteau Twins album.
Echt vrolijke muziek is het niet maar ook niet somber. Een weemoedige en toch gelukkige sfeer.
Het geluk ligt niet in het hier en nu maar in een onbereikbaar verleden.
Het is het ophalen van hele mooie herinneringen.

He is truly missed...

Ik was lange tijd wat huiverig voor dit album. Nu ik het eindelijk heb moet ik zeggen dat het totaal niet onderdoet voor de eerdere albums. Ik snap de lage score dan ook niet of komt het nog altijd door het negatieve oordeel van Oor? Overigens, herfstplaat, winterplaat. Ik vind deze, net als alle Cocteau-albums naar herfst klinken en dat bedoel ik positief. Laat je geen oor aannaaien!

Ik snap het ook niet maar dat heb ik wel vaker op dit forum. Mensen die dit kabbelende elevatormuziek noemen hebben er geen kont van begrepen, zeer diepe plaat.

Ik ben aan een avondje Cocteau Twins begonnen. Een band waar ik desolaat van was begin jaren 80, maar na Treasure en Victorialand toch wat in de vergetelheid beland. Deze plaat heb ik pas veel later gekocht, tweedehands nog wel op vinyl. Mooie hoes, trouwens. Ik denk dat het een verschil maakt wanneer en waar Cocteau Twins je leven binnen komt. Voor mij was dat Garlands, begin jaren 80. Een baanbrekend album, dat er diep inhakte. Het is totaal anders als je Cocteau Twins pas later tegen bent gekomen met ook albums die later zijn uitgekomen. Dan zul je minder hebben met Garlands. Voor mij zelf kon ik na Garlands nog wel de ontwikkeling volgen, Treasure blijf ik prachtig vinden, zeer verrassend, hoewel Garlands daar al ver vandaan was. Toch zat daar nog zoveel originaliteit in, dat het nog wel herkenbaar was. Victorialand is ook nog goed. Maar bij deze plaat is het voor mij in ieder geval iets te veel van het zelfde. Niet dat het geen goede plaat is, maar ik mis net dat vonkje wat ik de voorgaande platen nog wel voelde. Er zit geen venijn meer in. Ik kan me goed voorstellen dat voor een aantal dit een 5 sterren plaat is, maar ik vind het minder dan de eerste vier. Zal deze ook niet zo snel meer pakken, het gaat inderdaad naar de dreampop van de jaren 90. Ook niet verkeerd, kan er goed naar luisteren maar heb er minder mee. Om nu te zeggen dat mensen er geen kont van hebben begrepen, is wel erg kort door de bocht. Ik vind de muziek mooi, voel ook aan dat het muzikaal goed in elkaar zit, maar vind het persoonlijk minder dan de voorgangers. En goed dat er verschillende meningen zijn. Een ieder die een afwijkende mening heeft, prima. Niemand heeft ten slotte de wijsheid in pacht.

De perfecte plaat voor vandaag: sneeuw en kou en binnen Blue Bell Know. Sprookjesachtig mooi!

Ik zet Victorialand wel ff op vandaag.
How to bring a blush to the snow

Ligt hier ook op de stapel klaar

Niet te vinden op MuMe: Cocteau Twins - Snow e.p.

Cocteau Twins 'Winter Wonderland', 'Frosty the Snowman' - YouTube

Staan wel als bonustracks bij Four-Calendar Café.

Ik weet, RSD release 2017, ook op de 4cd slaapliedjes compilatie (2005) , als liefhebber heb je sommige songs in veelvoud, graag ook originele cd-single (1993),ook hier

Hier ook zo’n CT-verzamelaar. Frosty is wel een pak beter trouwens dan het wat flauwe Winter Wonderland.

Dit is een van de weinige albums die ik alleen als lp heb - origineel, met gatefold hoes - altijd voorzichtig draaien dus en dat gaan we straks gewoon eens doen.

Mijn vijfde album van de tweelingen, Victorialand is nog onderweg en dan heb ik de eerste 6 albums op CD. Ook deze is weer van een hemelse schoonheid. Sterke songs die beter worden naarmate je het album meer draait. Een fout die ik eerder wel maakte, waardoor albums staan te verstoffen in de kast. Cocteau Twins is een band die ik helaas nooit live heb gezien. Maar de albums maken veel goed.

wat een briljant album. ik had het vroeger; verkocht in een vlaag van verstandsverbijstering. nu voor €25 gekocht, origineel engels vinyl.