Crosby, Stills & Nash - CSN 2012 (2012)

Het was wel te verwachten dat Crosby & Nash niet naar mij zouden luisteren. Zijn ze toch weer met Stephen Stills op pad gegaan, ook al komt hij uit een hele matige solo tour rollen. Als vredesoffer brengen de twee tenoren en één ex-tenor dan tenminste een blu-ray (gaat de Y zich weer met CSN bemoeien?) en 2cd/dvd set uit. Ik wacht overigens wel even met de aanschaf, want 20 à 30 euro vind ik vrij duur.

‘Carry On’, ‘Lay Me Down’, ‘Almost Gone’, ‘Radio’, ‘As I Come of Age’ en ‘So Begins the Task’ zorgen in ieder geval voor een opfrissing van de setlist. Crosby, Stills & Nash zeggen wel eens trots dat ze de arrangementen van oude nummers updaten om de nummers fris te houden, maar de laatste keer dat ze dat als trio hebben gedaan is toch ook alweer een klein decennium geleden…

Foutloos is het concert ook niet. Zo zit Graham Nash er mijlenver naast in ‘Southern Cross’ en kan James Raymond zich maar beter niet met de harmoniezang bemoeien. Het meest storend is hij in het a capella gedeelte van ‘Carry On’, waar hij krampachtig de originele, hoge regel van Nash probeert in te vullen. Bovendien komt niemand naar een concert van Crosby, Stills & Nash om James Raymond te horen zingen, echt niet. Joe Vitale voegde tenminste nog wat toe aan de harmonie bij Buffalo Springfield.

Je hoeft ook niet lang op Youtube te zoeken om een uitvoering van ‘Carry On’ met betere zang van Stephen Stills te vinden. Crosby’s stem slaat zelfs over in ‘Long Time Gone’. Je voelt hem zelf ook even schrikken: ‘oei!’. Ze hadden beter de beste versies van de tour op cd kunnen zetten en de beste show op dvd. Kost iets meer, heb je ook iets meer. Mag ook wel voor die prijs.

Toch vind ik dat Crosby, Stills & Nash lange tijd niet zo vitaal en levendig hebben geklonken. Het is een onverwachts goed live album. Ze spelen met meer bezieling en een tikkeltje vlotter dan ze de afgelopen jaren deden. Ik had voorheen af en toe het gevoel alsof ze op de automatische piloot speelden. Crosby & Nash hebben zich de afgelopen maanden flink druk gemaakt en sympathiseerden o.a. met de Occupy-beweging. Misschien heeft dat het vuur weer doen aanwakkeren. Het gaat niet meer om loepzuivere koortjes, spetterende gitaarduels en torenhoge ego’s, maar de gedrevenheid, goede songs en peace & love zijn er echter nog steeds.

Naast de klassiekers is daar ineens ‘Radio’. Net als eerder ‘A Slice of Time’ een prima, jazzy Crosby nummer, een beetje in de stijl van Crosby, Pevar & Raymond. Het maakt absoluut benieuwd naar het nog te verschijnen vierde solo album van Crosby. Stills lijkt verder, met wat hulp van Raymond in het psychedelische stuk, eindelijk een definitieve live versie van ‘Bluebird’ te hebben gevonden. Hij krijgt er z’n zanglijn in ‘Wooden Ships’ niet mee terug, maar hij laat in ieder geval weer van zich spreken, ook al is dat door z’n gitaar. Raymond en Stills soleren daar overigens tegen elkaar op zoals Stills en Young dat in hun beste dagen deden. Dat ik Stills liever op een Gretsch hoor spelen dan op z’n strat is meer een kwestie van smaak.

Zelfs ‘So Begins the Task’, waar genoeg goede opnames van zijn met Stills in z’n prime, stelt niet teleur in dit atmosferische arrangement. De grootste smet is dan eigenlijk nog het plichtmatige blok ‘Our House’ t/m ‘Teach Your Children’. Knus en gezellig meezingen met de hele zaal alsof we één grote TROS familie zijn, enig.

De geluidskwaliteit is behoorlijk goed en de klank is warm en vol, waardoor bootlegs eigenlijk een beetje overbodig zijn geworden. Aanrader voor de vijf mede CSNY-fans op MuMe, maar dat hadden ze zelf ook vast al wel begrepen.

De marketingafdeling bij CSN wil 't trouwens maar niet leren: na Crosby, Stills & Nash (1969), CSN (1977) en CSN (1991) nu CSN 2012. Ja, zo vinden de minder handige kopers wel wat ze zoeken.

Mooi stukje Stijn. Complimenten. Helder en eerlijk.

Je hebt gelijk Stijn, het lukt niet echt op deze cd. het is vooral de nostalgie waar ze het van moeten hebben. Echt nieuw werk is er niet. Van het oude werk zijn er veeel betere opnames te vinden. Nee, dit is m niet.

3,5 ster

Mooi verhaal Stijn en gisteravond er ook voor gaan zitten, maar voor mij is dit het aanschaffen niet waard. Qua instrumenten springt het er af en toe uit, maar de zang is gewoon niet goed. In het begin dacht ik nog: "zal wel beter worden", "is even een uitschietertje"... Maar op elk nummer zit het niet lekker en is er wel iets op aan te merken.
Met name bij de langgerekte nummers (waar ik normaal gesproken van houd) raakte mijn geduld al snel op. Stijn, nog knap hoe jij op een 4 komt, want ik kom niet verder dan een 3 en dat komt met name door de mooie tracklist en de begeleiding.

Eigenlijk zou ik een 7,5 geven. Is dan altijd een beetje aftasten of ik naar boven of naar beneden afrond. Ik vind 't op zich wel vergelijkbaar met Crosby, Stills & Nash - Live in L.A. (2007) Daar is de zang wat beter, maar het algehele geluid wat gelikter. Vind CSN 2012 wel weer beter dan Crosby, Stills & Nash - Allies (1983)

Ook zonder foutloze harmoniezang blijf ik een groot deel gewoon onwijs goede songs vinden. Ik hoor ze er ook wel echt voor gaan, en dat is de afgelopen jaren wel eens anders geweest. Het is inmiddels meer een rockband, terwijl het vroeger meer een close-harmony band was. Ik kan daar wel mee leven, al vind ik ze bij lange na niet zo goed meer als live in pakweg 1991 (laat staan 1969-70 en 1977-78).

Soms is het ook wel eens lastig om beoordelingen te geven als je héél erg veel shows hebt gehoord. Je vergelijkt toch met shows die officieel niet uit zijn en dat beinvloedt de verwachtingen. Ik ben dan blij dat 'Carry On' eindelijk weer gespeeld wordt, terwijl anderen dat misschien vanzelfsprekend vinden omdat 'ie op Déjà Vu staat.

Ik snap wat je bedoeld en het is inderdaad een erg mooie tracklist, maar de zgn harmonie in de zang en individueel vind ik ze erg matig. Natuurlijk doet het enthousiasme en energie veel, maar die kunnen de zang simpelweg niet doen stijgen.
Misschien moet ik het album over een tijdje weer eens de revue laten passeren.

Ik ben het spoor een beetje bijster. Een klein jaartje terug was het trio in de weer met covers van Ruby Tuesday, Reason To Believe en You Can Close Your Eyes. Ik hield mijn hart al vast voor een zouteloze cover-cd, maar nou komt ineens dit product op de markt. Ik ben groot CSN-fan, begrijp me niet verkeerd, maar moeten de fans nou echt twintig jaar opgewarmde kliekjes eten? Zeker na de laatste Crosby en Nash DVD kan ik hier niet meer spreken van een "erg mooie tracklist"
Ik laat deze release maar aan mijn neus voorbij gaan, iedereen moet genoegen nemen met iets minder pensioen, dus mijn idolen ook.

Dat is ook wat men persoonlijk vindt van het album of tracklist. Overigens zijn er vele, vele bands en artiesten die nieuw materiaal uitbrengen, maar live in een 'greatest hits'-modus blijven zitten. Dus zo bijzonder vind ik het nou niet dat ze hier nummers uit de oude doos vertolken.

Besteld via de officiele site van CSN (ruim 30 euro!) en gisteren ontvangen. Voor fans is dit een leuk tussendoortje in een mooie verpakking (2 cd's + dvd), maar ik ben het grotendeels met Stijn eens. De samenzang is beter in de rustige tracks dan in de rocksongs. 'Girl From The North Country' vind ik ontzettend mooi in de CSN-versie en zelfs 'As I Come Of Age' en 'Suite: Judy Blue Eyes' klinken hier veel beter dan ik had verwacht. 'Southern Cross' klonk dan weer vele malen beter toen ze het speelden in de HMH (2009) of tijdens Bospop een jaar later.

Het is - net zoals "CSNY/Deja Vu Live" (2008) wel een heel 'eerlijke' release (hoewel ik toch het gevoel heb dat er een en ander gesleuteld is aan deze uitvoering van S:JBE...) Dit is gewoon wat je krijgt als je tegenwoordig naar een concert van dit legendarische trio gaat en dat is voor mij meer dan voldoende. De magie is er nog. Ik kan me echter goed voorstellen dat mensen die CSN gewoon 'leuk' vinden, behoorlijk teleurgesteld zullen zijn. Misschien maar goed dat je niet makkelijk aan deze dvd kunt komen...

"He earned his place in this band because he is an amazing musician, and not because he's David's son, mister James Raymond"
Hoe is James RAYMOND de zoon van David CROSBY?

Anyway, vocaal stelt het af en toe wat teleur. Voornamelijk Stephen Stills
en de zangmelodieën die ze hebben geupdate vind ik soms niet beter dan hoe ze oorspronkelijk, of tijdens andere live-uitvoeringen, waren. Ook de extra, hoge harmony vocal in het a capella-stuk erger ik me aan. Ik denk overigens dat het de gitarist is die die zanglijn zingt, en niet Raymond, de toetsenist.
Overigens komt het soms ook wat 'geforceerd' over. Updaten om up te daten, en niet omdat het beter is. Zeker het eerste stukje van Wooden Ships vind ik erg vervelend.

Stephen Stills kan nog goed gitaarspelen, maar ik heb soms het idee dat hij vaak dezelfde trucjes herhaalt. (bijvoorbeeld het op zijn tremolo slaan, de harmonics, met zijn volumeknop spelen, hele rommelige stukjes spelen en het plotseling afkappen door zijn snaren opeens te dempen.

Suite: Judy Blue Eyes vind ik wel fantastisch in deze uitvoering, hoewel het ook niet de beste versie is. Echt maar met zijn drieën op het podium, met 1 gitaar en 3 stemmen.
Bluebird vind ik verder een leuke verrassing.

Crosby heeft hem ter adoptie afgestaan, vandaar de andere achternaam. In de jaren 90 zijn ze pas weer herenigd.

Foutje in mijn eerdere stuk: Raymond speelt geen orgel (wel keyboard), dat doet Todd Caldwell.

In de solo in Suite: Judy Blue Eyes lijkt een stukje 'The Traveling Light' van The Beatles verwerkt te zitten. Mooi!

Nooit van gehoord...

Stephen Stills (destijds een kennis/kameraad van George Harrison) was vroeger al onder de indruk van de tekst van 'Within You, Without You'. Hij kraste dat in een steen in z'n tuin, o.i.d. Tijdens z'n laatste solotour begon hij dat nummer op te nemen in 'Suite: Judy Blue Eyes'. Dat doet hij hier ook (rond 5:26) en dan hoor je later Nash ''God bless George'' roepen.

Vind het wel enorm cheesy als de bas en drums ineens inzetten.

Sorry, The Inner Light!


Oh, Within You, Without You dus? Ik dacht echt The Inner Light.

Inmiddels wil ik mijn mening ietsje bijstellen. Ik vind het nog steeds een overbodige dubbelcd, maar er staan wel enkele erg mooie uitvoeringen op: As I Come Of Age, Girl from the North Country, Johnny's Garden, So Begins the Task, Judy Blue Eyes en Lay me Down zijn echt pareltjes. Er wordt vaak gemopperd op Stills' roestige stembanden, maar ik vind hem hier alweer een stuk beter klinken dan op menige bootleg van een jaar of 8 geleden. Het kost hem moeite om zuiver te blijven zingen, en datzelfde kan ook van Crosby gezegd worden. Nog steeds heeft Croz de mooiste stem op aarde, maar het gaat langzaam maar zeker wel wat achteruit. Nou ja, dat mag op zijn leeftijd ook.
Verder valt me op dat de 'timing' soms een beetje zoek is. Vroeger klonken de harmonieën als uit één mond, nu hoor ik geregeld ongelijke inzetten.

Ik lees nu overigens in een interview met Graham Nash de reden waarom ze weer met Stills op pad zijn gegaan. Stephen Stills had erop gerekend dat hij met Buffalo Springfield zou gaan touren en dat zou hem veel geld opleveren. Hij was ook behoorlijk van slag. Op een bootleg van zijn solotour hoorde ik hem ook fel tekeergaan tegen Neil. Crosby & Nash hebben daarom besloten met hem op tour te gaan i.p.v. als duo.

Tja, Neil deelt de lakens uit

Crosby, Stills & Nash: 2012 [DVD + 2x CD]: Amazon.co.uk: Stills & Nash Crosby: Film & TV

Nieuw vanaf 13,17 pond. Dat is omgerekend 16,68 euro.
Extreem veel is dat niet, maar loopt denk ik wel naar de 20 euro inc. verzenden.

Ik heb het echt geprobeerd... Maar mijn 3 gaat naar een onvoldoende. De stemmen en valse tonen krijgen bij mij inmiddels de overhand en dat is geen prettige zit. Het blijft op het niveau Southern Cross zitten en dat is gewoon geen voldoende waard.

Wel karig dat er geen Blu-Ray/CD versie te koop is... of een losse CD versie... niet dat ik nou per se een cd versie hiervan hoef, ik kan ook gewoon mijn tv uitzetten en verder luisteren via de versterker, maar toch...

Ach ja... CSN. Ik kan de laatste jaren toch maar moeilijk over de slechte zang van Stills heenstappen. De man is sowieso de laatste 30 jaar een karikatuur van zichzelf geworden. En Crosby & Nash zingen en spelen ook net wat teveel op de autopiloot. Het is vooral wat AdrieMeijer zegt, veel opgewarmde kliekjes. Die setlist kennen we nu onderhand wel, op hooguit een handvol verrassingen na hebben we dit allemaal al eens eerder gehoord, op de Acoustic Concert DVD en Daylight Again DVD waar ze 20, respectievelijk 30 jaar jonger waren en beter bij stem. Nee dan Neil Young, terwijl ik dit typ luister ik naar de half uur durende live versie van No Hidden Path op Rock in Rio 2008. Wereld van verschil. Waar Neil Young mij kan boeien met een nummer van een half uur, lukt het CSN de laatste jaren (Glastonbury 2009 bijvoorbeeld) soms niet eens om mij überhaupt een half uur te boeien.

Ik ga em maar eens downloaden binnenkort. Ik verwacht er niets van, maar wie weet wordt ik verrast. Ik had Neil Young na Red Rocks Live ook een beetje opgegeven, maar daar ben ik duidelijk van teruggekomen.

Ik heb een prachtige Crosby & Nash in concert dvd uit 2011. Haast een hele mooie kopie van het concert dat ik van ze heb gezien in Amsterdam. Helaas zat daar geen cd (x2) bij want dan had ik hier de loftrompet kunnen steken.

Ik heb er misschien niet zo op gelet of alles wel even zuiver was, maar ik vind vooral dat er sprake is van een ongekende magie en chemie op die dvd.

Ik heb geen idee wat ze nu nog weer met Stephen Stills er bij willen. Niet om het een of ander, maar ik ben bang dat, als ik alles zo lees, de magie van dat Crosby & Nash concert een beetje teniet wordt gedaan. Ik kan die dvd overigens in de dvd speler doen, de tv uit en dan is het alsnog een live cd.

Wat is de toegevoegde waarde van Stephen Stills?
Maar goed, ik hik ook een beetje aan tegen de 22 pond die Amazon al weer enige tijd vraagt, dat gaat toch echt naar 27 euro en dat vind ik nogal gortig. En ik lees hier nergens het enthousiasme om de cd's direct in huis te halen.

Ik zou mijn Crosby & Nash In Concert (2011) overigens zeker 4,5***** geven, misschien wel 5.

Ben ik met jullie eens. Op bootleg had ik een iets betere show dan In Concert (Live at Bass Hall, Austin, TX), die zou ik 4,5* geven. In Concert is af en toe ietsjes minder, dus laten we zeggen 4,25*. Stills zorgt dan toch voor een puntvermindering van 0,5*.

Ik heb de dvd voorlopig ook maar even gedownload, want ik wacht ook tot de prijzen zakken. Nog niet helemaal afgekeken, maar het is wel in orde (ook weer niet spectaculair). Ik stoor me er dan alleen een beetje aan dat Crosby en Nash eíndelijk weer eens een nieuw nummer hebben geschreven en dat ze dan meteen weer moeten melden dat zij altijd nieuw werk zijn blijven schrijven. 'A Slice of Time' en vooral 'Radio' mogen er zijn, maar 'If She Called' (op mijn bootleg heet 'ie 'Lost') is belabberd en 'Almost Gone' van Nash is ook niet zo heel erg bijzonder. Even dimmen graag, heren.

Ik merk ook wel dat ik er een beetje moe van word als bijv. 'Long Time Gone' weer in precies hetzelfde arrangement wordt ingezet. Heb ik echt zoiets van komt Crosby weer aan... Ik sluit dus niet uit dat ik in de toekomst nog een halfje zak, al komt 't vooral omdat ik zo gigantisch veel van CSN heb gehoord dat de verrassing er nu even af is (bij het studiowerk heb ik dat nooit).

Het is jammer dat McGuinn een Byrdsreunie niet ziet zitten. CPR zou ook wel weer even verfrissend zijn, maar die zullen wel niet genoeg geld in het laatje brengen.

Ik ben vandaag en gisteren zelfs even overgestapt op America, al kunnen zij niet helemaal voldoen aan mijn hoge eisen.

Deze aangeschaft op blu ray. Kan ik ook zien hoe dat gaat, vals zingen

Heb nu een stukje gekeken en geluisterd, deze is niet goed. Hier en daar gewoon vals. En je ziet Nash ook gewoon kijken van , hee Stills wat doe je nou?

Ik snap niet waarom ze dit hebben uitgebracht.

Als je dan de live dvd van Crosby en Nash alleen hoort uit dezelfde periode, dan is dat een wereld van verschil. Dat is dus echt een aanrader!

De meningen liegen er niet om hier, veelal niet echt positief. Ik heb alleen CD1 nog maar beluisterd maar vond er wel een bepaalde power in zitten en was aangenaam verrast. CD2 en DVD volgen dus nog. Zie nu pas net dat hij uiteindelijk ook op Blu-Ray is verschenen. Jammer dat ze dat niet meteen doen.

Toevallig vandaag de bluray weer beluisterd en bekeken.

Ik moet toch een vol punt omhoog.

.

Volgens mij was al vanaf het begin duidelijk dat deze op cd, dvd en blu-ray zou verschijnen.

Ja dat zou best kunnen. De combinatie Blu-Ray met 2CD wordt echter helaas zelden aangeboden. Alleen nog meegemaakt bij Led Zeppelin.

Sterker nog, ze zijn beide op de zelfde datum uitgekomen
Blu-Ray en DVD beide op 17 juli 2012. Dus dat deden ze meteen!

Na Southern cross haakte ik bijna af, gelukkig heb ik dat niet gedaan anders had ik de afsluiter Suite: Judy blue eyes gemist en dat zou ook weer zonde zijn geweest.

Ik dacht overigens nadat ik ooit Layla in de acoustische versie van Eric Clapton hoorde, "hoe kan je een nummer zo om zeep helpen" maar Stlls kan dat dus ook.

Van mij mogen ze maar ik skip Southern cross voortaan (in deze live versie!)

Na wat discussie elders over de veelzijdigheid van CSN ten opzichte van Grateful Dead en Neil Young deze nog eens beluisterd. Mijn conclusie is niet veel veranderd in 9 jaar.

Slechts 5 van de 25 nummers zijn van na 1982, waarvan Girl From The North Country nog een cover is ook. Natuurlijk zitten er ook nog een stuk of 3 andere niet veel gespeelde nummers bij, maar het bevestigt andermaal dat het gewoon vergane glorie is. Greatest hits afdraaien voor boomers met een dikke portemonee, zoals Eagles of Fleetwood Mac.

Het 'rockt' gewoon niet tijdens de elektische nummers, het klinkt zo suf en op de autopiloot allemaal. En wat wilbur zegt, die Southern Cross, dat kán echt niet. Nou ben ik de laatste die zal beweren dat Neil Young, Jerry Garcia of Bob Weir altijd zuiver zongen, maar die profileren zich ook niet als een band die het moet hebben van de harmoniezang.