David Lee Roth - Skyscraper (1988)

”Skyscraper” is een prima rockalbum van de destijds voormalig frontman van Van Halen. Wel moet ik direct zeggen dat het niveau van Van Halen nergens wordt gehaald. Roth heeft een uitstekende band om zich heen verzameld, met o.a. meestergitarist Steve Vai. Hoewel Vai op ”Skyscraper” uitstekend speelt ervaar ik nergens de beleving zoals ik die heb bij Eddie Van Halen. Wellicht enigszins oneerlijk, maar ik kan David Lee Roth ook niet los zien van Van Halen (hijzelf ook niet volgens mij) en dan wordt de vergelijking met Van Halen automatisch gemaakt. Toch is ”Skyscraper” gewoon een prima album met lekkere party rock & roll, uitstekende gitaarpartijen en solo’s, groovende ritmesectie en de typische teksten die je van Roth verwacht. Geen hoogvlieger, maar gewoon lekker.

Na het ijzersterke debuut van Dave als soloartiest valt Skyscraper toch behoorlijk tegen. Waar Eat 'M and Smile zo om geprezen werd (in your face, stoer en vol overgave) is het hier nagenoeg verdwenen. Het is allemaal veel meer gepolijst en meer mainstream rock. Dit was ook de reden dat Billy Sheehan voor de tour de band verliet. En als je de tracks ook luistert dan is de bass veel minder vet dan op het debuut. Verder werd ook Brett Tuggle (keyboards) aangetrokken om de nummers aan te kleden. En dit is met name te horen in het titelsong Skyscraper. Een buitenbeentje in Dave's oeuvre door z'n onheilspellende mysterieuze karakter. Verder zijn Hina, Stand Up en de hitsingle Just Like paradise nog van bovengemiddelde kwaliteit en dat is merkwaardig genoeg voor mij het meest mainstream nummers ook. Good Times is een melancholisch nummer (verwijzing naar VH?) maar duurt wel te lang. De rest vind ik gewoon onder de maat en das toch teleurstellend.

Ik heb ook goede herinneringen aan dat concert. Ik zie op Monsters of Rock 1988 informatie op Festivalinfo wie de andere artiesten waren die dag. Niet de minste namen, maar hun optredens ben ik inmiddels wel vergeten.

Dit album vind ik iets minder sterk dan zijn voorganger Eat 'em and Smile. Gemiddeld scoren de nummers voor mij een 8. Paar uitschieters naar boven zijn Knucklebones en The Bottom Line. Daar zet Dave jammer genoeg wel een zwaar onvoldoende zeiknummer als Damn Good achter die het gemiddelde doet dalen.

In januari 1988 was daar de tweede elpee van David Lee Roth. Scyscraper verscheen in een maand die in mijn hoofd niet paste bij de man, die ik associeer met zomer, strand en bikini's. De hoes veroorzaakte een tweede "error" in mijn hoofd: bergbeklimmen met een alpinopet op? Dat laatste: niet okay. Bovendien waren er in die periode veel nieuwe bands die mijn aandacht vroegen en dus liet ik de plaat links liggen, zelfs in de fonotheek.
Neemt niet weg dat Just Like Paradise veelvuldig op MTV en Sky Channel was te zien. #6 in de Billboard Hot 100, waar Rick Astley op 1 stond. Een aanstekelijk liedje in de kenmerkende Rothstijl, vergelijkbaar met de eerste twee albums van Van Halen. Even gecheckt: in de Nationale Hitparade haalt het de nietszeggende positie van #77, nog lager dan vroeger de Tipparade. Die hitlijst was overgegaan naar de TROS en daarbij fors uitgebreid. Nog iets wat mijn aandacht niet meer had...

Maar heb inmiddels een mooie wandeling gemaakt met deze plaat in de oren en ook nu ik weer thuis ben, blijk ik toch wel degelijk wat te hebben gemist. Opgenomen met dezelfde topmuzikanten als het debuut is de groep uitgebreid met toetsenist en liedschrijver Brett Tuggle, wiens instrument een bescheiden rol speelt. Toch kan ik me voorstellen dat sommigen het niks vonden: basvirtuoos Billy Sheehan noemde het in 2009 "he wanted to mix dance beats into the music" en was als eerste weg.
Het zijn de toetsen die het geluid gelikter maakten en ik kan me voorstellen dat niet iedere fan daarop zat te wachten. Dance hoor ik eigenlijk alleen in Stand up en met de oren van nu valt het mee: geen zware beats, wel van het type dat Astley ook in zijn muziek liet stoppen. De dagen van producerstrio Stock-Aitken-Waterman.

Tuggle schreef mee aan drie nummers, gitarist Steve Vai aan zes. De beste zitten op de eerste plaatkant: naast de single (in het slot a capella door onder meer gastzanger Tommy Funderburk) zijn dat de aardige uptempo opener Knucklebones, het pompende The Bottom Line, het swingende titelnummer en het reflectieve Damn Good met práchtig gitaarspel van Vai.
Deze speelt verder in een frivole en spetterende gitaarstijl, die in veel doet denken aan Eddie Van Halen, maar blijft weg van de zwaarte die eveneens op de eerste twee klassiekers van die groep was te vinden. Op de tweede helft van de plaat ontbreken uitschieters, waardoor de berg verschrompelt tot een heuveltje. De blazers in Two Fools a Minute helpen niet, al valt op dat Roth daarmee iets van zijn swingliefde toont.

Als de groep gaat touren is Sheehan al weg en ontstaat het gerucht over duct tape op het podium: de bandleden mochten daar niet voorbij. In maart dit jaar bevestigde hij dat verhaal, waarbij hij de naam van Vai niet noemt, maar die lijkt dé logische bron van zijn verhaal te zijn.

Waar voorganger Eat 'Em and Smile in Nederland nog tot #57 reikte, klom Skyscraper in februari '88 naar #39. Best goed voor Nederlandse begrippen.