David Lee Roth - Skyscraper (1988)

Zeer matig album van David Lee Roth, dat echt niet kan tippen aan zijn Van Halen-platen. En dat terwijl de bezetting op Skyscraper toch niet bepaald slecht is. Zo is Billy Sheehan de bassist op dit album en verzorgt Steve Vai het gitaarwerk.

Het album is niet zozeer slecht, maar kan mij ook niet overtuigen. De song Just Like Paradise is een positieve uitschieter en is met afstand de beste song op dit album. Ook het nummer Hot Dog and a Shake heeft wel wat , let maar eens op de (bijzonder diepzinnige) lyrics:

I see ya shake and shimmy
Cross the burger shop floor
I never seen a woman move so slow
I'm dyin' French fryin'
By the seat of my pants
Take a bite of double fries
I swear to God I'll make ya late for the dance

A hot dog and a shake
That's what you're hungry for
A hot and a shake

My stomach's makin' noise
We're having dinner late
Cuz I gotta be kept in a cool dry place
Just like any bowl of cherries
When the cream is risin' to the top
You find your real bottom line is
When your spine snap crackle and pops, pal

Give me one to go
Hey buddy, take a number
She can't say no
To what it takes

Zijn concert gezien in ahoy was 1 van de beste concerten die ik ooit gezien had.de hele zaal ging los,grote opblaaspop met enorme tieten op het podium en later kwam hij rijdend op een grote microfoon aan van achter in de zaal,jaja die good old hardrock jaren zucht......

ben het niet helemaal eens met dutchviking, ik vind dit een strakke plaat die lekker wegklinkt, enige minpuntje , standup

het steve vai sausje werkt ook hier,onderbouwed met drumwerk van Greg Bissonette, en bassist Billy Sheehan

voor een soloplaat, ook al is die gevuld met meestermuzikanten, paktie aardig goed uit en kannie tippen aan van halen werke, die ik persoonlijk helemaal zo goed niet vind

3,5

Mmja .... gedeeltelijk met je eens. Je verwacht inderdaad wel wat anders na "Eat 'm and smile"

Ik had de LP destijds en luisterde meestal alleen kant a en daarvan alleen nummer 1 t/m 3.

Knucklebones, Just Like Paradis en The Bottom Line gaan bij mij altijd even lekker hard.

De rest van de nummers laat ik voor wat ze zijn.
Ze zijn niet slecht ofzo maar eeeh "fout".

Niet mijn smaak.



Geweest!! het was een feestje! David Lee Roth had lol en nam de hele band en de zaal mee. Soms stonden ze samen te schaterlachen. Volgens mij hadden ze even in de "dutch coffeeshop" gezeten vlak daarvoor.

David die zelfs zijn teksten vergat en hetzelfde couplet dubbel zong en ineens halverwege lachend uitriep: "Man!! I forgot the fucking words!!!". De zaal vond het allemaal wel best. Iedereen was erg tevreden en gezellig. Vandaar dat ik zei: Het was een feestje.

Steve Vai was geweldig. Hij speelde op een gegeven moment het intro van het nummer One Night In Bangkok van Murray Head. Dat vond ik echt heel knap gedaan.

Ik heb dat concert zelfs op een cassettebandje staan, zelf opgenomen op een walkman. En het is nog stereo ook. Moet het toch weer eens luisteren vanwege de dialogen van DLR met het publiek. dat was erg gezellig.

Met de huidige "norm der oren" klinkt het natuurlijk verschrikkelijk zo'n verrot bandje, maar leuk om te bewaren omdat ik er zelf bij was natuurlijk.

O ja 2 sterren slechts voor Skyscraper ..... toch....

Dit is toch nog steeds een geweldig album. Anders dan de voorganger en erg 80's qua productie, maar dat neemt niet weg dat de eerste drie nummers er nog steeds invliegen als zoete koek.

Ik verhoog 'm naar 3*. Ik heb het album na lange tijd weer eens onder het stof vandaan gehaald en werd positief verrast, voornamelijk door Just Like Paradise. Ook Knucklebones is wel een aardig nummer. Ik vind de songs in compositorisch opzicht niet zozeer bijzonder, maar feit is wel dat er enkele topmuzikanten meespelen en dat hoor je er ook wel aan af. Steve Vai is duidelijk een meerwaarde voor de band.

u gotta love Dave!

offie nou zijn tekts vergeet of niet

Diamond Dave is koel

los van de muziek, als volwassen man dergelijke balletpakjes dragen en daar mee wegkomen, das magie vanuit persoonlijkheid

Vanochtend gekocht voor 5 € op een rommelmarkt hier in Lokeren;

Ik weet dat ik deze man een prima rockstem vind hebben, nu maar te hopen dat dit ook een beetje een leuk plaatje is. Dat wordt beluisteren vanmiddag.

Ik persoonlijk vind het een prima rock album. Eigenlijk de laatste die DLR maakte die erg goed is, de opvolger A Little Ain't Enough is al een stuk minder.

Mwah, absoluut geen topper. De eerste 3 nummers en de afsluiter zijn de betere nummers. De rest is niet bijzonder.

Ben hem eindelijk eens aan het beluisteren, deze op de rommelmarkt voor appel en ei aangeschafte plaat.
Begin klinkt toch al niet slecht...

Een aantal David lee Roth cd's gekocht op een rommelmarkt, vier voor 2 euro, geen geld zal je denken, deze zat er ook tussen.
Aardig plaatje, met hier en daar een klein hoogtepuntje. Maar een topper is het absoluut niet, hoewel de CD hoopgevend begint, maar halverwege is het maar moeilijk om de aandacht erbij te houden.
Een ** voor de moeite en omdat behaalde resultaten uit het verleden blijkbaar geen garanties geven voor de toekomst en dat gaat voor de man helemaal op!!

Heerlijk plaatje, niet teveel bij nadenken. Het is inderdaad wat aan de tamme kant vergeleken bij veel Van Halen-materiaal, maar op middle-of-the-road/rock gebied is dit puur vakwerk!

Retecool album, kan ik altijd opzetten, krijg ik altijd energie van en een dikke grijns op m'n gezicht. Voor mij heeft dit album een vrolijke, zomerse en avontuurlijke sfeer. Het gaat natuurlijk niet om de teksten, maar om de muziek. Het samenspel van alle muzikanten, het plezier en de lol zijn overduidelijk. Sterker nog, het werkt op mij altijd weer aanstekelijk. Het titelnummer bijvoorbeeld zou ontstaan zijn als een geintje, maar vind ik echt magisch geworden. Raar sfeertje, vreemde keyboards en KILLER gitaarwerk van Steve Vai. Nou ja, ik kan hier nog uren over doorschrijven, maar dat doe ik niet. Favoriete nummers: Knucklebones, Skyscraper, Stand Up (vooral het eind), Perfect Timing en Two Fools a Minute (funky/groovy nummer met blazers).

20 jaar oud inmiddels en nog steeds dik in orde

draai um nuweer

toch wel de beste van roth solo

mede dankzij die batterij aan goeie muzikanten

lekker int gehoor liggende meezingers, en ja dat kan in hardrockland best

4

Een van zijn mindere platen waarbij Just Like Paradise de absolute uitschieter is. Op mijn versie staat ook nog California Girls en Just a Gigalo

heeft zeker wat, diepzinnigheid moet je niet zoeken bij dave maar de lol spat er vanaf op deze plaat en bij vlagen virtuoos, dus hoeveel diepgang wil je. waanzinnige band met vai en sheehan en sterke songs dragen de plaat.

Ben niet zo'n David Lee Roth fan, maar dit album (van mijn vrouw) vind ik zeker niet onaardig. Vooral kant A bevat een aantal sterke liedjes, waarvan ik degene waarin hij wat gas terug neemt, beter vind overkomen. De ADHD uptempo nummers liggen mij niet zo goed. Maar soit, zolang er maar goed gespeeld wordt...en dat is hier wel duidelijk het geval.
Idd. diepgang en meerdere lagen hoef je bij hem niet te zoeken, maar dat is op deze Skyscraper geen bezwaar.

heerlijke plaat.

catchy nummers, geweldige productie en goed gitaarwerk van Vai.

adhd up tempo nummers?

king crimson x factor 3, das adhd

nochtans een favoriet plaatje die zeker dankzij vai klinkt als ene klok

Ik ben toch wel verbaasd over de matige waarderingen hier. Dit is zonder overdrijven een monument in de jaren '80-hardrock.

Diamond Dave was hier nog helemaal in topvorm. Spetterend gitaarwerk van Vai. Bassist Billy Seehan is ongelooflijk, met name in The Bottom Line en Two Fools A Minute. Drummer Greg Bissonette zorgt voor een perfecte basis, het juiste evenwicht tussen technische virtuositeit en ouderwets stuw-, groove- en swingwerk.

Echt scheuren wordt het helaas nergens, daarvoor blijft het allemaal wat te mooi en gepolijst klinken. Maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd doordat de nummers en de uitvoering van zo'n hoog niveau zijn. Ook niet hardrockende muzikanten likken hier hun vingers bij af, lijkt me. Staat wat mij betreft op gelijke hoogte met 1984 van Van Halen. Roth stijgt boven zichzelf uit op Skyscraper.

De buurman verbaast zich wel vaker over het feit dat niet iedereen Roth op handen draagt geloof ik
Wat betreft het album; de beste van Roth vind ik! Kan zich meten met de beste albums die hij met VH opnam. Iedereen heeft het maar over Vai en Sheehan (deels terecht) maar op dit album steelt drummer Greg Bissonette de show wat mij betreft!! Schitterend drumwerk en een fantastische sound!
Knucklebones, Just like paradise, Skyscraper, Stand up, Hot dog and a shake en Two fools a minute zijn wat mij betreft de toppers op dit album!

Ik mag DLR wel, je moet er een beetje de humor van inzien natuurlijk, ik denk dat hij zichzelf ook nooit zo serieus heeft genomen.

Wel vind ik dit album wat minder dan Eat 'em and smile, wat ik gewoon een klassieker vind ondanks zijn korte speelduur, maar alles klopt daar. Hier vind ik de nummers gewoon wat minder sterk, en ook de apparte productie staat me wat tegen, was wel weer een nieuwe sound, zeker voor die tijd...veel technische snufjes.

Ik heb een beetje het idee dat hij snel met een opvolger heeft willen komen wat een beetje ten koste is gegaan van de kwaliteit, in mijn ogen dan hé. Toch alles wat hierop staat vind ik beter dan wat hij daarna heeft uitgebracht.

Ik vind Skscraper ook net wat minder dan Eat 'Em And Smile. Het lijkt of het wat beheerster en gemakkelijker klinkt. Desalniettemin vind ik nummers als The Bottom Line en de semiballade Hina van een uitstekend niveau.

Het titelnummer straalt ook een bijzondere sfeer uit. Het gevoel dat je alleen met al je vezels bent op het moment dat je datgene doet wat je het liefst doet. In Daves geval bergbeklimmen, dus. Heel knap gedaan.

Dave heeft een aanstekelijk enthousiasme. En de heren Bissonette, Sheehan en Vai kunnen ook best een potje breken.

Dat vind ik dus ook het geweldige aan het titelnummer! Het heeft een heel aparte sfeer....bijna beangstigend zelfs. Een voor die tijd erg ongewoon nummer als ik het me goed herinner. Ik vond er in eerste instantie niet veel aan. Pas veel later begon ik het mooie er van in te zien. Gelukkig maar

lekker album, niks mis mee wat mij betreft.
ik vind vooral het titelnummer boven de rest uitsteken. aparte geluidseffecten waardoor het nummer je blijft verrassen.

Just like Paradise ...............jeugsentiment ....wat een lekkere
surf sfeer had dat nummer.......(of was het bergbeklimmen )....maakt niet uit, het gaf een heerlijk vrij en energiek gevoel .
Zal ook wel te maken hebben gehad dat ik een puber was.

nee hoor; plaat is nog steeds een uitermate goed middel tegen een chagrijnige bui.

Absoluut minder goed dan eat 'm' and smile. Zeker geen slechte plaat. Een aantal lekkere nummers. Wet wel jammer is dat vay/sheehan niet meer zo nadrukkelijk aanwezig zijn. Maar inderdaad wat heb ik me vermaakt tijden de live concerten brussel/ahoy. Wat een HEERLIJKE afwisselende show wast dat zeg. Steel drums gigolo aint talking about love skycraper. Een van mijn persoonlijke beste live concerten ooit. Wel jammer dat die sheehan er niet was. Maar wat was die band in vorm zeg. Zelfs dave was vrij goed bij stem(bootleg). I love this man

Ik kan niet kwaad op dit album worden, daarvoor zijn de grooves en de zang van Dave te positief. Mooi feelgoodalbum, soms leunt het een beetje tegen cabaret aan maar ik vind dit een mooie zondagmorgenplaat als remedie tegen een houten hoofd, deze morgen echter niet .