David Lee Roth - Diamond Dave (2003)

Toch maar eens een keer kopen. Dat Shoo Bop is echt een geweldig nummer.

Je moet wel een hele grote fan zijn om deze plaat **** te geven. Deze plaat paar keer gehoord en de extase meter wijst aan het eind altijd naar 0. De plaat is slapjes op alle fronten! Waar is de grote David Lee van toen gebleven??????

Tja de laatste stuip trekking van daimond dave? Natuurlijk heb ik hem gekocht. Er staan redelijke nummers op. Maar ook niet meer dan dat. Ik denk dat dave de halens op zijn knieen kan danken dat hij terug mocht komen. Ik ben trouwens benieuwd hoe lang het gaat duren. Hoe zou het met hem zijn afgelopen als hij solo was door gegaan? Niet goed vrees ik.

Pfoe als ik dit zo lees dan denk niet dat ik hier aan überhaupt aan wil beginnen. Ik herinner me David Lee Roth als een gigant uit eind jaren 70 t/m midden 80's. Heb zijn hoogst gewaarde werk allemaal al gehoord en denk dat ik het hier bij laat. Misschien uit nieuwsgierigheid, maar het altijd zo jammer om een held af te zien glijden naar een bedenkelijk niveau. Vergelijkbaar mat sporters die maar niet op willen houden of fouten comebacks maken (ik noem een Rintje Ritsma, Armstrong en onze Duitse vriend Schumacher). Zie trouwens een nieuw album van Van Halen ook maar sombertjes in hoor.

Maar goed Dave beslist uiteraard zelf of ie bagger uit wil brengen of niet.

Is dit nou echt zo slecht allemaal? Ik hoorde een tijdje geleden Bad Habits en ik vond het gewoon goed eigenlijk!

Ik vind het maar middelmatig gedoe. Op zijn vorige plaat staan nog een paar hoogtepunten. Maar dit is een erg grijze plaat geworden. Op Crazy From the Heat weet hij de nummers volledig naar zijn hand te zetten. 100% Dave maar op deze plaat blijft het allemaal maar voortkabbelen. Zonder dat hij echt zijn stempel op de nummers kan drukken.
Regelmatig is het ronduit saai Shoo Bop, That Beatles Tune of Let It All Hang Out bijv.
En waar Act One op slaat? Geen Idee!!
Bad Habit is een redelijk nummer ja. Een van de leukere zelfs.
Nee noch Dave noch Daimond ha.
En jouw smaak een beetje kennende naa Buurman hier ga ook jij niet veel aan vinden.
Of ik moet me sterk vergissen.

Ben 'm nu aan het luisteren voor het eerst. Okay het is niet retesterk allemaal, maar.... hij blijkt nog gewoon te kunnen zingen hier! Dat irritante gekrijs waar hij DLR Band (hiervoor) en Different Kind Of Truth (hierna) mee verpestte blijft grotendeels achterwege.

Best aardig plaatje eigenlijk. Bad Habits is zelfs een hartstikke leuk nummer. Zolang Roth binnen zijn eigen range blijft, wat hij hier dus doet, heeft hij een geweldige stem.

Maar goed, het zal niemand iets interesseren, want er zijn wereldwijd volgens mij 25 exemplaren verkocht.

Op zichzelf bezien is dit toch gewoon een prima album. Niet spectaculair, misschien in de context van het oeuvre geen topper, maar ik kan er prima naar luisteren. Dat de gemiddelde score een onvoldoende is, vind ik dan ook niet nodig.

2003. Vijf jaar na zijn laatste soloalbum brengt David Lee Roth een nieuwe uit. Okay, een coveralbum, maar het moederschip Van Halen is dan al even lang zonder nieuwe muziek. Heel anders dan Sammy Hagar, die in 2003 alweer zeven jaar ex-Van Halen is en inmiddels vier studio- en één livealbum aan zijn oeuvre heeft toegevoegd.
Stilzitten kan Roth echter slecht: zo trad hij in 1995 enige tijd op in Las Vegas op met swingende blazers en prachtige danseressen (zie hier bij The Tonight Show) en dicteerde een goed ontvangen autobiografie (1997).

Roth heeft veel meer interesses dan muziek en doet waar hij goesting voor heeft. Zoals dit coveralbum, opgenomen met een keur aan studiomuzikanten en bekende namen, van Nile Rodgers tot Edgar Winter, de laatste als saxofonist.
Op Diamond Dave klinkt vooral rock in bluessferen. Dat met covers van Savoy Brown, Steve Miller, The Doors en Jimi Hendrix. Maar ook dampende soul in She's Looking Good van Rodger Williams, muziek van de fab four in That Beatles Tune, het obscure Let It All Hang Out (1967) van The Hombres en bigbandswing in Bad Habits.
Plus verderop eigen werk. In zijn eentje blues: geslaagd met mondharmonica in Medicine Man en als overflauwe grap in Act One. Plus het hardrockende Thug Man. En dan covert hij zichzelf in Ice Cream Man, al was dat eigenlijk op Van Halens debuut al een cover.

Wat de plaat mede aangenaam maakt, is dat hij zijn stem niet forceert zoals op voorganger DLR-Band. Roth blijft in de lagere regionen, waarbij zelfs de hoge oeeh's en aaah's schaars zijn - met Thug Man als uitzondering.

Roths volgende klus: hij volgt een opleiding tot SEH-verpleegkundige (!) en rijdt zo in 2004 de nodige spoedritten in New York; het moet wel spannend blijven...
Dan was er een korte reünie (alweer) bij Van Halen, resulterend in deze verzamelaar. En hij ging nogmaals coveren: Van Halen in country- en bluegrassjasjes op Strummin' with the Devil.

En ik vind The Doors "Soul Kitchen" in de vertolking van David Lee Roth te gek!

Dit is een prima album, lekker relaxed en hij doet gewoon zijn eigen ding.