Muse - The 2nd Law (2012)

Resistance en Black Holes

Showbiz en Absolution

Origin of Symmetry

Bij deze, het lelijkste bericht dat ik in maanden heb geschreven maar het was nodig.

Haha bedankt Demon!

Ik heb dit album onlangs weer eens uit de kast geplukt en er zat al een flinke laag stof op. Ik heb hem sinds de release hooguit vijf keer geluisterd. En toen ik hem vorige week weer aanzette...... Deed het me nog steeds vrij weinig. Muse is het een beetje kwijt. Die grootsheid en oprechtheid van de eerste drie albums is ver te zoeken. The 2nd Law is afgeraffeld en de teksten zijn matig tot zeer matig. Gek genoeg zijn het de rustiger nummers die wat mij betreft met kop en schouders boven de rest uitsteken. Ik kan er nog steeds weinig mee. Jammer, op naar de volgende plaat!

Isolated System is eigenlijk toch wel erg fijn. Als je met school bezig bent of zo iets en dit staat aan op de achtergrond...

Veruit het minst gewaardeerde album van Muse. En waarom? Is het omdat Muse afwijkt van haar oude, vertrouwde formule en eens wat nieuws probeert?

Supremacy doet onterecht vermoeden dat men voort borduurt op de oude sound. Het had zo op Black Holes & Revelations kunnen staan.

Madness bleek al een aparte single. Eentje waar ik moeilijk aan kon wennen. We werden al gewaarschuwd voor iets dubstep, maar dit was toch iets te veel van het goede. Hoewel het bij nader inzien verre van Unsustainable staat. Enfin, Madness is niet mijn favoriete nummer van Muse, maar is toch ook zeker niet slecht. Hetzelfde geldt voor Survival, lekkere bombast zoals we dat gewend zijn. Het past bij een spektakel zoals de Olympische Spelen.

Animals is wat mij betreft het hoogtepunt van de plaat. Met een heerlijke drive. Eens een keertje niet die clichématige uitbarstingen, maar speels gitaarwerk en ritmisch drumwerk.

Ruimte voor bassist Chris Wolstenholme is er ditmaal. En die mag hij vaker krijgen!
Het begint bij het progressief getinte Save Me dat zo op een album van Anathema had kunnen staan. En daaropvolgend een weergaloze Metallica-achtige riff in Liquid State.

Deel 1 van het tweeluik The 2nd Law (Unsustainable) is dan het gevreesde dubstep-nummer. Met dit tweeluik rekent Muse definitief af met de vertrouwde sound. Alles wordt nog grootser, nog bombastischer en dit is Muse in hart en nieren. Dubstep is zeker zo slecht nog niet!
Om met Isolated System de plaat het gepaste afscheid te geven. Een verstillend mooi nummer met zowaar wat electronic-invloeden. De piano vloeit letterlijk door dit nummer. Een beetje vergelijkbaar met Ruled by Secrecy op Absolution: een vreemde eend in de bijt met een grote rol voor de piano.

Van heel groots (Supremacy), naar heel klein (Isolated System). Het grootste thema, teruggebracht tot een klein uurtje.

Staat er dan niets slechts op? Jawel. Panic Station, doet een beetje denken aan een alternatieve 90s-bandje en het clichématige Follow Me doen me weinig. Een nummer als Big Freeze is ook nergens voor nodig, want dat hebben ze in het verleden al vaker gedaan en vele malen beter.

Een zeer interessant album van een band die niet stil blijft staan en op dat gebied prefereer ik deze zeker boven de voorganger, het debuut en wellicht zelfs boven Origin of Symmetry. The 2nd Law krijgt zeker niet de credits die het verdient. Vind ik dan.

INXS. Klinkt echt precies als INXS.

Halfje eraf. Ik merk dat ik deze zelden meer opzet en daarmee naar mijn idee toch de minste Muse plaat..

Paar heerlijke nummers op dit album ( Supremacy, Madness, Panic Station o.a. ). Het dubstep gehalte op deze plaat vind ik juist wel lekker. Allen de nummers Save Me en Liquid State, gezongen door de bassist, vond ik wat overbodig.
Dit is mijn eerste Muse- album, benieuwd naar de rest

Zielloos album.

Helemaal waar ja, gewoon jatwerk zou je bijna zeggen.

2,5 nog knappe score voor een album wat zielloos wordt genoemd

Ter verduidelijking: ik kan lekker meebrullen met nummers als Supremacy of Madness. Gewoon leuke tracks, wil niet zeggen dat ze me in welk opzicht dan ook 'emotioneel raken'.

Ah ok, dan snap ik je vorige opmerking. Al ben ik het er niet mee eens, want ik vind dat de zang van Bellamy vol zit met "ziel" dus de meeste nummers zijn dus niet zielloos naar mijn idee.... Maar dat blijft ook smaak natuurlijk.

Heb dit jaar ook voor het eerst sinds, ehm... ooit (?) een concert van Muse in Nederland bewust overgeslagen (ArenA). Het zal inderdaad deels met dit album te maken hebben. Wat mij betreft de slechtste Muse plaat tot nu toe.

Dit album maakt toch wel wat ambivalente gevoelens los bij de mensen.
Veel stemmen in de midden categorie. Voor elk wat wils zullen we maar zeggen maar lang niet alles is goed.

Ik ervaar eigenlijk hetzelfde. Absolute uitschieters vind ik: Supremacy, Madness (na een tijdje), Prelude, Survival, Animals & het vuurwerk van the 2nd law.

Ik pas echter voor; Panic Station, Follow me & Save me (...from this song )
Met handschoenen beetpakken deze gedrochten , in een luchtdichte zak stoppen, etiket erop met "niet openen" en snel in de kliko flikkeren.

Momenteel voor mij toch wel een heel sterk album. De andere sound hoeft misschien niet meteen gewaardeerd te worden maar laten we eerlijk zijn; wat kunnen die engelsen toch goed muziek maken. Led Zeppelin Queen, Radiohead, Pink Floyd, The Beatles, Muse etc. Ben nog nooit heel erg into Muse geweest. Vind wel dat hun live shows briljant zijn, en dat maakt ook een goede band. Hou heel erg veel van psychedelische prog bands maar heb Muse nog nooit echt een kans gegeven, ken opzich wel redelijk wat nummers door de live shows op YouTube. Na ik wat liedjes op Origin of Symmetry heb beluisterd begrijp ik dat sommigen fans dit album minder vinden, het is ook gewoon heel anders. Commercieel zou ik het toch zeker niet willen noemen. Ook hier de revolutionerende Muse maar dan met het gebruik van de wapens van de tegenstander, dubstep etc. in mijn ogen gebruikt op een ironische manier, zoals A Thousand Suns van Linkin park veel electronica gebruikt op het conceptalbum tegen de machine/atoombom etc. Electronica hoeft niet meteen 'commercieel' te zijn.
Veel goede nummers maar toch wat tegenvallers op het album die er in mijn ogen beter niet op hoefden te staan.

Supremacy 5.0*
Madness 4.5*
Panic Station 4.0*
Prelude 4.0*
Survival 4.0*
Follow Me 3.5* bij een live optreden toch wel een magic sfeer 5.0*
Animals 5.0*
Explorers 4.0*
Big Freeze 3.5*
Save Me 3.5*
Liquid State 3.0*
The 2nd Law: Unsustainable 5.0*
The 2nd Law: Isolated System 4.5*

Het minste album van Muse voor mij. Met BAR heeft Muse de weg naar beneden ingezet en deze lijn wordt via The Resistance op deze plaat door getrokken. De plaat is niet eens zo slecht maar dit is niet het gezicht van Muse wat ik wil zien. Het is te glad en te poppy.
Supremacy vind ik een prima nummer en een mooie opener. Animals zou ook op eerdere albums van Muse kunnen staan en kan ik derhalve wel waarderen. Voor de rest is het aardig maar niet bijzonder. Follow Me vind ik helemaal niks, ik hoop dat Muse volgend jaar komt met een plaat die leunt op zware gitaarriffs en pianopartijen. Niet dat ik het verwacht, maar hopen mag.

Inmiddels ook op vinyl in bezit! Alleen al voor de hoes een must!

Hun eerste 4 albums kan ik nog steeds waarderen maar dit album kan mij allerminst bekoren. Muse laat hier een richtingloze indruk na en waar ze voordien invloeden in een eigen stijl weten te integreren wordt hier her en der opzichtig gejat. Openingsnummer Supremacy is schaamteloze jatterij van Kashmir (Led Zeppelin) en het James Bond-thema, Panic Station lijkt een afdankertje van Red Hot Chili Peppers, Liquid State lijkt meer een Queens of the Stone Age-nummer en in het wel mooie Explorers hoor ik weer iets van Queen.
Hier gaat Muse bij momenten ook te ver in de bombast zoals in Survival, het thema voor de Olympische Spelen maar het dieptepunt zijn wel de laatste twee nummers met misplaatste pogingen om de hippe dubstep in hun sound te verwerken.
Het meest ingetogen nummer Madness laat een andere Muse horen en ook hun klasse maar globaal maakt dit album een stuurloze en weinig geïnspireerde indruk.

Helaas, toch geen groeier dit. Muse doet in mijn optiek op dit album wel heel erg hun best om te lijken op andere bands, en dat is jammer. Nergens echt slecht, maar ook nergens echt goed.

Een album dat ik nauwelijks draai, en de keren dat ik dat toch doe, heb ik echt moeite om de hele rit uit te zitten. Wat mij betreft slaat Muse de bal hier helemaal mis. Voor mij staat er geen enkele topper op deze plaat. Eigenlijk is Muse -voor mij- in dalende lijn gegaan sinds het hoogtepunt Origin of Symmetry. Elk album is net dat tikje minder dan de vorige, met deze als absoluut dieptepunt.

Ik hou het op 2,5*, omdat ik hier en daar wel hoor dat het muzikaal goed in elkaar zit, en omdat Muse zichzelf durft vernieuwen. En misschien ook wel omdat ik Muse niet wil buizen, en hoop dat het kwartje vroeg of laat toch nog valt ...

Net als bij het vorige album staat hier teveel geneuzel op (vooral de drie nummers gezongen door de bassist, laat dat zingen maar weer aan Bellamy over). De hoogtepunten zijn alleen net wat hoger dan op het vorige album waardoor hier een krappe 3,5* uit komen rollen.

Hoewel ik nu bedenk dat er na Survival geen fatsoenlijk nummer meer op staat (live komt het beter tot zijn recht, misschien bekijk ik het door een roze bril n.a.v. de live DVD). Binnenkort maar eens helemaal draaien voor een herbeoordeling.

3 nummers gezongen Door de bassist? Welke versie heb jij? Volgens mij zijn het er toch 2?

Best n lekker en geinig plaatje..panic station lijkt regelrecht uit de jaren 80 te komen..grappig

Excuses, ik dacht dat Big Freeze ook door hem was gezongen. Zo goed heb ik dat nummer dus kunnen onthouden...

Ik verhoog 'em naar 4,5*. Animals doet me bar weinig, en de tracks gezongen door de bassist zijn goed doch uit de toon vallend; twee vreemde eenden in de bijt. Verder vind ik dit een fantastisch album waarop alle andere nummers voor mij persoonlijk na vele luisterbeurten nog steeds staan als een huis.

Animals vind ik juist één van de hoogtepunten door vooral het fijne gitaarspel van Bellamy.

Gitaarspel is inderdaad uitstekend, maar verder vind ik het een vrij vlak nummer waarin voor mijn idee betrekkelijk weinig gebeurt. Het is maar net waar je van houdt natuurlijk, maar ik heb dan liever dat geweldige gitaarspel gecombineerd met theatraliteit en een spannend nummer ( op Survival bijv., of Plug in Baby, van een ander album, als karakteristiek voorbeeld)

Topalbum. De eerste albums van Muse doen me niet zo veel. Vanaf The Resistance hadden ze mijn aandacht. Zulke rijke muziek

Grappig hoe smaken kunnen verschillen, voor mij is het precies andersom. Vanaf Black HOles & Revelations is het in mijn optiek juist bergafwaarts gegaan.