Muse - The 2nd Law (2012)

Mensen met te grote geluidsystemen wees gewaarschuwd. Deze pittige plaat laat je alle hoeken van de kamer zien. Fijn, maar laat die rock ballads tussendoor voortaan over aan een band als Coldplay. Gewoon lekker raggen!

Als The 2nd Law van start blijkt te gaan met een haast James Bond thema-achtig nummer genaamd Supremacy dan weet ik dat het wel weer goed zit: bombast hoort bij Muse en dat is prima. Dat is lekker en daar hou je van of niet.
Queen is Queen niet meer dus lang leve Muse zullen we maar zeggen.

Muse is in de loop der jaren weggezakt naar een groep waar je als 'echte muziekliefhebber' je neus voor ophaalt of waar je je niet al te positief over moet uitlaten, althans zo lijkt het soms.
Uiteraard kan je daar ook gewoon lak aan hebben en zelfs dan nog is het soms een beetje slikken over wat de heren ons voorschotelen.
Van Radiohead-achtig groepje (Showbiz) naar zeer gewaardeerde alternatieve rockband (Origin of Symmetry) naar albums die steeds meer gemengde gevoelens gingen oproepen (Absolution, Black Holes & Revelations) tot een band met absolute voor- en tegenstanders die de uitstapjes wel of niet konden waarderen (The Resistance).
Dan valt in 2012 het woord dubstep en zie je velen over elkaar heen buitelen nog voordat het album in z'n geheel te horen viel.
Het hoort bij groepen die zo groot zijn geworden en als ik de naam Queen er dan nog een keer bij mag halen dan kun je best concluderen dat ook daar enige gelijkenis te bespeuren valt.
Daarbij schuwen ze niet om wat te experimenteren met hun sound en dat pakt nu eenmaal niet altijd even goed uit voor iedereen. Zeker als de saus wat populairder is geworden. Another One Bites the Dust van Queen werd ook niet iedereen gewaardeerd en laat Muse nu zijn eigen Panic Station hebben

Ik snap heel goed dat veel liefhebbers van de eerste albums het spoor een beetje aan het kwijtraken zijn. Zelf weet ik soms ook niet zo goed meer of ik de nummers nu goed vind of dat het gewoon nog een kwestie van wennen is, en een tussenstukje als Prelude is toch wel heel erg van het zoete soort net als een Explorers (die Unintended toch echt niet naar de kroon weet te steken). En Save Me is helaas erg nietszeggend.

Maar goed, een nummer als Survival bevalt me dan wel weer terwijl ook dat nummer erg over the top is en één en al Queen ademt. Dat deden ze in het verleden al vaker (United States of Eurasia).
Muse doet op dit album waar het goed in is en stopt er wat nieuwe dingen in die, ondanks waar veel mensen misschien bang voor waren, niet eens zo'n groot stempel drukken op het geheel.
Wat wel een rol zou kunnen gaan spelen, en ik vermoed dat dat bij mij een beetje het geval is, is dat we nu wel weten waar Muse voor staat en dat de rek er een beetje aan het uitgaan is.
Muse maakt rock die op het randje balanceert en doet dat op The 2nd Law meer dan ooit.

Is dat erg? Nee als je daar op z'n tijd wel even zin in hebt. Waarom mag muziek dat niet zijn?! Een beetje lomp en bot (Follow Me) is niet zo erg af en toe en zeker als het me dan doet denken aan jaren '80 nummers door het gebruik van de synths.
Ja, dat is wel erg als je van Muse (nog) een hemelbestormend album verwacht. In dat geval kom je bedrogen uit, maar laten we eerlijk zijn: wie had dat dan nog verwacht na een album als The Resistance (wat je daar ook van mag vinden) en de vooruitgesnelde nummers van deze nieuwe?

The 2nd Law is vermakelijke rock en daar moet je zin in hebben. Ik heb dat nog steeds wel eigenlijk maar de vraag is voor hoe lang nog want hier en daar begint het voor mij steeds meer dubieuzere trekjes te vertonen.

Ik ben iemand die alle albums van Muse waardeert.. Natuurlijk niet alle nummers, maar wel flink wat per album. Ik scoorde een album van Muse nooit lager dan 4,0* en dat gebeurt niet bij elke artiest met meerdere albums en ook nog met verschillende muzikale invalshoeken.
En ja, ik vond het soms 'over the top' album The Resistence wel degelijk een erg goed album. Dan komt het mooi uit dat opener Supremacy van dit 2nd Law mooi doorgaat op die ingeslagen weg. Echt een heerlijk nummer!

En dan belanden we bij Madness niet bij het vaak genoemde Queen, maar bij een nummer dat zo op Achtung Baby van U2 had kunnen staan. En dat is geen verkeerde vergelijking. Bij Panic Station denk je wel wat aan Another One Bites the Dust, maar hier fietst ook een discosound van een groep als Scissor Sister doorheen. Voor sommige vloeken in de kerk: maar ik vind het een lekker nummer.
Hé daar zijn aanzwellende Electric Light Orchestra violen: de Prélude leidt het lied van de Olympic Games 2012 in. Een geweldig ouderwetse bombastische song van Muse.

Follow Me is een sterk synthesizer driven nummer wat loopt als een trein. Animals is rustiger, maar wel met een onderhuidse onrust, die op het einde mooi naar boven komt. Opvallend is de fraaie gitaar hierop: echt erg goed. Explorers is een waanzinnig mooi piano-driven song. En hier geldt wel: Queen is dead, long live Muse. Op Big Freeze horen we een '80s synthesizer met een lekkere beat. Samen met een lekker gitaartje en de prima zang zorgt het voor een leuk 80s liedje.

Save Me is heel erg sounddriven, maar helaas wel door een wat gladde basissound. Het klinkt daardoor ook te eendimensionaal. Gelukkig zijn de harde gitaren in een vlot tempo terug op Liquid State, dat klinkt beter. De twee 2nd Law nummers tot slot, zijn een instrumentale afsluiting, meer in de vorm van een soundtrack. Ik vind de piano op het slotnummer erg mooi. Een apart eind in ieder geval, wat er nog meer voor zorgt dat dit 2nd Law afwisselender is dan zijn voorganger.

Muse presteert het dus alweer om een erg goed album te maken. De bombast van The Resistence vind je terug, maar ook flink wat synthesizer driven nummers, stevige gitaren, een prachtige pianoballad en fraaie 'filmmuziek' tot slot.
Tegen al die mensen die deze band wat streng benaderen (soms te puristisch?) en vinden dat Muse bij de oude leest had moeten blijven, zou ik willen zeggen: laat je bezwaren toch eens vallen en je meevoeren door de mooie muziek op dit The 2nd Law. Dat is de moeite meer dan waard.

aERodynamIC deed al een mooie review, al is die naar mijn mening iets te veel aan het vergelijken met andere bands. Zoals velen hier doen, het boeit niemand dat jij het op Queen vind lijken, of wat ik las: een te hoog U2 gehalte. Dat zijn uitspraken waar je naar mijn mening echt niks aan hebt.

Ik vind het gewoon een erg tof album, Follow Me was een beetje een domper, tot er die uithalen kwamen in dat nummer, dat maakte al een heleboel goed voor mij, hetzelfde bij Explorers. Het rijtje nummers ervoor is naar mijn mening vrijwel flawless.

Wat naar mijn mening de albums van Muse toch elke keer boven gemiddeld maakt is de overdonderende hoeveelheid muzikaliteit van die mannen die erdoorheen dreunt. De lagen muziek zijn allen goed afgewogen lijkt het. keer op keer.

Daarentegen is het is ook nooit goed lijkt het, bands als Coldplay en The Killers laten juist datgene wat hun tof maakte achterwege en maken nu popmuziek met een rock-randje. Muse is ook een commerciëlere kant opgegaan, al is naar mijn mening alleen BHaR daar echt een minpunt door geworden met nummers als Starlight. The Resistance vond ik te experimenteel klinken hier en daar, alsof het nog niet helemaal af was, het risico wat Muse denk ik wel met zich meedraagt en wat hun albums daarvoor echte pareltjes maakte: het experimentele. Dit album daarentegen is wel hoog gegrepen, maar voelt als een geheel aan zoals alleen Muse dat kan. Deze komt bij mij op 3/4 als we het over Muse albums hebben: OoS, Absolution, Showbiz/2nd Law, Resistance, BHaR.

Ik vind het album gewoonweg geslaagd, al maakten sommige rustige intro's met zang me een beetje bang dat het niet helemaal tot uiting zou komen, maar dat viel me goed mee. De klassieke akkoordenprogressies waar ik bij Muse ook zo van houd maakten het hier ook vaak goed. Ook iets typisch Muse wat me opnieuw bevalt is de subtiele veranderingen in een nummer tussen 2 coupletten bijvoorbeeld; dat er dan net een een extra instrument bij zit of iets dergelijks. De wijze waarop deze band dat elke keer doet bevalt mij goed.

Absolute topper voor mij: Supremacy, Madness, Panic Station, Survival, Big Freeze, Liquid State.
Sinds Absolution het eerste album waarvan ik alle nummers kan waarderen.

Supremacy. Een machtige titel voor een machtige song en dus een knaller van een opener. Dat is de Muse die ik wil horen. Goed begonnen is half gewonnen. Daarna meteen single Madness, waarom niet. Moest echt wennen aan de single, maar ondertussen is die al voldoende gehoord en is ie toch echt wel gegroeid. Kan het dus zéker appreciëren, wanneer hij naar het einde toe uithaalt met zijn geweldige stem krijgt hij het haar op mijn armen recht, op de goede manier. Het album opent voor mij dus zeer sterk. En het is nog niet gedaan.
Want daar komt Panic Station. Hier zijn de meningen misschien wat verdeeld, maar ik vind dit eerlijk gezegd een retestrak nummer.
Dan volgt, na een mooie prelude, het controversiële nummer Survival. Wederom veel voor- en tegenstanders en wederom behoor ik tot de voorstanders. De tekst stelt niet al te veel voor, maar het gitaarspel vind ik machtig. Lekkere solo en heb er al zéér veel zin in om die live uit de gitaar van Matthew te horen knallen.

So far, so good. Ik had zelf ook een beetje schrik voor het nieuwe album, maar met deze eerste ‘5’ nummers hebben ze die twijfel toch wat weggedrukt.

Helaas komt dan ‘Follow me’. De eerste maal dat ik het hoorde dacht ik (tot aan het reffrein dan): dit kan er weer boenk op zijn. Integendeel dus, hier slaat Muse de bal serieus mis. Wanneer de beats erbij komen, wordt het jammer genoeg gewoonweg een zwak dancenummer. Een nummer dat ik niet echt van Muse verwacht had. Eventueel Matthew’s stem ooit bij een dance-artiest, à la Robert Smith bij ‘I’m not in love’ met Crystal Castles (waar het wel werkt), maar dus niet van Muse zelf. Bono doet op het einde ook nog even mee met zijn ooooh’s, maar dat mag niet baten. Grote misser.
Animals zorgt dan gelukkig meteen voor een heropleving. Een Radiohead-achtig achtergronddeuntje, aangename gitaren en naar het einde toe een degelijke climax. Ik hou wel van die hectiek op het einde.
Jammer genoeg was Animals een korte heropleving. Muse heeft al erg aardige ballads gemaakt, maar daar hoort Explorers niet bij. Dit vind ik toch wel een zeer zwak nummer. Het raakt me niet en dan wordt zo een nummer snel relatief vervelend.
Big Freeze is dan een degelijke song, maar ook niet meer dan dat.
Save Me. De eerste keer Chris aan de zang. Ik vind het sterk dat hij het aandurft, niet echt evident om een charismatische stem als die van Matthew te vervangen. Helaas is het nummer niet veel soeps. Wachten op Godot, jammer genoeg komt die in dit nummer ook niet. Er gebeurt weinig in dit nummer en mijn aandacht geraakt hier dus wel eens zoek.

Het middenstuk is jammer genoeg toch al heel wat minder. Animals steekt er wel nog bovenuit.

Dan horen we met Liquid State nogmaals Chris en wat kan een andere stem toch soms zo vreemd klinken. Heb hier echt niet het gevoel dat ik naar Muse aan het luisteren ben. Liquid State scoort niet echt briljant, maar kan er wel mee door. Afsluitend volgen de twee ‘2nd Law’s’. Unsustainable blijf ik een beetje een jammer verhaal vinden. De opbouw vind ik namelijk werkelijk briljant, maar de veelbesproken ‘al-dan-niet-dubstepdrop’ doet het bij mij niet goed. Ik vermoed daarentegen wel dat ik dit live wel kan appreciëren. De boodschap die ze willen brengen is duidelijk en goed, maar de robotstem parodieert het voor mij wat.
Van afsluiter Isolated System kan ik dan weer in zijn geheel genieten. Het zou het begin kunnen zijn van een dancetrack, maar hier vervalt het dus niet in dat genre. De stemmen erdoor klinken zeer onheilspellend en ik vermoed dat ze dat ook zo bedoeld hebben. De bas stoort niet en de strijkers doen hun werk. Een geslaagde afsluiter van een erg wisselvallig album.

The 2nd Law van mijn geliefde Muse is een album dat zich erg moeilijk laat beoordelen. Het bevat een echte topper als Supremacy, zeer goede songs als Madness, Panic Station, Survival en Animals, (deels zeer) degelijke songs als Big Freeze, Liquid State, Unsustainable en Isolated System en 3 mindere tot ronduit zwakke nummers als Follow Me, Explorers en Save Me.
De balans over het algemeen is positief, maar dit is voor mij wel hun minste album tot nu toe. Geen echte schande, het overkomt nog bands (The Killers) en het is zéker geen rampzalig album. Het is een degelijk album, dat ik best vaak ga draaien en met plezier ook. Het ligt eigenlijk dicht bij mijn verwachtingen, ik was namelijk slechts gedeeltelijk gelukkig met de 3 vooropgeschoven nummers. Ik ben nu ook gedeeltelijk gelukkig met het hele album. Een 3,5 lijkt me voor nu een juist oordeel, al kan daar altijd nog verandering in komen.

Bij het horen van de eerste paar songs lijkt dit nieuwe album te gaan verdrinken in de bombast; vooral opener Supremacy en de single Survival hebben hier last van. Bij deze tracks is de invloed van Queen ook meer dan ooit aanwezig. Queen duikt ook op in andere tracks, zoals Panic Station, met een Another One Bites The Dust-basloopje. Na de eerste vijf songs komt er gelukkig wat meer rust in de tent en ontpopt dit zich toch nog tot een best aardige plaat. Follow Me, het beste nummer van het album, is op en top Muse, waarbij oude elementen gecombineerd worden met nieuwe, in dit geval dubstep. Zeer geslaagd en een heerlijk nummer. Het afsluitende instrumentale tweeluik is ook gaaf, waarbij wederom dubstep- en ook techno-elementen opduiken. Het hele album is eigenlijk een combinatie van oud en nieuw, waarbij het geluid herhaaldelijk doet denken aan andere artiesten en bands, maar gelukkig niet op een irritante manier. Madness doet denken aan George Michael's I Want Your Sex; Big Freeze is U2-achtig en Save Me had zo van The Devin Townsend Project kunnen zijn.

Ik ben opgegroeid met de muziek van Queen,en las toen al iedere rescensie van ieder album dat toen uitkwam,vanaf sheer heart attack(1974).De rescensies waren altijd wisselend.
Ik heb Queen door de jaren horen veranderen,niet altijd zoals ik wilde.(herkenbaar?)
Ik heb ze 7 x live mogen zien in originele bezetting,dus met Freddie Mercury.
Ook was ik n enorme Rushfan.
Na de dood van Freddie Mercury moest ik erg lang wachten op n band die ook maar enigzins mij kon bekoren,totdat n vriend van mij ,mij wees op t album Absolution van Muse.......
Ik was overdonderd,man wat vond ik dat goed,en de cds die er op volgden bhar/ resistance vond ik nog beter,Muse ontwikkeld zich in mijn ogen steeds meer.
Ik heb muse voor het eerst in de brabanthallen gezien,en meteen was ik overtuigd...Beste liveband EVER! Sorry Queen/Rush.
Ik reageer voor t eerst op dit forum omdat ik t zo grappig vindt dat de vergelijking Muse Queen zo vaak gemaakt word,net als met The Resistance in 2009.
Okay unitad states lijkt 2 x 10 seconde op we are the champions,en heeft knights of cydonia n hoog queeninvloedje,(kan er nog wel n paar noemen) maar HEY,IK vindt dat juist geweldig!!! Kan mij niet vaak genoeg gebeuren,hoe meer bombast hoe liever.

Met Muse weet ik onderhand dat t luisterbeurtjes nodig heeft,om te groeien zoals hier vaak al terrecht gezegd is,voorbeeld,de 3 Exogennesis symphonien vond ik na 1 x luisteren behoorlijk pretentieus,nu mogen ze t op mijn crematie draaien.

Nu the 2nd law....

10 x gehoord nu en ik vind echt bijna alles meer dan geweldig,Supramecy is fantastisch,zal t live erg goed doen,madness is erg origineel,ik ken geen band die n nr als survival durft/ kan schrijven/ uitbrengen(overigens mijn favoriet) fantastisch gedaan.
Panic station lijkt in zn geheel niet op another one bites the dust,op de errste basslagen na,maarja dan lijkt t op meerdere nummers.ik dacht wel aan inxs,zoals erder vermeld.
De 2 nummers van chris vind ik zeer verassend.,mooie warme stem heeft deze man.
De rest is typisch muse voor mij,niet in n hokje te plaatsen en dat hoeft ook niet,wat mij betrefd blijven ze vernieuwen,ik vind dat geweldig,ze zijn gelukkig niet als bands als colpay/ red hot chilly peppers/ u2 etc die altijd t zelfde klinken.

Voordat iemand reageerd......niet zeuren over taalfoutjes,en over muzieksmaak valt niet te twisten,n ieder heeft zijn eigen bescheten mening

Deze recensie was eerder geschreven dan overige NL-recensies van de plaat, dus je opmerking raakt kant nog wal
Als je op de link had geklikt, dan had je oa het volgende gelezen: de tracks gezongen door Chris zijn juist wél tof, de stem van Matt wordt steeds zwakker, Muse is lui, The 2nd Law slaat tekstueel gezien nergens op, de productie is té strak en té hol is en dat deze zesde studioplaat elke vorm van emotie ontbeert.

Initieel ingezet op een 3,5*, maar dat zal te zijn verklaren omdat ik hem op de achtergrond op had staan.

Zoals skwiks ook al zegt; dit album is hol geproduceerd, tekstueel zo slap als een vaatdoek en muzikaal zo onuitdagend voor een band van het statuur van Muse als een 100 meter winnen voor Usain Bolt is. Het klinkt als geheel als een afgeraffeld zootje.

Verlaagd naar 2 sterren voor de enkele track die nog een beetje te pruimen valt - wat met name de tracks zijn die niet door Matt worden gezongen en op het openingsnummer na.

Ik moet hier toch even op terug komen, Madness blijft redelijk maar Survival is ondertussen uitgegroeid als een van de favorieten.
Samen met Supremacy en Animals zijn dit voor mij toch wel de beste 3 nummers.
Follow Me is een simpel dance nummer, en Panic Station is samen met Explorers net zoals Madness gewoon redelijk.
Big Freeze is weer wat meer simpele rock.
Save Me en Liquid State zijn een lekkere afwisseling.
Vooral Liquid State klinkt erg anders, voornamelijk door de zang, maar hierdoor klinkt het ook wat rauwe, en dat mag ik wel

The 2nd Law is eigenlijk hetzelfde wat Exogenesis Voor The Resistance was.
Het is iets anders dan alle voorgaande nummers (ookal zit er wel herkenning in) maar laat ook een andere kant van ze zien.

Al met al is het toch een wisselender album dan gehoopt, ik ga voor de 3*

Wow. Dit is wel weer echt even wat anders van Muse.

De eerste vijf(of 4) nummers zijn vernieuwend, ´spannend´, toch ook weer typisch Muse.
Ik was even geshockeerd toen ik ineens een dubstepbeat hoorde bij 'Follow me',
what the.. ??? Gemengde gevoelens, vind ik dit nou mooi of niet? Het klinkt niet mismaakt,
tegelijkertijd ben ik teleurgesteld, één van mijn favoriete, dan wel niet de favoriet, bands die meegaat in de dubstephype?? Nu ben ik gelukkig wel een liefhebber van o.a. dubstep, maar tegelijkertijd, waarom wordt er nú voor dubstep gekozen? Is dit om even goed in de markt te vallen? Ik had het, bij wijze van, leuker gevonden wanneer Muse dit 2 jaar eerder had gedaan, nu vind ik het meer schapengedrag.. kuddegedrag dus.

Goed, dat zijt ze vergeven, want de rest van de tracks toont toch wel weer originaliteit. Hoewel iedereen blijft vergelijken met bands als U2 en Queen, maar je kunt mij veel vertellen, maar dit is absoluut wel anders dan een Queen of een U2. Muse staat bekend om onder Queen-invloeden te staan en die hoor je her en der wel terug, maar dat is dan ook alles.

Ik vind het prachtig hoe Muse zich blijft ontwikkelen, experimenteert en toch ook Muse blijft. De piano komt toch op elk album weer terug, hetzij op de voor- of achtergrond.
Toch bevat elk album ook weer een mooie ballad, alhoewel vanaf BHAOR dat wel is afgenomen, United states of Euphoria kan ik niet aanhoren en op deze plaat kan 'Explorers' me ook niet heel erg bekoren..


Big Freeze, oké, dit is een nummer wat wél door Queen gemaakt had kunnen zijn.. Alhoewel het refrein toch wel weer wat typischer Muse is, maar het scheelt niet veel.
Even vind ik de cd instorten, maar Liquid state schudt me weer wakker.. het bombastische keert terug.. om daarna weer om te keren in totale shock..

Unsustainable.. Het 'wtf-moment' keert terug.. het begin klinkt episch dan vervolgens kickt de computervoice in, best leuk en dan weer die dubstep, WAT MOET DAT DAAR?! jammer, jammer, jammer.. ik vind het oprecht jammer. De dupstep verprutst werkelijk het hele nummer, laat dubstep nou toch alsjeblieft over aan de echte dubstep-producers.. Wat een belachelijk abrupt einde ook. Ik vind dit nummer een schande en een gebrek aan respect voor dubstep.

Isolated systems begint gelukkig wel veelbelovend, maar goed, dat dacht ik net van Unsustainable ook. Pfew, het valt mee.. een mooie afsluiter van het album.

Toch blijft Unsustainable steken.. ik zit eigenlijk nog steeds vol argwaan.. Bah.
Ik vind het moeilijk om nu het album te beoordelen, het begint met een aantal sterke nummers, stort dan weer even in, keert even terug om vervolgens volledig de mist in te gaan en toch enigzins mooi af te sluiten..

Verschrikkelijk jammer die dubstep, dat doet me toch momenteel de score op 3 sterren zetten. 4 sterren zie ik hierdoor niet meer gebeuren, terwijl een behoorlijk groot deel van de nummers hier wel voor in aamerking zou komen, maar het totaalplaatje kan ik niet hoger krijgen.

En ook ik moet me bij de 'pessimisten' aansluiten en constateren dat Muse hier vreselijk uit de bocht gegaan is. Nu moet ik eerlijk zijn, de muziek van Muse heeft het al altijd lastig gehad om te kunnen voldoen aan mijn standaarden, maar deze plaat zal er zeker verre van aan voldoen. Het klinkt allemaal te geforceerd, te ongeïnspireerd en Muse wilt een beetje teveel het manusje-van-alles zijn. Begrijp me niet verkeerd, ik heb er geen probleem mee dat men experimenteert door verschillende genres samen te brengen. Ik ben per slot van rekening ook niet iemand van het hokjes denken, maar het zijn vooral de combinaties die me storen. En het misbruik er van.

En verschillende genres zijn niet het enige dat ze willen samenbrengen, want de frontman Matthew Bellamy brengt vaak ook verschillende zangstijlen samen. Soms de één wat duidelijker van een bepaalde band dan een ander. Het zorgt er wel voor dat Bellamy beter zingt dan in de voorgaande albums van Muse, maar toch weet het niet de consistentie te hebben waar ik altijd op wil terugvallen. En dat is niet enkel bij Muse, maar op eender welk album van eender welke band. De enige zangstijl die ik niet hoor is die van Freddie Mercury. Een vergelijking die voor mij kant noch wal raakt, want behalve het soms uitsmeren van klinkers zijn er enorme verschillen te horen tussen de twee artiesten.

Als we dan dat combineren los gaan zien, dan stellen de producties en de composities weinig voor. Dat is dan ook de reden waarom ik de plaat zonder schaamte durf te zien als de Mylo Xyloto van Muse. Weliswaar de Mylo Xyloto voor de alternatievelingen.

Ik heb Muse gezien tijdens hun vorige tour door ons land. De show was geweldig en de bekende nummers waren fantastisch. Nochtans waren er veel nummers op hun laatste albums die mij niet meer konden bekoren en was ik in de loop der jaren een beetje afgehaakt.
Met dit album moet ik toegeven, in tegenstelling tot wat anderen soms schrijven, aangenaam verrast met bijna elk nummer dat ik beluisterde. De referenties naar Queen, Led Zeppelin en SKrillex zijn net leuk. Er zijn veel albums die zogezegd moeten groeien en die pas goed worden na verschillende luisterbeurten. Met de 2nd Law was het, voor mij, raak vanaf de eerst keer.. en bij elk nummer had ik een 'yes'-gevoel.
Dus.. prachtig kunstwerkje van de mannen van MUSE

Lekkere frisse plaat van Muse. Begint vooral erg sterk en ik moest zeker even een paar keer mijn ogen knipperen voordat ik doorhad waarmee ze bezig waren, maar het openingstrio is er absoluut eentje om U tegen te zeggen. Supremacy begint groots, bombastisch en met een zekere groove. Als Bellamy begint te zingen weet je alweer dat Muse weer terug is. Madness en Panic Station doen mij zeker denken aan Queen, maar dat is helemaal niet erg, want dat is absoluut een compliment. Vooral bij Panic Station vind ik de vocalen erg sterk.

Hierna kakt het album wat in. Survival mag er zijn. Follow Me, Animals en Explorers zijn lekkere klassieke Muse-krakers. Big Freeze is een beetje nietszeggend en de twee met Chris Wolstenholme op zang hadden beter door Bellamy gezongen kunnen worden, want dan klonk het in ieder geval nog albumwaardig.

Dan het 'grote' nummer: The 2nd Law. Het eerste deel Unsustainable is een lekker spannend stukje muziek. Die namaak-dubstep is zeker geslaagd en de spanning zorgt ervoor dat je richting het einde van de plaat nog even de oren spitst. Deel2: Isolation vind ik beduidend minder. Wederom instrumentaal en gevuld met nieuwsberichten, maar ditmaal met een rustigere aanpak en een poging tot epiek die mijns inziens maar ten dele geslaagd is.

Al met al een aardige plaat, maar niet een van de beste van Muse. Toch zal ik de eerste drie nummers nog regelmatig draaien.

Ik mis het enthousiasme, de overtuiging, de wil , de moed, de sfeer, de passie , de kracht. Dat je eens wat anders wilt proberen prima maar ik heb het idee dat ik van allerlei wat dingen voorbij hoor komen... The Peppers, Marilyn Manson, Queen, George Michael ... Puur mening hoor maar ik vind dat dit beter kan en moet/hoort.... Wie weet dat het met een aantal luisterbeurten nog groeit maar ik betwijfel het !!!! Ga het wel proberen in ieder geval !!

ik heb hem nu 2 keer beluisterd en ik vind het goed. alleen (en dat had ik ook met the resistance)
kan ik het oude werk van Muse niet loslaten, en vergelijk ik het daar altijd mee!.
En dan vind ik dat de het gewoon pure pop is geworden, en dat vind ik jammer..

Daarom geef ik 3 sterren

Het gaat goed met Muse. Alweer dertien jaar na hun debuut is Muse één van de grootste rockbands ter wereld. Arena’s of parken (in 2009 speelde Muse voor 65.000 man in het Goffertpark) worden gevuld. The Resistance behaalde de nummer één positie in de album top 100 en de platinum status. Zelfs Amerika lijkt nu overstag te gaan voor dit Britse trio. The 2nd Law, het gloednieuwe studioalbum, kwam namelijk op twee binnen in de Amerikaanse albumlijsten. Iets wat ze niet eerder was gelukt.

Voor de release van The 2nd Law plaatste de band een trailer van het album op hun website. Daarin was een opvallend stuk muziek te horen. Een soort dubstep maar dan met gitaren gespeeld, zo bleek later. Op 2 juli werd het nummer Survival als single uitgebracht. Survival was eveneens het officiële themanummer van de Olympische spelen. Het bombastische nummer gaat behoorlijk over de top zoals alleen Muse dat kan. En ze komen er ook nog mee weg ook.

Naast de nummers met het herkenbare geluid van Muse kent het album een aantal verrassingen in positieve en negatieve zin. Allereerst Madness, een simpel nummer dat grotendeels wordt gedragen door elektronica en een rustige beat. Na een Brian May-achtige gitaarsolo verandert het nummer alsnog in een typisch nummer van Muse. Zo wil ik Muse wel vaker horen. Panic Station is nog zo’n positieve verrassing en misschien wel het beste nummer van de plaat. Wat een lekker funky nummer met slap bass en al. The 2nd Law: Unsustainable is de negatieve verrassing. Het idee is leuk om dubstep te maken met ‘echte’ instrumenten alleen de uitwerking is middelmatig. Verder heeft bassist Chris Wolstenholme twee nummers geschreven en gezongen. Het bijna psychedelische Save Me en de beuker Liquid State. In het eerste geval pakt de zang goed uit maar bij Liquid State merk je toch een gebrek aan kracht.

Het laatste hoogtepunt van de plaat is Animals waar Matthew Bellamy weer eens laat horen wat een fantastische gitarist hij eigenlijk is. De tweede helft van de plaat pakt een stuk minder goed uit dan de eerste helft. Explorers lijkt zelfs een kopie van hun eigen Invincible. Een enigszins wisselvallige plaat dus die vooral de moeite waard is door een aantal geweldige uitschieters. Al zal de gemiddelde Muse fan zich met de meeste nummers prima kunnen vermaken.

ZUBB

18 Pagina's met berichten en 21 recensies bij dit album en slechts één bericht waarin het woord 'thermodynamica' voorkomt. Nota bene een bericht van mijzelf. Dit geeft aan hoe weinig mensen zich in de achtergrond en betekenis van dit album hebben verdiept. Zonde, want dit album heeft een hele sterke boodschap, die bovendien erg mooi verpakt is.

De albumtitel The 2nd Law slaat op de Tweede Wet van de Thermodynamica. Nu ben ik geen natuurkundige, maar ik zal kort proberen uit te leggen wat die wet inhoudt.
De hoeveelheid energie in een gesloten of geïsoleerd systeem (zoals ons universum of de aarde) kan nooit toe- of afnemen. Dat blijkt uit de Eerste Wet van de Thermodynamica. Alle energie die aanwezig is in zo’n systeem, is dus alle energie die ooit aanwezig zal zijn. Via allerlei natuurlijke en menselijke processen wordt die energie verbruikt. Bruikbare energie wordt zo omgezet in onbruikbare energie. Hierdoor neemt de entropie in dat geïsoleerde systeem toe. Dit wil zeggen dat alle energie langzaam maar zeker wordt verspreid over het systeem, zodat alle concentraties van energie verdwijnen. De aanwezigheid van zulke concentraties is echter noodzakelijk voor het plaatsvinden van allerlei natuurlijke en technologische processen en maakt in die zin het menselijk leven mogelijk. De Tweede Wet van de Thermodynamica stelt dat de entropie in een gesloten of geïsoleerd systeem alleen maar kan toenemen en dat wij dus langzaam maar zeker al onze energie aan het opgebruiken zijn. Nieuwe energie kan namelijk niet gecreëerd worden (volgens de Eerste Wet) en dus is de aarde en al het leven daarop gedoemd om ten onder te gaan. Oftewel: Unsustainable.
Dit verhaal (in een wat kortere versie) wordt ook uitgelegd in The 2nd Law: Unsustainable.

De boodschap van The 2nd Law lijkt me daarmee wel duidelijk: de mensheid ervan bewust maken dat we onze aarde hoogstpersoonlijk de vernieling in helpen. Dit is een oproep tot bewustwording en een aanzet tot duurzaamheid. De mens is te veeleisend en te hebzuchtig en wil alsmaar meer en meer, maar een dergelijke mentaliteit helpt onze aarde op de lange termijn niet verder. Een groot deel van de teksten van dit album heeft hier dan ook mee te maken.
Zo gaat Animals over de heersende mentaliteit in onze economische wereld en dan met name bij de grote bedrijven. Hebzucht, eigenbelang en geld zijn woorden die in de tekst niet voorkomen, maar waar de tekst toch helemaal om draait.
Explorers daarentegen benadrukt dat we steeds meer vervreemd raken van de natuur. Het is tegelijkertijd een oproep tot milieubewust handelen en duurzaamheid, gezien de verwijzingen naar ‘het zwarte goud’ en ‘helium-3’.

Of de boodschap die Muse met dit album probeert uit de dragen je nu aanspreekt of niet, je kunt moeilijk ontkennen dat het een prachtig concept is en dat dit album ongelofelijk sterk in elkaar is gezet. De Wetten van de Thermodynamica als uitgangspunt nemen is gedurfd en lijkt me geen slimme marketingzet. Zo’n gewichtig en vooral ingewikkeld onderwerp maakt je album niet bepaald toegankelijk bij een groot publiek. Juist daarom vind ik het zo bewonderenswaardig dat Muse toch heeft gemeend dit album op deze manier te moeten uitbrengen om zo een statement te maken en een belangrijke boodschap uit te dragen. Ik draag die boodschap een warm hart toe en daarmee automatisch ook dit ijzersterke maatschappijkritische album.

'Madness' al gehoord? Die intro, het is verschrikkelijk, misschien hun slechtste nummer ooit!

Dat was de conclusie van enkele van mijn vrienden, zwaar gechoqueerd door de volgens hen verschrikkelijke evolutie van een van hun favoriete bands. Ik had al 'Survival' gehoord (laat ons eerlijk zijn, zelfs naar Muse-normen over the top) en dacht 'oh nee, dat komt echt niet goed, ik en het nieuwe album'. Daarom heb ik het lange tijd links laten liggen, om het nu toch, als fan sinds jaren, te beluisteren, en dat zonder vooroordelen. Ommekeer was het 'gewend worden' van 'Madness'. Ik begon het zelfs écht een goed nummer te vinden.

Ik moet zeggen dat het album me wel bevalt. Meer dan degelijk, niet zo on-muse als velen beweerden, met enkele uitschieters, voor mij persoonlijk Animals, Unsustainable en het reeds genoemde Madness. Het is in ieder geval geen saaie luisterbeurt geworden, maar oké, lijkt me ook zo goed als onmogelijk in het geval van Muse.

Supermacy is James Bond meets Batman.
Een soort van verknipte soundtrack van twee superhelden met elementen als Goldfinger, Live and Let Die in zich, maar ook Hold Me Thrill Me Kiss Me (Batman Forever) van U2 en Come With Me ( Godzilla van Puff Daddy zitten er min of meer in.
Matthew Bellamy gaat gelijk de hoogte in als een hysterische Jeff Buckley, en het bevalt mij prima zo.
Madness heeft daarentegen het sensuele van George Michael; beetje I Want Your Seks; soul welke bijna naar gospel neigt. De gitaar is gewoon gejat van het tussenstuk van Queens I Want To Break Free.
Muse blijft een meester in het bij elkaar rapen van de popgeschiedenis, om vervolgens hier en mooi geheel van te maken.
Wat een band als The Prodigy doet met samplers is eigenlijk te vergelijken.
Vervolgens krijgen we opgefokte Franz Ferdinand achtige funk, met een vleugje Red Hot Chili Peppers in Panic Station.
Prelude is het muziekje van een foute liefdesfilm als Gone With The Wind.
Bij Survival horen we Queen weer terug; inclusief groots opgezette gitaarsolo, ik moet hierbij ook aan een band als The Darkness denken, maar waar zijn die door beinvloed; precies Queen.
Matthew Bellamy in de diepte is bijna dezelfde stem als Mike Patton van Faith No More; ook een band die hun eigen mix van cross-over samen stelt.
Dan krijgen we bijna traditionele Ierse volksmuziek, maar met die elektronica ontwikkeld Follow Me zich als een Dana International achtig Songfestival nummer; ook echte verantwoorde kitsch horen we terug. Op het einde nog even de Bono uithalen.
Het dromerige Animals is Old-School Muse, zoals ze in het begin klonken, als een Radiohead kopie.
Het gitaarspel is prachtig, vooral de toewerking naar het einde toe.
Bij Explorers hoor ik het duidelijk weer Queen (Don’t Stop Me Now) terug, maar ook No Surprises van Radiohead, al klinkt Bellamy ook bijna als Marc Almond.
Net zo gemakkelijk wordt er over geschakeld naar Where The Streets Have No Name van U2 in Big Freeze om zich vervolgens te ontwikkelen in een typisch Muse nummer, al hoor je Arcade Fire met Rebellion (Lies) er doorheen.
Wat klinkt Bellamy weer heerlijk bij Save Me; deze dromerige kant hoor je helaas te weinig bij hem, de controle op zijn stem is subliem, blijkt dus dat we hier met de bassist te maken hebben, iets wat ik niet wist. Mooie dreampop zoals ze vooral in de jaren 90 gemaakt werd.
Om daarna het Ministry achtige hakwerk in Liquid State te horen is wel even wennen, het is dat de zang anders is, maar het zou zowat op het zwarte Metallica album passen, muzikaal lijkt het ook wat op de opener, maar dan de Guns N' Roses versie van Live and Let Die.
Het einde vind ik minder, dit past niet tussen de andere groots opgezette nummers van het album.
Leuk om vervolgens nog een stukje Riverdance terug te horen, muzikaal lijkt het op Rood van Marco Borsato, vervolgens komt het elektronische gedeelte, gewaagd en zeker geslaagd te noemen.
The 2nd Law: Unsustainable vind ik meer bij de Olympische Spelen passen dan Survival.
Die andere The 2nd Law: Isolated System klinkt weer totaal anders; ook mooi, maar eigenlijk vind ik de twee afsluiters niet helemaal tussen de rest passen.
Muse zal altijd die mix tussen Queen en Radiohead blijven, met weinig echt originele elementen, maar voor mij is The 2nd Law het album van ze waarbij het geheel mij het meeste aanspreekt.

Ik vindt dit toch wel een erg lekkere plaat, door de single Madness heb ik hem aangeschaft.
Het nummer Panic Station doet mij qua melodie erg denken aan Another One Bite to Dust van Queen. De eerste 3 nummers vind ik samen toch wel de sterkste nummers maar ook Survival en Animals mogen er wezen.
Verder heb ik niet echt veel toe te voegen ik kan me erg vinden in de recensie van Deric Raven, mooi beschreven!
Dit is mijn enige album van Muse dat ik in mijn kast heb staan, ik ben ook erg benieuwd naar de rest van hun oeuvre.
4 sterren voor deze plaat.

Paar heerlijke nummers op dit album ( Supremacy, Madness, Panic Station o.a. ). Het dubstep gehalte op deze plaat vind ik juist wel lekker. Allen de nummers Save Me en Liquid State, gezongen door de bassist, vond ik wat overbodig.
Dit is mijn eerste Muse- album, benieuwd naar de rest

Een album dat ik nauwelijks draai, en de keren dat ik dat toch doe, heb ik echt moeite om de hele rit uit te zitten. Wat mij betreft slaat Muse de bal hier helemaal mis. Voor mij staat er geen enkele topper op deze plaat. Eigenlijk is Muse -voor mij- in dalende lijn gegaan sinds het hoogtepunt Origin of Symmetry. Elk album is net dat tikje minder dan de vorige, met deze als absoluut dieptepunt.

Ik hou het op 2,5*, omdat ik hier en daar wel hoor dat het muzikaal goed in elkaar zit, en omdat Muse zichzelf durft vernieuwen. En misschien ook wel omdat ik Muse niet wil buizen, en hoop dat het kwartje vroeg of laat toch nog valt ...

Ik ben geen grote fan van Muse, maar dit album klinkt wel goed. Ze klinken wel wat meer mainstream met invloeden van andere glamrock bands. Dus wel wat meer toegankelijk, maar helaas het ruwe kantje er ook af. Ook al ben ik geen grote fan van de band, kan ik me voorstellen dat veel fans dit een wat minder album zullen vinden.